Ik ben gewoon bang. Ik, die ogenschijnlijk nergens bang voor is. Een mooie baan waarin bang zijn geen optie is en zelfvertrouwen voorop staat. Dat ben ik, zo voel ik me. Maar niet als het om IVF gaat. Ons avontuur gaat zes jaar terug. Net getrouwd en niet zo zorgvuldig met de pil. Ik was overtijd, misselijk en iedereen vond me “anders”. Omdat ik niet bezig was met zwanger worden verbaasde me het en verwarde me het: ik kan zwanger zijn? We hadden het niet eens besproken nog, alles was zo pril. Stiekem deed ik een test omdat ik onzeker was of we dit al wilden, 33 toen en net getrouwd. Negatief…. De teleurstelling was groot, ineens heel groot. Dat gaf aan dat we er wel klaar voor waren. Mijn man lachte en zei weg met die pil! We zouden een gezinnetje gaan stichten! Ik was happy en had ineens het besef dat ik graag mama wilde worden. Ik , ja ik, mama!

Onschuldig als we waren begonnen we aan onze droom. Dat de donkere wolken langzaam samentrokken hadden we niet eens door. Manlief werkt onregelmatig dus niet iedere maand was ideaal. Temperaturen en ovulatietesten nee niet nodig het komt zoals het komt! Een jaar verstrijkt maar we maken ons geen zorgen. We hebben een leuk leven, genieten van elkaar en onze vrijheid. De baby komt vanzelf. Het tweede jaar wat temperaturen en testen.. Ja we timen toch echt goed.. Twijfel. Inmiddels is mijn broer compleet met 3 stuks en mijn zusje zwanger van de 2e.. Zij wel! Het begint te steken en in aug 2013 besluiten we onderzoek te laten doen. De uitslag van het lab volgt 2 weken later, een dag voordat we op vakantie gaan. De huisarts brengt het nieuws: 0-5% kans, het zaad is niet goed. Die dag was een hel! Manlief is naar vrienden afgereisd en het nieuws gedaan, ik informeerde huilend mijn ouders en broer. 2 weken in Spanje waren ondanks de mooie villa een hel. Nog nooit zoveel gehuild. Wat bleek die kinderwens ineens groot. Het heeft een jaar geduurd waarin we kwamen tot: het is van ons beiden of niet. Helder! Al was er de kanttekening dat ik liever onvruchtbaar had gehoord. Gek maar dat traject zag ik zo niet zitten. Zo onnatuurlijk!

Maar een jaar later zaten we in het ziekenhuis. Na onderzoeken een heel ander verhaal. Zaad was prima en ik kerngezond. Met iui hadden we 20% kans. Afgesproken er 4 te doen gezien mijn leeftijd (37). Spannend het prikken en een belasting maar ik deed het lachend. We gingen een baby maken en nog redelijk natuurlijk! Ik stond erachter!
Tijdens de iui zat ik vol goede moed. Dit zou wel lukken! Pas achteraf had ik door dat het spuiten van de hormonen meer impact had dan ik door had. Waarom en hoe vertel ik graag in een volgend blog want ons verhaal kreeg een heftige wending. 1 die me nog dagelijks beïnvloed en lang heeft doen stilstaan en twijfelen. Maar we hebben besloten nog 1x alles op alles te zetten. 1 keer bang, 1x lef. Waarom? Dat vertel ik graag in een volgende blog! Ik heb wat tijd nodig merk ik.

Met liefs geschreven door Ursula (39) getrouwd met Martin (41), kinderwens sinds 2013, iui, ivf onbegrepen verminderd vruchtbaar, hondje, yoga, administratief medewerker.

Sharing is caring!