Beste dokter,

Het moet ongeveer in 2009 zijn geweest dat ik na het stoppen met de pil bij u terecht ben gekomen. Ik was al een tijdje gestopt maar mijn menstruatie bleef weg. Het doel van het stoppen was om mijn lijf klaar te maken voor een eventuele zwangerschap. Ik wilde niet perse meteen zwanger worden maar ik dacht ik stop alvast zodat “die troep” mijn lijf uit kon. Maanden verstreken en nog steeds geen menstruatie, ik vond dit persoonlijk heel vreemd. Het hoorde toch zo?

Dus na een tijdje heb ik besloten om toch eens naar u toe te gaan en te vragen of dit een reden had. Uw antwoord was dat dit vrij normaal was na langdurig pilgebruik. Oke maar hoelang kan het duren dan? Dat was moeilijk te zeggen. Na 6 maanden leek het mij wel lang genoeg te hebben geduurd dus ik kwam bij u terug. Vervolgens kreeg ik eigenlijk hetzelfde antwoord. Gewoon even afwachten en geduld hebben. Tuurlijk….lichtelijk geïrriteerd ging ik naar huis. Tussendoor ben ik nog een keer bij een arts in opleiding geweest en hij stelde voor om bloed af te nemen en te kijken of er iets aan de hand was. Mn schildklier liet een minuscule afwijking zien. Hij schreef mij Thyrax voor. Ik was blij want er gebeurde eindelijk iets, maar nog steeds geen menstruatie. Na ruim 9 maanden ben ik weer bij u terug gekomen. Na een goed gesprek heeft u mij doorverwezen naar de gynaecoloog. Ik kon daar redelijk snel terecht op een avond spreekuur. Na de nodige irritatie ben ik toch tevreden bij u weg gegaan.

Dank daarvoor!

 

Beste Gynaecoloog,

In 2010 ben ik voor het eerst bij u geweest. Ik weet nog dat het enorm uitliep en we echt ruim een uur hebben zitten wachten, er was nogal wat onduidelijkheid, ook bij de baliemedewerkster. Ik was samen met mijn vriend en moeder naar u toegekomen. Zouden we er nu achter komen wat er met mij aan de hand is? In een kort gesprek gaf ik aan wat er speelde en u stelde voor om een inwendige echo te maken om te kijken hoe alles er van binnen uitzag. Zo gezegd zo gedaan. Ik vond het reuze spannend want dit had ik nog niet eerder meegemaakt. Ik kleedde me uit en ging in de beugels liggen en het zweet brak me uit. U deed uw werk en bekeek alles eens goed. Gelukkig het is klaar en ik klim uit de beugels en kleed me weer aan. Gespannen zitten we met z’n drietjes tegenover u. Daar komt het. Alles ziet er goed uit, ik zie geen afwijkingen. Ik zou u alleen willen vragen hoeveel u weegt? Uhhh, maakt dat wat uit?? Dacht ik, maar goed ik gaf aan wat ik woog en ze vertelde me; “Mevrouw gaat u eerst maar eens afvallen dan zult u zien dat het allemaal vanzelf goed komt”. Nou dat ging goed komen want ik had me net ingeschreven voor een training met als doel afvallen.

Na vijf maanden bezig te zijn met de training woog ik 17 kilo minder en mijn menstruatie kwam opgang. Wauw eindelijk. Daarna raakte ik na ongeveer 4 maanden spontaan zwanger. O, wat waren wij blij. En alles verliep goed en in 2012 is ons kindje geboren. September 2014 besloten we om voor een tweede kindje te gaan, maar het duurde weer lang en ik had niet zo vaak mijn menstruatie. Uiteindelijk ben ik dus toch weer naar de huisarts gegaan en die vertelde mij doodleuk dat ik PCOS heb. Ik heb wat?? Wist u dat niet? Nee dat hoor ik vandaag voor het eerst. Ja hoor het staat in uw dossier. De gynaecoloog heeft dat destijds vastgesteld. Nou lekker dan, mijn wereld stortte even in. Dus ik mijn moeder en vriend gebeld en gevraagd of de gynaecoloog dat destijds heeft gezegd want ik kon me die term niet herinneren. Zij wisten zeker dat ze dat nooit gezegd had. Is er een reden om dit bij zwaardere mensen achter te houden in de hoop dat ze afvallen en er niets meer aan de hand is? Ik heb hier namelijk zoveel verdriet van gehad, dat gun ik niemand. Inmiddels zit ik door een verhuizing bij een andere gynaecoloog en zij heeft de gegevens van het andere ziekenhuis opgevraagd maar daar heb ik tot op heden weinig over meegekregen. Zij helpt ons goed en ik ben pas geleden doorverwezen naar fertiliteit. Daar heb ik binnenkort een afspraak over het spuiten van medicatie. Ook dit vind ik weer behoorlijk spannend, maar we gaan ervoor!! Hopelijk is  een tweede kindje ons nog gegund.

 

 

Geschreven door Eef – 34, samenwonend, 1 zoon van 4, PCOS, clomid, wandelen, zwemmen, muziek, haken, werkt pt in een mannenwereld.

Sharing is caring!