Beroerd! Dat was hoe ik me voelde. Helemaal niet lekker in mijn vel, een flinke buikpijn en de misselijkheid kreeg ik er ook nog bij cadeau. Manlief bleef aandringen op het doen van een zwangerschapstest, dus uiteindelijk toch maar gedaan. Waarschijnlijk kennen jullie als geen ander dat moment dat je de test bijna eerder wil weggooien dan het negatieve resultaat onder ogen te komen. Want dat is dan poging nummer zoveel…Echter, toen ik deze test pakte en richting de prullenbak wilde lopen zag ik dat hij positief was. De wereld om me heen veranderde onmiddellijk!

Nog half met mijn broek op mijn knieën gaf ik manlief een knuffel en hadden we even ons momentje om dit spetterende nieuws te vieren. Al was dat maar van korte duur….Een heel weekend ging eroverheen voordat ik de huisarts kon bellen. Want die stekende buikpijn, was dat wel normaal? Hoe graag ik het ook wilde negeren om de zwangerschap zo rooskleurig mogelijk te behouden, kon ik deze pijn niet onder stoelen of banken steken. Dus mochten we direct langskomen. Eenmaal aangekomen klonk het allemaal toch niet zoals het hoort, maar welke zwangerschap verloopt nou volgens het boekje? Het advies om richting de verloskundige te gaan was al snel gegeven en vijf minuten later werden we geholpen om de ongerustheid van ons beiden weg te nemen. Totdat mijn baarmoeder leeg was…. Ongerustheid was onmiddellijk terug, maar ditmaal keer tien! Bloed werd afgenomen en later vandaag horen wij of ik mogelijk slachtoffer ben geworden van een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.

En wat duurt wachten lang als je zo graag zwanger wilde worden. Nu is de test eindelijk positief en krijg je deze circus erbij. Dat had ik anders verwacht. Toch volgde nog net voor de klok van vijf uur het doorslaggevende nieuws: dit is een gezonde maar zeer prille zwangerschap. Je begrijpt het wel, wij konden ons geluk niet op! Niet lang daarna verloor ik de hele dag door kleine beetjes bloed. Alarmbellen gaan natuurlijk meteen rinkelen, zeker omdat de start van deze zwangerschap al niet zo denderend was. Maar onderzoeken werden hiernaar niet gedaan. We kregen de mededeling van het ziekenhuis dat ik me maar alvast moest voorbereiden op een miskraam. En met dit treurige nieuws zijn we weer naar huis vertrokken.

Een paar dagen later reed ik vrolijk naar mijn werk, het bloedverlies was gering en ik had geen opkomende buikpijn in/rondom de baarmoeder. Ik verwachtte geen miskraam, maar toch zei mijn gevoel dat dit niet helemaal goed zat. De pijn in mijn zij werd met de dag iets erger. Ieder drempeltje dat ik nu over ging met de auto, deed me bijna door het dak vliegen totdat ik in een file belandde en tranen uitbarstte. Ik was helemaal kapot. Ik kon niets anders doen dan toegeven aan de pijn die steeds erger werd. Ik kon mijn urine niet goed meer ophouden en moest bijna bij ieder tankstation mijn blaas legen. Iets wat mij nog nooit is overkomen. Ik ging terug naar huis en belde de dokter. Lieve dokter, ik denk dat ik een blindedarmontsteking heb.

Een aantal uur later mocht ik langskomen en omdat mijn eigen huisarts op vakantie was, mocht ik mijn verhaal weer opnieuw doen. “Wat kan het anders zijn dan een blindedarmontsteking”, dacht ik? Ik verga van de pijn en kan echt niet meer. Van het kastje naar de muur gestuurd worden is het ergste wat je kan overkomen als je weet dat er iets niet in orde is. Ik heb de huisarts met tranen aangekeken en de ernst van de zaak benadrukt “ik ga hier niet eerder weg voordat er actie wordt ondernomen”. Ik herkende mezelf niet meer. Ik was verdrietig, boos en had pijn. Wanneer zou iemand mij helpen? Ik voelde me zo alleen. En toen sprak ze de meest beangstigende woorden uit “ik denk toch echt dat je een buitenbaarmoederlijke zwangerschap hebt. Je wordt met spoed in het ziekenhuis verwacht”. Ik kon mijn oren niet geloven, dit was toch uitgesloten?

Als kers op de taart was manlief genoodzaakt zijn dochter op te halen van school nadat hij mij keurig had afgezet bij het ziekenhuis. In de wachtkamer wordt je steeds kleiner van angst, zeker als je al die gelukkige zwangeren om je heen ziet lopen. Mijn naam werd omgeroepen en met stalen zenuwen liep ik de mannelijke gynaecoloog tegemoet. Na een duidelijk verhaal nam hij een kijkje. Ik kon amper bewegen van de zenuwen en dat het fout zat, dat zag ik zelf ook wel. “Kleed u maar aan, dan bespreken we verder wat de stappen zijn”, zei de arts. Ik kon zelf geen woord meer uitbrengen, in de angst dat ik zou uitbarsten in tranen. Natuurlijk is dit een normale reactie, maar ik wachtte hier liever mee tot manlief er zou zijn. Ik kreeg twee opties mee van de arts:

1. We wachten tot het lichaam de vrucht zelf opruimt (als dat het al doet)
2. De agressieve manier, we ondergaan direct een kijkoperatie en verwijderen de vrucht en daarbij hoogstwaarschijnlijk de eileider

Instinctief was mijn antwoord wel dat ik zou wachten. Want de vrucht bleek in mijn rechtereileider te zitten. En mijn eileider verwijderen? Sorry, dat is toch echt geen optie. Ik ga naar huis en wacht het allemaal rustig af. Bedankt!

Eenmaal thuis gekomen kreeg ik uren later een overweldigende buikpijn. Ik krulde me volledig op en ging zo op de bank liggen wachten tot het weer iets afzakte. Helaas kon manlief alleen maar toekijken, maar die voelde zich ook zo rot. Machteloos. Al moet ik eerlijk bekennen, die zag ik niet meer zo staan.

Het was nu woensdagavond en vrijdagmiddag zou ik weer gezien worden door een arts. Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap is het zo dat ze je iedere 48 uur willen zien en bloed willen prikken om te kijken of het vruchtje zich inderdaad vanzelf opruimt. Ik telde de uren af en ging met opzet vroeg naar bed.

Donderdag was een dag van overleven geworden. De pijn kwam met hele hoge pieken opzetten en nam daarna weer iets af. De controle over mijn lijf was ik inmiddels volledig kwijtgeraakt. Plassen was om de haverklap, maar uiteraard kleine zielige beetjes. Ontlasting had ik al een paar dagen niet meer. Eten kon ik niet meer aan en het liefst kroop ik volledig weg met niemand om me heen. Donderdagavond was het zeven uur ‘s avonds toen ik onder de lakens kroop, met een warme kruik. Want inmiddels was slapen met deze pijn ook een onmogelijk opdracht geworden. Bij iedere draai werd ik wakker en om vier uur ‘s morgens ging ik rechtop zitten en begon ik te huilen. Manlief was inmiddels ook gebroken. Het ziekenhuis leek nu onvermijdelijk, want ik kan dit niet meer uitzingen. Het vruchtje ruimt zichzelf niet op en als ik nu niets doe, eindig ik straks met een gescheurde eileider en in shock vanwege een inwendige bloeding. Laat ik nu actie ondernemen en eens niet zo eigenwijs zijn! Ik belde dus meteen het ziekenhuis en kreeg daar de meest laconieke receptioniste aan de lijn. “Ja, mevrouw uw verhaal is mij helemaal duidelijk. Ik zie hier dat u vanmiddag een afspraak heeft. Uw arts is momenteel niet aanwezig, dus ik raad u aan om een paracetamol en een ibuprofen in te nemen. Zij versterken elkaar. Probeert u nog even te slapen”. Misschien kun je je voorstellen hoe ongelooflijk boos ik was dat deze mededeling volgde op mijn dagen lange pijn! Als ik haar door de telefoon heen kon trekken… “Schat, trek je kleding aan. We gaan NU naar het ziekenhuis”.

Eenmaal gearriveerd was de receptioniste nog boos ook dat we daar aanklopte. Ik kon inmiddels niet meer rechtop staan van de pijn en de rest van de wereld interesseerde me helemaal niets meer. Uiteindelijk zijn we naar boven gestuurd, de afdeling gynaecologie. De eerste gynaecoloog kwam aanlopen en wilde even inwendig kijken. Mijn lichaam had inmiddels zoveel pijn te verduren gehad, dat ik helemaal trilde en mezelf niet langer stil kon houden. Ze had gezien dat het fout zat. Ik mocht me weer aankleden en ze zou ‘even’ overleggen met een andere arts. In de tussentijd werd mijn bloed geprikt. Inmiddels bijna een uur later barstte ik opnieuw in tranen uit en wilde ik dat ze NU actie zouden ondernemen. De gynaecoloog liet ons maar wachten en wachten, want natuurlijk zaten ze middenin de overdracht. Tijdens mijn emotionele uitbarsting kwam er een nieuwe gynaecoloog binnenlopen die me eerst iets tot bedaren liet komen. En ook zij wilde weer een nieuwe inwendige echo maken. Mijn lichaam bewoog schokkend van de pijn heen en weer en na het zien van het beeld ondernam ze direct actie. Een morfinespuit werd leeggespoten in mijn been en het eerste dat ik voelde was dat ik moest plassen. Eindelijk, plassen!

Mijn lichaam werd door de pijnstilling iets tot bedaren gebracht en al snel volgde het infuus, de rolstoel en het charmante ziekenhuis outfitje om je klaar te maken voor de operatie. Het ging allemaal onwijs snel en ik kan niet ontkennen dat ik behoorlijk bang was. Want wat ze exact zouden tegenkomen tijdens de operatie, dat wisten ze nog niet. Maar inmiddels had ik geschreeuwd dat ik wilde dat ze mijn hele voortplantingsorgaan eruit mochten halen, want zwanger worden…. Dat nooit meer!

Eenmaal op de bijkomkamer werd ik wakker doordat er een behoorlijke slang uit mijn keel getrokken werd en ik hapte naar lucht. Oh, wat deed mijn keel pijn! En waar ben ik eigenlijk? Wat is er ge…. Ineens begon ik te huilen. Heel hard te huilen, van blijdschap. De zuster die bij me kwam kijken bedankte ik door de tranen heen dat ze me zo goed had geholpen. Want de pijn die ik voelde in mijn buik, die was toch echt als sneeuw voor de zon verdwenen!

 

 

Geschreven door

Nicky (23) getrouwd/samenwonend Erik (36), bonusdochter (6). Distributeur gezondheidsproducten/coach gewichtsbeheersing. Positief ingesteld en altijd vrolijk.

 

Sharing is caring!