Fingers crossed! Want vandaag was er de pick-up van de eicellen, een ingreep waar ik wekenlang naar uitgekeken heb. Hoop en angst gaan tegelijk door me heen, er waren 8 eicellen. Morgen weten we of er van deze 8 eentje is bevrucht en we hopen zelfs op meer.

De wekenlange voorbereiding vergde weer veel geduld, maar achteraf bekeken was de aanloop nog ok. Even een 5-tal weken aan de pil, verder ook een aantal weken aan de neusspray (dank aan mijn gsm voor de wekkerfunctie, want anders had ik ongetwijfeld enkele verstuivingen overgeslagen), de laatste 14 dagen een Menopurspuit om dan te eindigen met de Pregnylspuit eergisteren, 2u aan de Intralipid Baxter en dan vandaag de pick up. Misschien kwam het door de vakantie dat deze periode me niet heel erg zwaar valt als ik dit achteraf nog doorlees…

De pick-up zelf verliep vrij pijnloos omdat ik onder sedatie was, gelukkig maar… Maar nu ben ik toch wel wat bang dat dit alles voor niets is…Ik hoop zo hard op een goed resultaat…

Indien er toch een embryo ontstaat die kan teruggeplaatst worden, wacht er ons nog het een en ander. Soms vraag ik me af of dit alles nog wel ok en realistisch is…

Vanaf vanavond starten met de Utrogestan, bwerk! Ik zet nog liever een spuit dan 3 keer per dag vaginale pillen op te steken. Het embryo zal worden teruggeplaatst mbv embryo glue, bovendien zal ik op de dag van de terugplaatsing Intralipid via de baxter krijgen, 5 dagen hoge dosis Medrol slikken en ook nog 3x een Pregnylspuit zetten waardoor ik een extra wachttijd heb van 10 dagen alvorens een test te doen. Is dit nog wel gezond en ok? De dokters verzekeren me van wel…

Onder dit alles is de boodschap dat ik niet mag stressen en me zoveel mogelijk moet ontspannen en ook supergezond eten. Dat laatste lukt me wel aardig en leverde me al een paar kilo’s minder op. Da’s wel superfijn! Dat eerste daarentegen lukt me vaak minder, dus zoek ik afleiding in van alles en nog wat. Jammer dat er nog steeds geen pil ‘geduld’ bestaat, want die heb ik wel nodig! Ik wil gewoon weten of we alles niet voor niets doen, maar voor iets, namelijk dat lege plekje in ons gezin en in onze thuis.

Groetjes van Ellen,

de ongeduldige, de positieve, de angstig hoopvolle, de bange voor teleurstelling, maar vooral de vrouw van Jan én mama van Maxim. Dat laatste maakt en houdt mij sterk.

Sharing is caring!