Beste fertiliteitssteam,

Ik herinner mij nog de eerste stappen op jullie terrein. Een gang, om de hoek, met een graslaminaat, rode stoelen. Strak, clean, maar er heerst wel rust. Al is het zelf na 2,5 jaar nog stil, er word zelden gepraat op die rode stoelen. Het blijft moeilijk iemand aan te spreken ondanks dat je weet dat iedereen die daar zit, er is om dezelfde reden, dezelfde wens.

Toegegeven, ik voelde me welkom. Na 2,5 jaar waren de stemmen vertrouwelijk, de geur een gewoonte, het graslaminaat bijna een 2de thuis.

We kenden daar hoogtes en laagtes, we werden telkens ook door jullie opgevangen, een zakdoek reikend als de tranen stroomden. Het raden naar hoeveel naalden jullie in mijn arm hebben moeten prikken, jullie nerveus wordend van mijn vervelende aders. Ik jullie opmonterend dat je verre van de eerste bent die problemen ondervindt.

 

Beste dokter(s),

Ik heb veel gehad aan je woorden na het verlies van onze Hesse*. Toen je je hand op mijn schouder legde en zei;  “heej, niemand is voor het ongeluk geboren, ook jij niet!!” Eerlijk waar, ik heb die woorden meegedragen, maar keer voor keer brokkelden er toch deeltjes letters ervan af bij elke teleurstelling, bij elke miskraam. Elke negatieve test zorgden voor traantjes maar ook voor vraagjes. Ik had wel het idee dat ik ze kon stellen, maar heel vaak werden bedenkingen wel weggewuifd, en ergens ging ik er in mee, want jullie hebben gestudeerd uiteraard. En het is waar, ik heb al kinderen op de wereld gezet, dus mijn lichaam zou moeten weten hoe het moet en zou het moeten kunnen. Maar bij miskraam 3 en 4, beste dokters, werd er die keer geen zakdoek gereikt, enkel de woorden “het spijt me zo, het zag er zo goed uit, maar jullie hebben weeral pech ….”

Het deed me pijn te voelen dat ik zoveel probeerde te doen en te laten om een zwangerschap te proberen uit te dragen en dit keer op keer mislukte. Het voelen dat jullie pech, niet de mijne was. Ik geloofde er niet in meer in, in die pech. Ik wilde antwoorden op mijn vragen en jullie konden ze me niet geven … Maar eigenlijk voelde het vooral alsof er niet meer werd geluisterd … En echt waar beste dokters, ik geloof dat er niet op alle vragen antwoorden zijn, dat weten we heus wel! En dat nemen we ook niemand kwalijk, maar de zoektocht die jullie deden naar antwoorden was voor ons niet voldoende. Ik weet best dat ik niet gestudeerd heb, maar ik heb wel gevoelens en een instinct … En ik weet uit ervaring dat je dat niet altijd mag en kan negeren, het is een signaal van je lichaam die je iets duidelijk wil maken. Beste dokters, daar zou iedereen, al is het met een half oor, naar geluisterd moeten worden. Het kan jullie werk helpen, en ons het gevoel geven dat er word geluisterd. Het zou ook gewoon helpen als jullie gewoon eerlijk zeggen hoe het met het embryo is gesteld. Met loze woorden dat het embryo van topkwaliteit is, terwijl het eigenlijk maar score C krijgt … daar zijn wij helemaal niets mee. Daardoor vallen we soms echt van hoger. Al geloof ik wel dat jullie dit doen met de beste bedoelingen, om ons er in te doen geloven.

Beste dokters, na de 5de zwangerschapsverlies stond het bij ons vast, onze afspraak laten we doorgaan in het andere ziekenhuis. Wij hebben nood aan iemand die luistert, een nieuwe neus in ons dossier. Toch, willen we jullie bedanken, voor jullie tijd, jullie uitleg, jullie woorden. Zeker in het begin hebben jullie ons er goed doorgetrokken. Maar beste dokters, besef ook dat jullie en prachtige mensen achter jullie staan hebben, in jullie team. De vroedvrouwen zijn echte lieverds en ja ik zal ze missen. In mijn ogen zijn vooral zij, die de boel draaiende houden, ze zijn het welkomstcomité, bloedprikkers, apothekers, verplegers, receptionisten, zakdoekuitdelers, trampolines die onze val proberen te verzachten!!

 

Hallo prof.,

Moeilijk om al een brief naar u te schrijven … en toch wil ik u niet negeren in dit verhaal. Bij ons eerste gesprek luisterde u, uw zachte stem stelde me gerust dat ik vragen kon stellen, mijn gedachten mocht overbrengen. U zoekt voor ons het een en ander uit, waarop wij hadden gehoopt. En ondanks u niet volledig met mij eens was gaf u mij de uitleg en zoekt verder. We hoorden het woord pech niet vallen en dat alleen al was voor ons al zoveel meer.

Slecht 2 weken geleden was onze afspraak maar ik hoop geen 2,5 jaar in jouw gang te moeten vertoeven. Ze is nogal wit, alhoewel, die blauwe lijn … ik moet nog wat acclimatiseren.  Het is er anders dan in het andere ziekenhuis. Maar ik denk dat jullie vroedvrouwen en artsen de huiselijkheid overbrengen, die mensen zoals ik, met hun handen in het haar nodig hebben. Bedankt voor de kans, de tijd die u mij gaf. De kerstboom werd er toch met enige sfeer afgebroken. Beste prof, ik kijk uit naar ons volgende gesprek, hoopvol en toch dat tikkeltje angst voor wat komen gaat. Ook deze keer zal mijn vragenlijstje mee zijn. En hoop ik alles te kunnen stellen … want soms op die mindere dagen ben ik echt niet zo assertief als ik zou willen zijn. Misschien als u dit zou merken, dat u naar mijn vragenlijstje zou kunnen vragen?

 

Lees hier meer blogs van Lotje

Sharing is caring!