Het is ondertussen alweer vijf maanden geleden dat ik ben begonnen met een pauze. En ik moet zeggen, het bevalt me prima. In het begin was het een beetje wennen. Mijn leven draait al bijna zes jaar om zwanger proberen te worden en dat kon en mocht ik nu allemaal loslaten. Nou, dat is goed gelukt. Wat ik eigenlijk al wist, is alleen maar bevestigd. Ik heb best een geweldig leven!

De afgelopen periode heb ik me vooral gefocust op mijn werk en mijn studie. Binnen de organisatie waar ik werkzaam ben, heb ik tijdelijk een andere functie gekregen. Ik ben nu in plaats van persoonlijk begeleider, meewerkend coach geworden. Het gaat om een pilot van een half jaar en daarna wordt gekeken of ik verder kan blijven werken in deze functie. Ik vind het in ieder geval hartstikke leuk en spannend!
Mijn studie loopt een beetje tegen het eind aan, want ik ben met mijn afstudeeropdracht begonnen. Daarnaast ben ik lekker bezig met rommelen in huis, spreek ik af met vrienden en familie en ga ik af en toe nog eens een dagje uit. Leuke dingen te over, dus!

Het is dat mijn kinderwens nog steeds zo sterk aanwezig is, anders zou ik best nog een tijdje door willen gaan op deze manier. Maar goed, de biologische klok tikt ook door, zoals men dat zo lekker cliché kan zeggen, dus al te lang wachten, dat wil ik niet.

Vandaag wordt het naderende einde ingeluid van deze, toch wel heerlijke, pauze. Ik ben onderweg naar het ziekenhuis voor een afspraak met mijn gynaecoloog. Zij werkt nog niet zo lang bij het ziekenhuis in Den Helder en ik heb haar ontmoet tijdens de behandeling van de laatste terugplaatsing. Zij is ook degene die contact met het VU heeft gelegd voor de doorverwijzing naar de endometriosespecialist. Vandaag gaan we het plan van aanpak bespreken voor het nieuwe jaar, want ik heb nog twee eskimootjes in de vriezer die geduldig om me liggen te wachten.

Als ik naar de balie loop, zie ik daar mijn favoriete assistente die me enthousiast onthaalt. ‘Patty, wat vind ik het leuk om je weer te zien, hoe is het nu met je, dat is lang geleden!’ Dat vind ik toch wel even leuk binnenkomen. We kletsen even bij en voor ik het weet word ik al naar binnen geroepen.

De gynaecoloog vraagt eerst hoe het met me gaat en ook wij kletsen even bij. Ik heb een dubbele afspraak geboekt, dus daar is gelukkig alle tijd voor.

Dan het officiële gedeelte. Ze vertelt me dat ze de afgelopen maanden contact heeft gehouden met de specialist van het VU. En wat ben ik daar blij mee zeg! Ze vertelt dat ze gezamenlijk mijn casus hebben besproken en dat ze dit zullen blijven doen, ook tijdens mijn behandelingen in de toekomst. Zie je, deze vrouw weet waar ze het over heeft! Ik zeg haar dat ik wil dat zij mijn ‘hoofdgynaecoloog’ blijft. Dit is namelijk eigenlijk iemand anders, maar ik merk dat zij veel meer verstand heeft van mijn situatie en de endometriose. Ze zegt me dat dit vanaf nu ook zo is en dat ze contact zal blijven houden met de specialist in het VU. Ik kan wel een gat in de lucht springen. Lachend vraag ik haar waar ze al die jaren was en ze glimlacht terug.

Dan krijg  ik de uitleg van het medicatieschema dat zij adviseren voor de volgende terugplaatsing. Er zijn namelijk verschillende opties mogelijk.

De eerste optie is een terugplaatsing zonder ondersteunende medicatie. Dit raden ze in mijn geval echter af, omdat de endometriose dan roet in het eten zou kunnen gooien.
De tweede optie is een terugplaatsing met medicatie. Normaal gesproken krijg je dan progynova tabletten om het baardmoederslijmvlies lekker dik te maken voor het embryo. Dit heb ik de afgelopen keren ook gebruikt bij mijn cryoterugplaatsingen.
De derde optie is de optie die geadviseerd wordt, namelijk om naast de progynova een lage dosis lucrin te blijven spuiten. De progynova kan dan voor een goede dikte van het baarmoederslijmvlies zorgen en de lucrin kan de endometriose rustig houden.

Ik hoef niet lang na te denken over de keuze, ik ga natuurlijk voor optie nummer drie. Als de specialist dat aanraad, ga ik er vanuit dat dit de beste optie is. Daarnaast heb ik straks niet zeven maanden pauze gehouden om dan de endometriose weer vrij spel te geven. Enige nadeel is dat ik dan wel elke dag een injectie zal moeten zetten, maar hé, je moet er wat voor over hebben (weer zo’n lekker cliché).

Nu is het wachten tot de eerstvolgende menstruatie. Deze zal vermoedelijk in het begin van het nieuwe jaar zijn opwachting maken. Ik kan niet zeggen dat ik ernaar uitkijk weer ongesteld te worden, maar stiekem kijk ik er nu wel  naar uit om weer te beginnen met het hele circus. Om de woorden van de gynaecoloog te gebruiken: Ik heb mijn strijdlust weer teruggevonden. Kom maar op universum, wij zijn er meer dan klaar voor!

Liefs,

Patty

Deze blogger heeft een eigen site.

Sharing is caring!