Wij (getrouwd stel, 33 jaar oud) zijn 5 jaar bezig geweest met onze kinderwens. Bij mijn man was een slechte zaadkwaliteit het probleem en ik bleek te hoge prolactinewaarde te hebben en NK-cellen die te hard werken. Hier kwamen ze tijdens onze laatste ICSI behandeling in Düsseldorf achter. Hiervoor hadden wij al 4 ICSI behandelingen gehad in andere ziekenhuizen, zonder resultaat. Wij wilden het nog 1 keer proberen, dit keer met Prednisilon en lipid-infuus .

Ik kreeg 2 mooie embryo’s teruggeplaatst (dag 5 embryo’s, blastocyst). 10 dagen later mochten we testen. Ik had voor die tijd al een paar keer bloedverlies gehad. De zwangerschapstest was helaas hartstikke negatief. Het bloedverlies hield aan. Ik was ongesteld geworden. Wij hadden besloten ermee te stoppen en hadden de hoop helemaal opgegeven. Wij gingen ons nu verder concentreren op adoptie.

Precies 3 weken later, na de testdatum, kreeg ik last van buikpijn. Op maandagavond. Ik had die dag 2 flesjes sinas gedronken. Iets wat ik normaal gesproken helemaal niet lekker vind. Ik drink nooit iets met koolzuur. Maar ik had daar opeens zo’n zin in. Vreemd! Toen ik buikpijn kreeg dacht ik meteen dat dit door het koolzuur zou komen. Mijn darmen waren dit natuurlijk niet gewend en protesteerden gewoon. Ik heb die avond niks gegeten. De volgende ochtend was de buikpijn veel heviger.

Ik ben naar de huisarts gegaan en deze zei dat ik inderdaad darmklachten had. Ik moest paracetamol slikken tegen de pijn en kreeg zakjes mee voor de ontlasting. De dagen erna heb ik gewoon gewerkt, met moeite, op paracetamol. Vrijdagochtend voelde ik me helemaal niet lekker, een beetje koortsig. Ik kon niet lekker zitten, had zo’n pijn rechtsonder in m’n buik. Dit gevoel straalde door in m’n rug en rechter bovenbeen. Een zeurderig gevoel. Ik ben weer naar bed gegaan. Even uitzieken dacht ik. Maar ik kon helemaal niet lekker liggen. De pijn werd steeds erger. Ik ben strompelend naar de wc gegaan. Ik had het gevoel dat m’n darmen eruit kwamen. M’n buik bewoog helemaal. Ik werd misselijk en duizelig.

Toen heb ik de huisarts gebeld. Die zei dat ik die middag wel even langs mocht komen. Daarna heb ik m’n moeder gebeld. Zij kwam meteen naar me toe. Intussentijd heb ik mijn man gebeld en daarna de huisarts teruggebeld en duidelijk gemaakt dat het echt niet meer ging. Ik had het gevoel dat ik ieder moment kon flauwvallen. M’n moeder heeft me naar de huisarts gebracht. Na wat geduw op mijn pijnlijke buik vroeg de huisarts of ik even in een potje kon plassen. De deur moest open blijven want ik kon ieder moment flauwvallen. Even later kwam de huisarts terug met de uitslag. “Je hebt geen blaasontsteking. Maar je bent wel zwanger”.

Ik barstte meteen in tranen uit. Dit was wel het laatste wat ik had verwacht. Natuurlijk wist ik meteen dat het niet goed zat en voelde ik dan ook geen blijdschap. Ik wilde van de pijn af. Ik mocht meteen door naar de spoedeisende hulp in het ziekenhuis. Ik heb mijn man gebeld met het nieuws dat ik zwanger was maar dat het niet goed zat. Ook hij was compleet verbaasd. Hij kwam zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Hier kreeg ik een infuus met paracetamol. De pijn werd uiteindelijk wat minder en ik kreeg 2x een echo. Eerst door een leerling gynaecoloog en later door een ervaren gynaecoloog. Tijdens de eerste echo kregen we te horen dat ze wel iets dacht te zien in mijn baarmoeder. We kregen even een beetje hoop dat er misschien toch 1 van de 2 embryo’s op de goede plek zat. Omdat zij twijfelde heeft ze een andere gynaecoloog gevraagd om ook te komen kijken. Dit duurde wel even vanwege de drukte. Uiteindelijk kregen we van de gynaecoloog te horen dat het embryootje waarschijnlijk in mijn linker eileider zat, ondanks dat de pijn rechts zat. In mijn baarmoeder zat helaas geen zwangerschap. Ik moest geopereerd worden. We vroegen meteen of dit kwaad kon, het verwijderen van een eileider, voor een evt. toekomstige zwangerschap. Volgens de gynaecoloog kun je met 1 eileider prima zwanger worden. Voor IVF, of in ons geval ICSI, schijn je dus helemaal geen eileiders nodig te hebben. Dat is fijn om te weten!

Ik heb een paar uur op de spoedeisende hulp gelegen. Daarna werd ik opgehaald met een rolstoel om naar een andere afdeling gebracht te worden. Toen ik rechtop in de rolstoel zat, zonder pijnstilling, voelde ik opeens een ondraaglijke pijn opkomen. De verpleegkundige was gezellig aan het kletsen maar ik volgde er niks meer van. Ik was zo misselijk en zei dat ik moest overgeven. Ze heeft mij snel naar de wasbak in een keukentje gereden. Hier heb ik even boven gehangen en toen hebben zij snel een bed opgehaald. Op de afdeling kreeg ik een morfine spuit in mijn buik. Oh wat was ik blij toen die zijn werk deed. Ik heb echt nog nooit zoveel pijn gehad.

Die avond werd ik geopereerd. Ze hebben mijn rechter eileider, incl. zwangerschap, verwijderd. Het zat dus toch rechts. Achteraf kreeg ik te horen dat het erger was dan het in eerste instantie leek, op de echo. De eileider was al aan het afsterven en er was inmiddels 700ml bloed in mijn buik gelopen. De arts was dan ook verbaasd dat ik nog niet was flauwgevallen van de pijn. Nou dat scheelde ook echt niet veel!

Na de operatie voelde ik me al een stuk beter. Ik had alleen nog pijn op de plekken van de operatie, de wondjes. Ik heb die nacht in het ziekenhuis doorgebracht. Nauwelijks geslapen dankzij hard gesnurk. Ik lag met 3 andere mensen op een kamer. Zij hadden allemaal iets met hun heup. Toen ze vroegen of ik ook iets met m’n heup had kwamen de tranen eventjes. Ik moest vertellen dat ik zwanger was geweest maar dat het embryootje op de verkeerde plek zat en was weggehaald. Gelukkig mocht ik die ochtend weer lekker naar huis.

Het voelt erg dubbel allemaal. Het is nog zo onwerkelijk.. Ik was gewoon al 5 weken zwanger. Ik las op internet dat het hartje dan net begint te kloppen. In de brief van het ziekenhuis, voor mijn huisarts, staat ook dat er een vruchtzakje was met zichtbare foetale delen. Er groeide een kindje in mij. Alleen niet op de juiste plek.
Het positieve is dus dat ik wel zwanger kan worden. Het negatieve is dat wij ons kindje zijn verloren.
Wij zijn erg blij dat wij het toch nog 1 keer hebben geprobeerd in Düsseldorf.
Dankzij deze artsen en hun behandelplan zijn wij toch zwanger geweest.

Liefs,
Tamara,
33, getrouwd, hoge prolactinewaarde, agressieve NK-cellen, slechte zaadkwaliteit, 5 x ICSI, 1 x bbz natuurlijke zwangerschap, onderweg naar adoptie.