Beste Laborant,

Wij komen altijd bij jullie voor de terugplaatsing na weken van stimuleren en echo’s om te kijken hoe de follikels groeien. Blij en euforisch als er eindelijk een punctie gaat plaatsvinden nadat de arts mij heeft laten zien dat het er goed uitziet. Blij ga je naar huis en vertel je je partner het goede nieuws, weer een stapje dichterbij.

Dag van de punctie, zenuwen gieren door je lichaam. “Zal het goedgaan? “, “Zijn er genoeg follikels die ze kunnen aanprikken? ” (dat zijn onder andere de vragen die in de wachtkamer door je hoofd spoken). Eindelijk mag je naar binnen.  Na wat uitleg en gerustgesteld te zijn gaat het beginnen, eerst even kijken waar de follikels zitten en ja hoor Bingo! Dan worden 1 voor 1 de follikels aangeprikt, niet echt een pijnloze ingreep die je fluitend doorstaat. De follikels zijn er, uiteindelijk weer een stapje verder.

Aangekomen in het ziekenhuis, je partner brengt de eitjes naar boven en moet ook zelf nog z’n werk even doen. Jij zit te wachten “Keuren ze het goed, zijn het er genoeg? ” zijn weer andere vragen die door je hoofd spoken. Na een uur wachten hoor je het verlossende antwoord. “Het zijn er genoeg!” zegt je partner en blij ga je samen naar huis!

Na 3 dagen gaat de telefoon. “Goedemorgen spreek ik met mevrouw .. ?” En nadat je de bevestiging gegeven hebt gaan ze door met hun verhaal. “Ja er is een terugplaatsing!” opgelucht en blij ga je samen naar het ziekenhuis voor de terugplaatsing. Op van de zenuwen zit je te wachten. Eindelijk mag je binnenkomen. Je mag je eigen verkleden en dan gaat het beginnen. “U hebt bij ons eitjes gebracht voor ICSI behandeling en dat hebben wij bij elkaar gebracht en er zijn maar 3 goede eicellen en maar 1 bevrucht en die plaatsen we terug”. Veel tijd om na te denken is er niet want ze willen het snel doen. “Hé wacht hebben jullie geen idee hoeveel moeite en pijn ik hiervoor heb moeten doorstaan?? En dan vertellen jullie doodleuk dat er maar 1 bevrucht is??? ” Verslagen en teleurgesteld geef ik me over. “Zou graag eens willen dat ze het je wat beter uitleggen allemaal en je niet als een nummer behandelen” gaat er door m’n hoofd. “Hebben ze zitten slapen daar op het lab?? Hebben zij dit zelf al eens moeten doorstaan? ? Vast niet, anders hadden ze het je vast wel anders verteld” gaat er opnieuw door m’n hoofd. “Waarom vertellen ze eerst dat alles goed is en nu ineens niet???” Vol ongeloof onderga ik de terugplaatsing. Beetje teleurgesteld gaan we weer naar huis.

“Beste Laborant hebben jullie enig idee hoe dit voor ons voelt?? Mensen doodleuk vertellen dat er “maar” 1 bevrucht is?? Zoveel moeite zoveel pijn en blijheid van zoveel follikels in 1x weg door die ene “Maar” en het gevoel van een nummer zijn weg! Ik hoop dat jullie dit traject jullie bespaard zal blijven anders wil ik jullie graag even nog 1 ding komen vertellen.. Jammer van “Maar” 1 bevruchting sorry we kunnen Niks meer voor je doen!”.

Luisteren is een belangrijk onderdeel in dit traject waarvan ik hoop dat dit eens goed verbeterd gaat worden want als dit zo doorgaat ben ik bang dat het emotioneel nog veel zwaarder zal gaan worden. Dus luister naar je patiënten en behandel ze niet als een nummer.

Dankjewel voor je aandacht.

 

Geschreven door Marieke, getrouwd met Stefan,1 kindje via Ivf. 5x iui 2x ivf en 2x icsi-tff  (wachten tot we weer kunnen starten met icsi-3).

 

Sharing is caring!