In alle vroegte zaten we in de auto. Het is een mooie rit en ondanks de regen geniet ik er van. We zijn als eerste aan de beurt. Fijn, dan zullen we alle afspraken vlot doorlopen.

De echo toont 2 eitjes. Ik raak bijna hyper zo blij. Ik realiseer me dat we niet voor niks ICSI doen, maar toch, een theoretische kans, blijft een kans. En een kans geeft hoop. Als de arts het moment van terug plaatsen uittelt, overvalt me het anti-gevoel, waar ik zo een hekel aan heb. Wat ook niemand lijkt te begrijpen.. Zelfs tussen de lotgenoten ben ik de enige. Ik huil van binnen, maar roep stoer dat het me niks uitmaakt.

Maar het maakt me zeker wel uit.. Het moment, de dag van de terugplaatsing. Het komt me namelijk slecht uit.. Erg slecht. Als ik mijn frustratie uit, krijg ik de reacties alweer binnen “Dus jij vindt werk belangrijker dan je kinderwens?” , “Hoor ik dit nou goed?! Wat doet je werk er toe, toch harstikke mooi dat je een terugplaatsing hebt”. De berichten lees ik al, zit niet zo te zeiken. De tranen staan in mijn ogen en ik voel me even ontzettend eenzaam.

Mijn man slaat een arm om me heen en zegt, kom wel goed schatje. Ik haal en breng je, dan ben je zo kort mogelijk weg. En we regelen gewoon met de assistente dat je als eerste aan de beurt bent. ‘s nachts in bed, heb ik het er met mijn man over. Is het werkelijk waar zo raar dat ik dagen heb waarop het me niet uitkomt? Het feit dat ik een leven heb en wil houden vinden mensen vreemd. “Je hebt toch alles er voor over?” om vervolgens de dooddoener naar binnen te gooien “maar je moet het wel loslaten hoor”.

Ik vind alle mensen moeilijk te volgen, de anti eet, anti drink en anti alles maffia die je op lotgenoten fora tegenkomt, iedereen weet het beter en heeft commentaar. Als ik geen wijntje pak en leef alsof ik zwanger ben, roept iedereen; “Je bent er teveel mee bezig”. Doe ik het anders, is dat weer niet goed. Dat zijn wel momenten dat ik spijt heb.. Dat ik er over open ben. Laat mij gewoon mijn leven leiden.. En bemoei je er niet mee. Als ik advies wil.. Vraag ik het wel.. Aan een arts.. Die er voor geleerd heeft.

 

Lees hier meer blogs van Nanda

 

 

Sharing is caring!