Ons laatste sprankeltje hoop op een positieve afloop van Clomid cyclus 6 was al vakkundig de kop ingedrukt door de cd21 progesterontest. Met een schamele 6,50 ng/ml bevestigde die wel dat die perfecte 24mm follikel zijn eitje gelost heeft. Maar de waarde ligt ver beneden de >10 die gynaecologen graag zien in de luteale fase en nog verder van de >15 bij een medisch geassisteerde cyclus. Op aanraden van de assistente gynaecologie heb ik toch maar weer Duphaston bijgeslikt om de laatste week van mijn luteale fase verder te ondersteunen. Toch kwam het negatieve resultaat van de hcg betatest helemaal niet meer als een verrassing.

Een tussenstand van 2 jaar op ons kinderwenspad:
24 onsuccesvolle cycli
6 cycli met Vitex / Monnikspeper
6 cycli met Clomid: 5 aan 50mg, 1 aan 100mg. De eerste cyclus met een dosis Pregnyl om de eisprong op te wekken, sommige met Duphaston om de luteale fase te verlengen
1 HSG
+- 10 follikelmetingen
> 15 bloedtesten
0 keer zwanger geweest. Niet 1 positieve urine- of bloedtest. Niet 1 keer…
Ontelbare tranen maar oh zo veel steun en troost van manlief

In 2017 gaan we een stapje verder in de medische mallemolen. Vreemd genoeg kan ik nu niet huilen, niet om deze mislukte cyclus en niet meer om het feit dat we dan echt met zwaardere behandelingen moeten starten. Terwijl het bij manlief nu wel als een bom insloeg. Hij moest nu toch een zeldzame traan voor me verstoppen.
Op 3 januari hebben we een afspraak in het fertiliteitscentrum. Een nieuw begin in 2017, een nieuw ziekenhuis, nieuwe dokters, een nieuwe aanpak, …. nieuwe hoop? Maar eerst wil ik nog even genieten van 2016, van ons tripje naar Parijs voor manlief zijn verjaardag en van de eindejaarsfeesten. Mag het?? (uitzonderlijk met een glaasje bubbels erbij, ik waag een gokje op het flessengeluk ;o) )

Liefs,
Elle

Sharing is caring!