Het is al lang geleden dat ik geschreven heb. Of niet dat ik geschreven heb, maar dat er een leesbaar verhaal uit kwam. Ik kan je wel vertellen, dat sinds we in November 2012 begonnen zijn, de afgelopen 4 maanden de meest frustrerende waren. (hoewel mijn dip na 1,5 jaar ook stevig in de buurt komt). 4 maanden hadden we rust, geen behandelingen, en dat was heerlijk, maar de drempel om opnieuw te starten was groot. Ontzettend groot.

De afgelopen weken hebben vooral in het teken van frustratie en kop in het zand steken gestaan. Frustratie omdat we steeds meer in een niche hoek van de zorg vallen, frustratie dat er bijna geen arts te vinden is met kennis, of die moeite wilt doen voor kennis, frustratie dat ‘het heft in eigen handen nemen’ nu zo belangrijk aan het worden is. (waar is die aannemer in de zorg?!!)

De frustratie werd zo erg, dat ik compleet vast liep. En dan is mijn tacktiek “kop in het zand en door”. Iets wat natuurlijk ook niet werkt en toen ik op mijn “lekker een avondje alleen met wijn en chips” geheel brak, en niet meer stoppen kon met huilen was ik het zat.

Uiteindelijk moest ik toch wat doen. Dus via de huisarts en praktijkondersteuner enkele tips gekregen, een uitlaatklep gekregen en gaan bellen. De artsen in het “miskraam begeleiding” ziekenhuis gesproken, de IVF/ICSI artsen gesproken, de klinisch geneticus gesproken, en niemand kon iets zeggen. Ze hadden allemaal geen idee. De een was eerlijk hier in, de ander vertelde gewoon onwaarheden. (stelletje prutsers!!) En uiteindelijk via Google nog een arts gevonden in het AMC. Het was mijn laatste hoop, en dit pakte uit. Ik heb hem gemaild en de dag erna belde hij me al. We hebben een half uurtje gepraat, en er ging een wereld voor me open.

EINDELIJK sprak ik iemand die me kon uitleggen wat de protrombine mutatie inhield, die me de resultaten van de wetenschappelijk onderzoek die ik had gelezen wat beter kon uitleggen, die gewoon wist te vertellen hoe het zat. Iemand die onderzoek deed naar oplossingen. En ik mag deelnemen aan de studie, als ik zwanger ben. Hij heeft me een contactpersoon in de buurt geregeld, heeft al onze artsen op de hoogte gesteld van de studie, en heeft me daardoor vertrouwen gegeven. Vertrouwen dat ik het niet helemaal alleen hoef te doen.

Daarnaast heb ik het UZ Gent gesproken, een ziekenhuis waar men meer kijkt naar jou als persoon en mee denkt in oplossingen in plaats van in hokjes stoppen. Of het daadwerkelijk zo is, hoop ik nooit achter te komen, maar anders kan ik je er na oktober meer over vertellen.

En met hernieuwd vertrouwen zijn we een nieuwe ronde in gegaan. 2 echo’s, pregnyl en de terugplaatsing. Een record qua minimale bezoekjes voor een terugplaatsing. Onze mini zit er in. En nu is het spannend.. Ik zie op tegen de teleurstelling als het mislukt, en ik zie op tegen de onzekerheid als het lukt. Ik hoop natuurlijk dat het lukt, maar het benauwd me ook. Hoe komen we die eerste weken door.. We zijn zovaak bedrogen door mijn lijf, hoe hou ik vertrouwen.

Eerst maar eens zien dat de mini überhaupt een poging blijven plakken wilt doen. Mijn duimen draaien overuren. Mijn hoofd heeft langzaamaan weer rust. Ik heb weer een beetje mezelf terug gevonden, na de 4 zwaarste maanden, in dit hele traject.

 

Lees hier meer blogs van Nanda

Sharing is caring!