Ik voel me anders na de gesprekken met de coach en dat vind ik fijn. Nu zitten we in de week voordat ik ongesteld moet worden en ik voel me gespannen. Niet lekker in mijn vel en vooral moe van alles wat er het afgelopen jaar is gebeurd. Nu ik dit zo opschrijf denk ik duizend dingen en is het erg stressvol geweest. Toch blijf ik denken waarom lukt het ons niet? We hebben zo veel mee gemaakt en ik gun het ons zo. Om ons eigen gezinnetje te zijn en te genieten van elkaar. Waarom moeten wij weer eerst door een diep dal heen om te krijgen wat we willen? Ja, we worden hier sterker van maar het is wel zwaar. Ik wil mijn vriend nooit meer kwijt en hij is voor mij de ware dat besef ik nu wel en als ik dit heb overwonnen, kan het alleen maar beter worden.

Ook denk ik aan als het dit keer wel gelukt is dan ben ik uitgerekend op 21 augustus 2016. Ik moest lachen toen ik dit op internet berekende. Ik hoopte stiekem dat dit een teken was dat het ook echt gelukt is. Mijn hond is namelijk die dag ook geboren, ons eerste kindje. Mij broertje vertelde gister dat hij in de maand augustus naar Indonesië gaat ik dacht toen; “Oh, maar als ik dan echt zwanger ben is hij er niet bij!! Ach, het zal wel niet zo zijn of toch wel? Ik geloof nog steeds in het feit dat alles een reden heeft. Ook al heb ik het zwaar en zie ik de dingen niet altijd positief in. Ik wil mezelf toelaten om dat te denken en verder er niet over te oordelen. Dat is lastig maar zal mij geestelijk wel helpen. Dromen mag altijd en dat maakt mij ook blij. Alleen wil je jezelf ook beschermen voor als het niet is gelukt. Maar ja dan voel je je sowieso kut dus wat maakt het dan uit?

Ik wil het graag weten. Wachten is verschrikkelijk en maakt je heel erg onzeker.

Geschreven door Nikki, 29 jaar, vriend en hele leuke hond. Meer lezen doe je hier.

Sharing is caring!