Daar lig ik, nu 33 jaar jong, met mijn benen wijd in de stoel. “Ik ga je nu aanraken.” Vol verwachting kijk ik naar het scherm. Opzoek naar twee grote eicelblaasjes voor mijn eerste IUI. Na twaalf pogingen KID is het tijd voor iets nieuws. Twee eicelblaasjes dus, liever niet één en zeker geen drie.  Zaterdag zag het er hoopgevend uit. Dus dat ben ik nu ook.  hoopvol.

Dit is je baarmoeder. Misschien herken je het al.” Herken ik het al? Ik heb het gevoel dat ik zelf een echo zou kunnen uitvoeren. Als jullie mensen te kort hebben bel me gerust. Beetje bijbeunen kan geen kwaad. En aangezien ik hier toch soms drie keer in de week ben. Anderhalf uur heen en anderhalf uur terug voor soms een bezoekje van tien minuten…. Is er een vacature?

“Het slijmvlies bouwt zich keurig op.” Ze kijkt verder. Eerst rechts. Ze zegt niks. Ik zie het eigenlijk al maar hoop dat er erg is ingezoomd. Naar links. Twee grotere spot ik gelijk. Even meten. Prachtig voormaat. Maar ze blijft meten. Vijf links, drie rechts. Acht stuks. Slechts zes te veel. Weg poging. Weg hoop. Dan de verplichte boodschap. Geen seks. Omdat ik verre van geïnteresseerd ben om de tweede Octomom te worden, mijn partner (de wensvader in dit verhaal) onvruchtbaar is en ik niet van plan ben om vreemd te gaan verwacht ik dat het wel goedkomt. Ik lach vriendelijk als ik de deur uit stap.

In de lift zie ik mezelf in de spiegel. Tranen over mijn wangen. Konden die niet nog even wegblijven? Hoe meer hoop hoe harder ik op mijn bek  ga. Geen hoop geen kans. In de auto terug naar huis schreeuwt Dave Grohl me toe en ik schreeuw terug. “Time to get my act together”. Morgen namelijk weer lekker aan het werk  ….in de kinderopvang.

 

Geschreven door Lara (34), samenwonend onvruchtbare partner, kinderwens sinds 2010,  12 x KID, nu IUI, werkt in kinderopvang.

Sharing is caring!