In September 2014 waren we met vrienden op vakantie en als meiden onder elkaar praat je wel eens over een kinderwens. De vrienden van ons waren er echt al aan toe om bezig te gaan met kinderen.

Mijn vriend en ik zijn sinds mei 2011 bij elkaar maar waren nog niet toe aan kinderen, maar ik wilde wel graag stoppen met de pil. Ik ben aan de pil gegaan toen ik 14 was omdat ik op dat moment een vriendje had. Ook had ik geen regelmatige menstruatie en dat wilde ik regelen met de pil. Ik ben naar de dokter gegaan en de dokter heeft uiteindelijk de pil voor me voorgeschreven. Het gebruik van de pil was op eigen initiatief.

Ik was er na al die jaren pilgebruik, ongeveer 10 jaar, achter gekomen wat het met me deed. Ik had enorme stemmingswisselingen en reageerde dit op mijn vriend af. Uiteindelijk hebben we samen besloten om te stoppen met de pil en andere voorbehoedsmiddelen te gebruiken. Na de vakantie heb ik de strip van de pil opgemaakt en heb ik de doorbraakbloeding gehad. Nu was het afwachten wat er verder ging gebeuren. Uiteindelijk werd ik in December 2014 licht ongesteld. Dit was al een te lange cyclus, maar ik had gehoord dat je een jaar aan het ontpillen bent ongeveer. Na deze menstruatie duurde en duurde het maar, voordat er weer een menstruatie op gang kwam. In juni 2015 heb ik uiteindelijk de stap gezet naar de dokter omdat het me niet lekker zat waarom ik niet ongesteld werd. De dokter heeft toen even gekeken en zag niks vreemds. Ik werd weer naar huis gestuurd met het feit dat ik aan het ontpillen was. Als ik in September nog niet ongesteld was geworden mocht ik terugkomen, want dan was er een jaar voorbij. In eerste instantie ging ik met een gerust hart naar huis, omdat alles verder wel goed was. Helaas keerde deze rust al gauw weer in onrust. Na een paar weken merkte ik dat ik er stress van had, waarom ik niet ongesteld werd. Ik heb nogmaals met de dokter gebeld en uitgelegd dat het stress met zich meebrengt en dat ik verder onderzocht wil worden. Ik kon snel weer op bezoek komen bij de dokter en kreeg een doorverwijzing naar de poli kliniek voor een inwendige echo. Tot die tijd, en tot ik de uitslag kreeg, moest ik ovulatie testen doen om te kijken wat er gebeurde en of ik ovuleerde.

Al gauw kon ik terecht bij de poli kliniek. Mijn vriend moest helaas werken dus ik heb een vriendin meegenomen. Alleen onthoud je nooit zoveel informatie als wanneer je samen bent. Ik mocht me uitkleden want het was tijd voor de inwendige echo. Ik wist niet wat me te wachten stond maar het werd gelukkig goed uitgelegd en ze deed erg voorzichtig. Toen dat ding eenmaal in me zat, zag ze al gauw wat er aan de hand was. Ik had veel eitjes klaarliggen op mijn eierstokken en ze constateerde al gauw dat het PCOS was waarop mijn reactie was, ‘De wat?’ Ik had hier nog nooit van gehoord en kreeg een folder mee. Ik kon ook gelijk wel stoppen met de ovulatie testen want deze hadden toch geen zin. Na de echo moest ik ook nog even bloedprikken. Ze prikten op bepaalde hormonen waardoor ze de bevestiging konden krijgen dat het inderdaad om PCOS ging. En ja, het was inderdaad PCOS. Nadat ik me een beetje heb ingelezen heb ik een afspraak gemaakt in het ziekenhuis. In het ziekenhuis zijn we voorgelicht wat PCOS is en wat de mogelijkheden zijn voor een kinderwens. Ook werd er gezegd dat er met voeding heel veel gedaan kan worden en dat je op deze manier je eisprong weer terug kan krijgen. Met de informatie zijn we naar huis gegaan en hebben we nagedacht over hoe nu verder. Mijn vriend was 29 op dat moment en ik 26. Na lang overleg, omdat we nog niet toe waren aan kinderen, hebben we besloten om de medische molen in te gaan in het ziekenhuis. We gunden onszelf niet de tijd om een paar jaar zelf bezig te gaan omdat we toch wel een sterke kinderwens hadden.

Toen hadden we de intake in het ziekenhuis. We hebben het over de onderzoeken gehad die zouden volgen en over de eerste medicatie, provera om de menstruatie op te wekken en vervolgens clomid 50 mg. Hier mochten we gelijk mee beginnen maar er werden nog wel wat onderzoeken gepland. Het is immers zonde om een jaar bezig te zijn en er vervolgens achter te komen dat er iets mis is met bijvoorbeeld de eileiders. Dus voor mij werd er een HSG onderzoek (eileider) ingepland en voor mijn vriend een zaadonderzoek. Goddank was dit allemaal goed en konden we verder met de hormonen.

Clomid
Op dag drie van mijn cyclus mocht ik dan eindelijk beginnen met de Clomid. Dit zal ongeveer in Juli 2015 geweest zijn. Eerst een echo om te kijken hoe de eitjes erbij lagen op mijn eierstokken. Ze lagen er rustig bij, dus op dag drie mocht ik de eerste pil innemen. Tot en met dag zeven van de cyclus slikte ik de Clomid 50 mg. Vanaf dag tien werd ik in de gaten gehouden door de gynaecoloog in het ziekenhuis. Een inwendige echo om te kijken of de hormonen zijn werk deden. Helaas, op dag tien was er nog niks gebeurd en moest op dag dertien weer terugkomen. Tot ongeveer dag 25 ben ik op deze manier continu naar het ziekenhuis geweest voor controle. Helaas deed de Clomid 50 mg niet zijn werk. Het deed genoeg met mezelf, maar het deed niet wat het moest doen. Na overleg besloten om weer Provera te gebruiken om de menstruatie op te wekken waarna we overgingen op Clomid 100 mg.

Nadat de menstruatie was doorgebroken mocht ik weer op dag drie naar het ziekenhuis voor een echo. Alles was rustig, dus mocht ik diezelfde dag beginnen met de Clomid 100 mg. Dit gaat precies hetzelfde in zijn werk als de 50 mg alleen zijn dit zwaardere hormonen. En dat heb ik gemerkt. Wat een ellende. Ik was ondertussen mezelf niet meer, kon overal om huilen, had opvliegers van hier tot Tokio en praatte er met bijna niemand over. Uiteindelijk heb ik toen besloten om naar de psycholoog te gaan om mijn verhaal te doen en om mezelf weer terug te vinden. De put was op dat moment zo diep dat ik daar weer even uit moest komen. De conclusie van Clomid 100 mg was helaas hetzelfde als de 50 mg. Geen veranderingen en mijn lichaam reageerde niet op het hormoon.

Na overleg met de gynaecoloog om Clomid 150 mg te gebruiken of direct te injecteren toch besloten om Clomid 150 mg te gaan gebruiken. Er zijn veel mensen die er wel op reageren en dan hebben ze dat liever dan een injectie. Na de Provera brak de menstruatie door en mocht ik weer voor controle op dag drie. Alles zag er goed en rustig uit dus Clomid 150 mg was de laatste optie in pilvorm om mijn lichaam te laten reageren op het hormoon. Na verschillende controles bij de gynaecoloog moesten we ook hier helaas tot het besluit komen dat mijn lichaam hier niet op reageerde.

Injecteren
Ondertussen was ik een emotioneel wrak en wilde ik niet meer aan de Clomid. Alle lof voor het ziekenhuis hoe ze hiermee om zijn gegaan. Er zijn ziekenhuizen die je laten aanmodderen met de Clomid. Bijvoorbeeld een halfjaar aan de Clomid en maar proberen. Bij mij werd er toch steeds wel doorgepakt als mijn lichaam niet reageerde. Dit betekent dat na deze drie pogingen ik overging op het spuiten. Mijn god.. wat keek ik hier tegenop. Jezelf in je buik spuiten.. wie doet dat nou? Maar je hebt een doel voor ogen en daarvoor doe je het!

Na uitleg hoe ik de spuit (Fostimon) moest gebruiken gingen we naar huis met Provera. Ook nu moest ik op dag drie van mijn cyclus op controle komen om te kijken of alle eitjes rustig waren en dit was het geval. Het was zover, ik mocht beginnen met spuiten. Dit was een spuit die we zelf nog helemaal in elkaar moesten zetten. De cocktail moest nog gemixt worden en het was een ‘ouderwetse’ spuit die ikzelf niet durfde te zetten. Alle lof voor mijn vriend, die heeft elke avond rond hetzelfde tijdstip de spuit gezet! We begonnen met 75 eenheden en op dag tien mocht ik naar het ziekenhuis om te kijken of het effect had gehad. Helaas, er groeiden nog geen eitjes door dit hormoon. De gynaecoloog durft het nog niet aan om op te hogen dus ik spuit nog even door met 75 eenheden en kom op dag dertien terug. Helaas, nog steeds geen verandering te zien. Er wordt besloten, ook omdat ik het zelf aangaf, dat we overgaan op de 100 eenheden. Bij de volgende controle is er wel iets te zien, maar niet genoeg waardoor er wordt besloten dat we 125 eenheden gaan spuiten. Nu zijn er alleen spuiten van 75 en 150 eenheden wat betekent dat ik elke avond wat eenheden uit de spuit moest halen. Het was voor ons lastig inschatten of we inderdaad de 125 eenheden spoten of bijvoorbeeld 130. Maar vooruit, met goede moed gingen we er tegen aan. En plots was daar een klein probleempje bij de volgende echo’s. Er groeiden eitjes!!! Yes.. alleen groeiden er meer dan drie. Wanneer er meer dan drie eitjes groeien is het eigenlijk een no go omdat het risico op een meerling veel hoger ligt. Toch moest ik nog even doorspuiten op de hoop dat er eitjes achterbleven en dat er twee doorgroeiden. Toen schrokken we ons een hoedje bij de volgende echo want er waren opeens een stuk of tien relatief grote eitjes. Helaas moesten we deze maand laten gaan omdat de kans te groot was op een meerling. Met dubbele gevoelens ging ik naar huis. Yes! Ik heb gereageerd op het hormoon. Klote! Weer een maand verstreken.

Vervolgens besproken om een andere spuit te gaan gebruiken die je beter kan instellen op de bepaalde eenheden (Puregon). Na weer een kuur Provera brak de menstruatie door en had ik op dag drie een echo. Helaas waren niet alle eitjes gekrompen dus moest ik wachten met spuiten. Vier weken maar liefst, en wat baalde ik hiervan. Want ik stond vier weken stil naar mijn idee. Na vier weken weer een kuur Provera om de menstruatie op te wekken en op dag drie weer een echo en ja, eindelijk waren de eitjes gekrompen. De eerste avond dat ik de spuit moest zetten, was mijn vriend niet thuis dus moest ik hem zelf zetten. Het is een makkelijkere spuit te zetten dan de vorige. Dit is een soort insuline-pen. Dus met mijn verstand op nul heb ik de spuit in mijn buik gezet en gespoten. Trots dat ik was dat ik hem zelf kon zetten! Op dag tien weer een echo en ja, er was groei te zien. Wat fijn!! Ik spoot de laagste dosering namelijk 75 eenheden. Ik mocht doorspuiten en moest om de dag naar het ziekenhuis voor controle. Er groeiden twee eitjes goed en na een paar dagen langer spuiten waren de eitjes groot genoeg en mocht ik Pregnyl spuiten. Pregnyl bevorderd de eisprong. Na het zetten van de Pregnyl zullen de eitjes binnen 36 uur springen dus weet je wat je te doen staat.

En vervolgens… zit je op het wachtbankje. Twee weken lang.. wat doet je lichaam.. wat gebeurd er in je lichaam.. ik was moe.. en durfde niet te hopen want dit was de eerste keer dat we een poging hebben gedaan. Ik kon geen twee weken wachten dus heb iets eerder getest. Te vroeg testen mag niet want dan zit het hormoon van de Pregnyl nog in je lichaam. Uiteindelijk bleek ik toch zwanger te zijn. WAUWWWW wat een blijdschap en wat ontzettend gaaf maar toch ook angst! De eerste keer dat we een poging mochten doen. Blijkbaar zijn we samen erg vruchtbaar maar hadden we dit kleine setje even nodig. De eerste twaalf weken waren een ware hel. Niet eens zozeer qua misselijkheid want deze fase heb ik overgeslagen gelukkig maar wel dat het mis kan gaan. Gelukkig ben ik deze weken goed doorgekomen en verwachten we eind januari ons kleine prinsesje!

Lieve lotgenoten, blijf hoop houden. Praat met iemand waar je goed mee kan praten en geef in het ziekenhuis aan hoe je je voelt!

Liefs,
Anita

27 jaar, samenwonend met Maarten (30 jaar), PCOS, Kinderwens sinds 2014, Kleine meid wordt verwacht in januari 2017

Sharing is caring!