Nog eens tijd om iets te schrijven zeker. Ondanks dat er wel wat beweegt in ons leven momenteel. Een zwangerschap brengt nogal wat met zich mee. Veranderingen, maar ook veel emoties.
Maar mensen buitenaf hebben het idee dat eens je zwanger bent alles supergoed met je gaat. Dat het verleden zich opgelost heeft en je niet meer denkt aan wat vooraf ging. Maar daarin zitten ze toch verkeerd.

De weg hiernaartoe was geen lachertje, heeft mij en mijn gezin getekend voor het leven. En dat vaag je niet zomaar van tafel. De strijd die we leverden was de moeite waard, want we kijken uit naar wat komt. We zijn klaar voor de komst voor ons wondertje, we tellen af met een klein hartje.

De angst overvalt me nog steeds dat ik ook dit kindje nog zou moeten afgeven. Ik probeer dit wel te verdringen maar zo soms is het sterker dan mezelf. Nog een grote 8 weken … Dus ja … Echt aftellen …nog 58 dagen.
Los van het feit dat we druk zijn met voorbereidingen voor de komst. Wil ik ook gewoon nog heel hard duimen voor de lotgenootjes. Met her en der wat inzetten voor oa De verdwaalde Ooievaar. To be continue… Wanneer de tijd daar rijp voor is en hier de “drukte” omgaat in een andere “drukte”.

Liefs,
Lotje

Sharing is caring!