Zou oud zou je zijn moest je niet slapend geboren zijn.

Je zou hier de wereld verkennen op onstabiele voetjes. Lachen met het boempetatspelletje. Je zou brabbelen, gibberen en gillen met je grote zus en broers. Je zou bij iedereen een glimlach toveren … dat ben ik zeker, al zou je maar de helft het gelukzalige karakter van je broers of zus hebben.

Ik zou je knuffelen, je besnuffelen, je nooit meer loslaten …

Maar die kans kreeg jij/ik niet.

Ik moet verder leven zonder jou, mijn derde zoon, mijn vierde wonder…

En of dit nu 2 maanden, 9 maanden, 14 maanden 2 jaren later is …

Het gemis van je kind blijft.

De liefde die je toen voelde is voor eeuwig…

Liefste lieverd …

once you are a real,

you cant become unreal again.

https://titato.wordpress.com/

Sharing is caring!