Ik hoor het me nog zeggen tegen mijn gynaecologe… Nog niet eens zo lang geleden, het was midden juli. Dr. P: “We kunnen 6 cycli doen met Clomid. Als die niet succesvol zijn, verwijs ik jullie door naar een gespecialiseerde fertiliteitskliniek.” Ik: “We gaan er van uit dat het zo ver niet zal komen hé“. Ik meende het ook echt… Ik had de afgelopen 6 maanden veel inspanningen geleverd om meer te slapen en om mijn stress te leren beheersen, ik had er vele sessies acupunctuur opzitten en met alle supplementen die ik genomen had, zouden mijn vitaminen en mineralen terug op peil moeten zijn. We hadden nog 5 cycli tegoed voor de doorverwijzing, eentje daarvan zou toch wel raak zijn?

Ondertussen ben ik terug met mijn voetjes op de grond. We zijn alweer bezig aan de laatste Clomidcyclus. Op 1 uitzondering na, zagen de afgelopen pogingen er meestal veelbelovend uit. Maar dat is helaas geen garantie op succes gebleken. De vorige cyclus was mijn baarmoederslijmvlies volgens de echo wat aan de dunne kant, dus heb ik Progynova genomen om de groei te stimuleren. Resultaat: ik zit al aan de 5de dag maandstonden, dus die oestrogenen hebben perfect hun werk gedaan. Excuses aan de gevoelige lezers voor de details die volgen… Mijn uitscheiding is van een mooi rode kleur, niet te visceus en niet te waterig, zonder klontertjes, … kortom zoals ik me een perfect nestje voor een blastocyst voorstel! Telefonisch hebben mijn gynaecologe en ik nog eens de balans opgemaakt van de voorbije cycli. Op haar voorstel is de dosis Clomid nu verdubbeld tot 100mg. Al twijfelde zij ook wel of dat een verschil gaat maken, aangezien ik zonder uitzondering een eisprong heb, ook zonder medicatie. Een beetje een wanhoopspoging? Misschien wel… Al zal ik wat er mij nog rest van hoop niet op deze cylus inzetten.

Nee, mijn energie richt ik nu op “What’s next?”. Manlief en ik hebben de keuze van het fertiliteitscentrum al gemaakt, grotendeels op basis van aanbevelingen van 2 lieve kennissen die de menselijke aanpak en het goede contact met de fertiliteitsarts daar enorm gewaardeerd hebben. Maar we hebben een nog veel belangrijkere knoop doorgehakt. Na veel overleg en lang twijfelen heb ik nu eindelijk mijn loopbaanonderbreking aangevraagd. Mijn manager was niet echt enthousiast. Ze heeft geprobeerd me op andere gedachten te brengen, maar toen ze begreep dat ik deze keer niet ging terugkrabbelen (zoals een half jaar geleden), heeft ze haar best gedaan begripvol te zijn en de aanvraag goedgekeurd. Minstens een jaar tijdskrediet… Ze gaan me uiteraard vervangen en ik mag niet verwachten dat ik mijn huidige job terugkrijg indien ik beslis terug te komen. Tot die conclusie was ik al gekomen vooraleer mijn aanvraag in te dienen, dus so be it… Mijn directe collega’s hebben heel lief gereageerd toen ik openlijk vertelde over onze moeilijke weg naar de vervulling van onze kinderwens en dat dat meespeelde in de beslissing. De pauze zal waarschijnlijk ingaan vanaf maart. Ik besef dat veel vrouwen niet de luxe hebben om die beslissing te nemen, dus ik prijs mezelf alvast gelukkig dat ik de zware hormonenkuren en vele ziekenhuisbezoekjes niet zal moeten combineren met een drukke job en deadlines die koste wat kost moeten gehaald worden. Ik heb al wel de reactie gekregen of dat nu wel zo’n goed idee is om mijn volledige aandacht te focussen op zwanger worden? Haha, dat is allerminst het plan… We hebben ondertussen ook nog ons bouwproject waarmee ik me ongetwijfeld ga kunnen uitleven (de plannen zijn bijna af!). Ik zal die tijd goed kunnen gebruiken voor mijn studies nutritherapie. En bovendien kan ik wel 10 leuke vrijwilligersjobs bedenken waar ik mezelf nuttig kan maken en bezig blijven zonder dat dat gepaard gaat met een hoge prestatiedruk. Aftellen maar…

Lieve groetjes,
Elle

Sharing is caring!