Ans…. ben je al klaar?

Heel lang heb ik verzwegen dat ik de punctie zo pijnlijk vond. Ik wilde anderen niet afschrikken en omdat verder niemand erover sprak, dacht ik, dat ik een freak was. Maar op een dag hield ik het niet meer en plaatste een bericht op Freya. “Ben ik de enige?” Ik omschreef wat het effect was en gelukkig bleek ik niet de enige te zijn. Sterker nog er waren er meer die mij ineens dankbaar waren dat ik er iets over zei. Want ook zij dachten dat hen iets mankeerde.

Gezamenlijk werden wij boos want waarom werden we niet verdoofd? Waarom niet een roesje of narcose? Ik ben behandeld in Rotterdam (1e ivf) en in Amsterdam (2e ivf) en mijn smeekbedes hadden geen zin. Ik ben na de 2e punctie naar Duitsland gevlucht, voornaamste reden was dat ik daar wel onder narcose mocht. Aan de arts daar legde ik uit hoe pijnlijk het was, zijn reactie was “Nogal logisch er gaat een dikke naald in”. “Een goede verdoving en kundige handen maken wel verschil”, opperde hij. Enfin, op het forum van Freya reageerden overigens ook veel vrouwen die het wel te doen vonden, maar ik hoorde daar dus duidelijk niet bij. Ik vond het zo pijnlijk dat er 1,5 jaar tussen de 1e en 2e ivf poging heeft gezeten eer ik de stap weer durfde te wagen.

De 2e poging deed ik in Amsterdam, telefonisch werd mij beloofd dat er naar mijn dossier gekeken zou worden en er zou een passende pijnstilling verzorgd worden. Gerustgesteld begon ik aan mijn 2e poging. In de wachtkamer zat een dame net zo angstig te kijken als ik. Zij kwam ook voor een punctie. Ze fluisterde me toe dat ze 2 jaar lang niet had gedurfd omdat ze het zo pijnlijk vond. Ik glimlachte en zei; “Dan moet  je om extra pijnstilling vragen. Dat heb ik ook gedaan”. Op de rustkamer kreeg ik een paracetamol en een blauw pilletje om rustig te blijven, die kregen we allemaal. Ja, er lagen nog een stuk of 5-6 stellen te wachten. Ik was nog steeds niet ongerust want straks op de ok, kreeg ik ‘het echte werk”. Een verpleger kwam mij halen en daar reed ik de ok op. Ik keek om mij heen en daar verscheen de arts, ik vroeg direct wanneer ik mijn pijnstilling kreeg. Ik werd verbaasd aangekeken, “Die heeft u toch al gehad?” De paniek sloeg onmiddelijk toe en mijn man voelde zich machteloos want hij had mij zien lijden en wist nu niet wat te doen. Zo netjes opgevoed als hij is, ging hij de arts natuurlijk niet tegenspreken. Ik probeerde me te concentreren omdat ik wist dat er eitjes in mijn lijf zaten die er uit moesten en dat die elk moment zouden loskomen. Maar het was afschuwelijk en de ogen van degene met kapjes die zich ontfermden over mij, werden groter en groter, ook in shock van de lijdende vrouw op de tafel. Na afloop klopte de gynaecoloog op mijn schouder, “Dat gaan we volgende keer anders doen”, zei ze.

Mijn man had het ook zwaar, dapper ging hij zijn potje ophalen waar een verpleger hem probeerde gerust te stellen met de opmerking “Het geeft niet hoor als het niet lukt, dan halen we het met een naald”. Mijn held ging het toch zelf proberen, maar hij was op zichzelf aangewezen want daar waar hij moest produceren, hing een poster van Jennifer Lopez, eenzaam als mijn geliefde aan de muur en laat dat nou in ‘t geheel niet zijn type zijn. Verder lag er niets (geen boekje of dvd), hij moest het met Jenny doen. De locatie van dit romantische hokje lag tussen een dames- en herentoilet in en terwijl hij daar zo zijn best deed zijn bijdrage voor een nieuwe wereldburger te creëren, klopte er iemand op de deur en zei; “Ans, ben je al klaar?”.

 

 

Geschreven door Melany, 44 jaar, getrouwd, 10 jaar behandelingen, 6 x ivf/icsi, 1 kind (spontane zwangerschap), 4 engeltjes, studeert, schrijft kinder- & kookboekjes, oprichter kinderwensbloggers

Sharing is caring!