De medische malle molen draait weer….. We zitten weer helemaal in het stramien van ziekenhuisbezoeken, hormonen slikken , slecht slapen en tranen uit onverklaarbare hoek. Ondanks alles moet ik zeggen dat het nog best goed gaat. Of houd ik mezelf dat alleen maar voor om me goed te voelen?

Vorige week zei ik nog tegen mijn allerliefste; als ze mij nou gewoon dat pilletje geven en vertellen dat het multivitamines zijn in plaats van hormonen, zou ik me dan ook beter voelen? Soms denk ik dat het tussen mijn oren zit dat het allemaal niet wil en dat ik slechter slaap, maar in onze vier maanden pauze voelde ik me topfit en was ik wie ik ben, blij en positief! Heerlijk!

Tsja…blijkbaar moet je er wat voor over hebben om zwanger te worden en dat hebben we ook zeker! We willen maar één ding; samen onze allerliefste wens vervullen, samen een mini-mensje dat op één van ons gaat lijken en de grootste wens van mijn kadodochter: een broertje of een zusje.

Afgelopen maandag hadden we onze eerste echo-controle om te kijken of mijn baarmoederslijmvlies dik genoeg is voor een terugplaatsing. We hebben namelijk nog 3 ‘eskimootjes’ in de vriezer. Helaas was dit nog niet het geval, het schijnt dat ze de ‘protocollen’ hebben aangepast. Het baarmoederslijmvlies moet nu minstens 8 mm dik zijn en dat van mij was 5.7. Dus PECH. Donderdag weer terug komen voor opnieuw een echo. Nu moet ik je eerlijk bekennen dat ik natuurlijk niks met protocollen heb. Het gaat toch om mij? Wat kan mij zo’n protocol nou schelen, maar helaas… zo staat het op papier en blijkbaar passen wij in dat protocol?

Dit keer hadden wij een gesprek met de gynaecoloog in plaats van onze fertiliteitsarts vanwege vernieuwing van hun ziekenhuissysteem. Tsja…. wij hobbelen overal wel in mee, je moet je maar overgeven in deze MMM. Toch gaf deze gynaecoloog te kennen, omdat we ‘al’ 3 terugplaatsingen hebben gehad, misschien eens een behandeling te proberen in mijn eigen cyclus. Mijn oren werden op dat moment twee keer zo groot… dat lijkt mij natuurlijk wel wat. Geen hormonen! Dit kwam ter sprake omdat ik aangaf dat ik best wel last heb van de hormonen; hoofdpijn en onrustige nachten met tot gevolg vermoeidheid. Dit was wel iets om over na te denken, uiteindeijk gingen we euforisch weer richting huis. Waarom zou ons dit niet eerder verteld zijn? Of zou onze fertiliteitsarts hier anders over denken? Wordt vervolgd… 🙂

Inmiddels zijn we drie weken verder; drie weken van wachten, onzekerheid, angst, hoop en vrees. Onze vrees is helaas weer werkelijkheid geworden. Weer niet zwanger…..waar ligt het toch aan? Volgens onze artsen ben ik ‘kerngezond’ dus dat het een keer gaat lukken daar hebben ze alle vertrouwen in. Ik kan je vertellen; op zo’n testdag als vandaag zakt mij de moed weer in de schoenen. Blijkbaar was ik er ook ergens op voorbereid. Het verdriet was er, oooowwww absoluut… en toch probeer je je ook weer groot te houden. Onzin natuurlijk; verdriet mag er zijn.

Vandaag met het MCL gebeld en verteld dat ook deze terugplaatsing wéér niet geslaagd is. De geijkte “medelevens” van ‘och wat sneu, hé vervelend en wat verdrietig’ had onze verpleegkundige binnen no-time weer door de telefoon heen geslingerd. Begrijp me niet verkeerd; hartstikke lief dat ze zo met je meeleven want dat doen ze ook echt maar op zo’n moment kan je dat niet altijd hebben omdat je al meerdere malen zo’n telefoongesprek gevoerd hebt. Toch was het wel een fijn gesprek. Ik heb ook nog met haar gesproken over het belang van voeding en vitamines, helaas kwamen we hier niet verder mee. Volgens haar (en dan met name de Nederlandse zorg) is er nog geen dergelijk bewijs dat verandering in voeding en/of vitamines van invloed kan zijn op de kwaliteit van de zaad-/eicellen. Waarom zijn ze er in Boxmeer/België etc. dan wel van overtuigd dat het wel degelijk invloed kan hebben op je vruchtbaarheid….???

Eén ding weet ik wel; volg je gevoel….. Onze volgende behandeling zal in mijn eigen cyclus zijn, in ieder geval zonder Progynova. Nu maar wachten op “beppe út Reahús” (Oma uit Roodhuis) (zo noemen mijn beste vriendin en ik onze menstruatieperiode op zijn Fries) en dan gaan we er weer voor. Maar weer hopen op het beste…

Liefs Famke

Sharing is caring!