De vorige keer vertelden we over de juridische molen waarin we een poging hebben gedaan uit te leggen hoe ingewikkeld en complex maar niet onmogelijk dit avontuur is. Wel iets wat je goed moet regelen natuurlijk. Het gaat namelijk niet alleen om een diepe wens, maar ook om een klein mensje en een heleboel betrokkenen. Nadat wij Kimberly en haar gezin en andersom beter leerde kennen, lijkt het ons allen zo vertrouwd en goed te voelen en daarom zijn we in augustus begonnen met een eerste poging. Vergeet dus even de plaatsingsdata van vorige blogs want we maken even een sprongetje naar nu.

November 2019! ZWANGER!!!!

Zoals we zeiden deden we in augustus een eerste poging. Alsof we inmiddels nog niet veel geleerd hebben over het vrouwelijke lichaam, was dit een niveautje hoger. Met ovulatietesten kun je bijhouden wanneer de verwachte eisprong is. Zo’n vier dagen voor die eisprong, maar zeker twee dagen ervoor en op de dag zelf ben je als vrouw op zijn vruchtbaarst. Anders dan stellen in een relatie was het voor ons dus plannen en heel veel testen haha. in die weken zijn we dan ook veel met ons rugzakje naar België heen en weer gegaan om, zoals we het de kinderen vertelden, testen te doen. Vlak voor onze vakantie deden we een poging waarna we de dag erna op het vliegveld stonden op samen ons hoofd te legen in Benidorm (Spanje). Een heerlijke tijd al was ons hoofd alleen maar bezig met Kimberly en een eventueel wondertje. Niet alleen maar de spanning of het allemaal lukt, maar ook de spanning of het goed gaat met Kimberly. En hoe goed het ook voelt, diep in ons hart bleef er een kleine angst wat ons vertelde: Wilt ze dit wel echt, doen we er goed aan? Zijn we er klaar voor? Gelukkig hadden we de mooie zon en zee die veel afleiding gaf…

Dinsdag 10 september; de dag dat we terug gingen naar Nederland. We liggen in bed en waren zoals wel vaker in gedachte een kinderkamer aan het inrichten. We vroegen elkaar of we dachten dat het gelukt zou zijn. Komende zondag zouden we een zwangerschapstest doen maar vaak voelen we dingen wel aan. Joey zei: ‘Een eerste keer raak? Dat kan niet!’. Frits zei iets in de trant van: ‘Als we dan toch dit geluk gewenst krijgen, dan zal het me niks verbazen als het wel in een keer raak is.’ We lieten het in het midden, pakte onze koffer en gingen naar het vliegeld Alicante. 

Vertraging! En het was al een stom geplande dag. Dit was de dag dat we in Nederland zouden landen en gelijk door naar Gent zouden gaan om nog eens af te spreken met Kimberly, haar man en de advocate daar. 30 minuten.. 45 minuten.. Shit, we gaan te laat komen!!! Tot de vertraging opeens terugliep en we aan boord mochten. Een helse reis met ontzettend veel turbilentie, maar ook dat kwam goed. Eenmaal op Schiphol stonden we te wachten op onze koffers, maar bleek ook dat niet alle koffers er waren. We konden onze koffer niet vinden, maar hadden hem ook het ruim niet in zien gaan. Een half uur later kwamen dan toch weer enkele koffers en gelukkig ook die van ons.

Op naar Gent. Door de file heen werden we omgeleid via Zeeland inplaats van Breda en kwamen we 50 minuten te laat bij de advocate waar Kimberly en haar man gelukkig al braaf zaten en het verhaal hadden gedaan. Een enorme opluchting want ze had redelijk goed nieuws. Ze wilt ons bijstaan en ons voorstel hoe we het juridisch zo goed mogelijk kunnen doen kon zij wel verdedigen. Dit zou niet makkelijk zijn maar zeker goed moeten komen. We zouden na afloop chocolademelk gaan drinken in een bekend tentje, dat was althans het plan, maar helaas bleek dit dicht. Inmiddels hadden we ook wel wat honger gekregen na dit gesprek en besloten op zoek te gaan naar een restaurant, waar we uiteindelijk zijn beland in een pizzatent! Mmmm…

Onderweg begon het ons op te vallen dat Kimberly met een plastic tas liep. Wat zou er in zitten? Een leuk kleinigheidje, of was ze toch vergeten de boodschappen thuis te brengen? Met die gedachte gingen we zitten en kletste we verder over het gesprek, maar ook over komende zondag, waar we de test zouden doen om te kijken of ze zwanger is. Ze zweeg even en pakte haar tas erbij waar een doos inzat. En ja, kijk hieronder zelf maar naar wat er toen gebeurde….

Zwanger!!! Kimberly kon niet wachten tot zondag, ze voelde het aan haar lichaam en wilde het gewoon weten. Wat een verrassing was dit! Blij zo blij! Honderden emoties vlogen door ons heen. Verdriet, boosheid van jaren, teleurstellingen, het gemis van mensen naast ons, maar vooral veel geluk en blijdschap dat wij deze kans krijgen! Niet veel later kwamen we terug met twee voetjes op de grond. Het is pril en dat is doodeng want de eerste weken blijken het spannendst en onzekerst te zijn. Deze dag zullen we nooit meer vergeten.

De dagen gingen verder en de eerste afspraak bij haar meest bijzonder en vriendelijke arts Marcel werd gemaakt. Een eerste echo op acht weken. De dagen ernaar toe waren eindeloos en daar waar Kimberly bij haar vorige zwangerschappen nergens last van had konden we nu het lijstje afvinken met kwaaltjes die je kan hebben. En toen was het de dag van de echo, 14 oktober 2019. We zagen niet meer dan zo’n haribo snoepje, een beertje met stompjes… Maar jeetje wat is dit bijzonder om te zien en mee te maken.  Een dikke knuffel voor Kimberly was wel op zijn plaats!

En toen waren we nog steeds in het eerste tremister, zo noemt met dat althans. De periode dat je het nog niet teveel wilt vertellen, omdat de angst nog wel heerst op een ongelukje. Het kan altijd fout gaan maar na twaalf weken is de kans minimaal.  En die tijd hebben we ook gered met zijn allen. Voor Kimberly was het soms lastig met haar misselijkheid, duizeligheid en een buikgriepje maar er waren ook veel goede dagen. We hebben leuke dingen gedaan, veel gepraat en ondertussen woonden we niet meer in Nieuwegein en zijn we verhuisd naar Houten. Ook dit met de reden omdat we ons hier prettiger voelen, zeker als er ooit een kleintje in ons leven mag komen.  

12 november, de dag van de termijnecho. Op dat moment zijn we inmiddels al twaalf weken en vijf dagen zwanger. Een spannende dag waarna we in de avond na ons werk vanuit Soest en Veenendaal naar Belgie reden om samen met Kimberly naar die bijzonder leuke arts te gaan. Hier ontmoette we niet alleen Marcel maar ook Marcia, de vroedvrouw.  Samen startten ze de echo op waarna we een volledig kindje zagen met handjes, beentjes, een rugetje, een goed kloppend hartje en knetters, wat een onwerkelijk en bijzonder gevoel om dat te zien!!! En nu mag het de wereld in!! We zijn potverdikkie zwanger! Wie had dat verwacht? En hadden wij zo snel kunnen durven dromen. Pff. Eind mei mogen we ons kleine wonder verwachten. We gaan ervoor en hopen dat alles goed blijft gaan maar dat moet lukken met zo’n team, zeker dan wel met zo’n behoorlijk lief team. We noemen ons dan niet voor niets met zijn allen.. TEAM BABY!

Heeft u na aanleiding van onze blogs vragen?
We zijn bereikbaar op onze website www.ookpapa.nl of per mail info@ookpapa.com

Sharing is caring!