Al twee maanden geleden, mijn laatste bericht. Dit komt omdat ik in alle rust voor mijn laatste cryo poging wou gaan en omdat ik ook maar op het einde wist of deze alsnog in juni kon doorgaan. 14 juni kreeg ik opnieuw mijn regels en kon ik er opnieuw voor gaan. Nog net voor we op vakantie vertrokken, kreeg ik op 29 juni mijn terugplaatsing. De laatste cryo van poging 1, waarbij ik nog getwijfeld had om hem te laten vernietigen en direct naar Jette te gaan. Misschien had ik toch mijn gevoel moeten volgen en niet dat van mijn partner, maar ja je weet vooraf nooit hoe het uitdraait.

Enfin, de terugplaatsing ging door, onze embryo was verder gedeeld tot een morula, wat goed nieuws was… we waren ontspannen na de terugplaatsing. Ik moest nog maar een dag werken en daarna verlof. Het zag er allemaal zo mooi uit en het was ook zo mooi. Maandag vertrokken we met mijn zoon op vakantie en daar hebben we meer dan genoten. Het was twee jaar geleden dat we nog op vakantie gingen dus genoten van elke moment. We hebben gewandeld, in een meer gaan zwemmen, alles heb ik gewoon gedaan, dingen die ik anders niet doe. Ik voelde het trekken in mijn buik en dacht wel dat ik zwanger kon zijn, maar dan juist de dagen voor mijn NOD voelde ik weer niets, zoals elke keer en sloeg de twijfel toe (en ook de humeurschommelingen). De week erop waren we thuis en mocht ik ook testen en tot onze grote verbazing was de test positief. Dit werd bevestigd door de bloedafname. Mijn hcg was 86.

Een week later waren mijn bloedwaarden goed gestegen en de vroedvrouw aan telefoon zei: ‘Een dikke proficiat’. Het drong door en er kwamen bijna tranen van geluk. Toch wist ik dat we voorzichtig blij moesten zijn. Ik kocht nu geen zwangerschapsdagboek, zeker niets anders en niet te veel mensen wisten ervan. Weer moest ik wachten tot een echo van 7 weken, maar ik had een goed gevoel gehad. Ik was wat misselijk geweest, mijn buik trok hard (bandenpijn) en ik had pijnlijke borsten. Het ging goed zijn. Toch heb je immens veel schrik na twee grote teleurstellingen.

4/8 was de dag van de echo. Een zeer jonge assistente kwam ons halen. Ze keek en keek en zei niets maar ik kon het volgen op het grote scherm. Ik zag een grote vruchtzak maar niets meer, ik vreesde het ergste en uiteindelijk zei ze dat ze geen vruchtje vond. Ze bleef kijken en zei weer niets. Ze maakte mij gek. ‘Wil je dan NU de prof gaan halen…,’ vroeg ik met een gebroken stem. Ze knikte en ging de prof halen. De prof, die we al gezien hadden bij de vorige miskraam, stelde haar opnieuw voor. Pijnlijk want ik kende haar al, de prof gespecialiseerd in miskramen. Ze keek, twee minuten, heel snel en zei dat dit niet het beeld was dat ze verwachtte. Een dooierzakje, maar geen vruchtje, wel een embryonale structuur. En nog een andere vruchtzak, ook leeg. Onze morula was verder gedeeld tot wat een tweeling moest worden… Weer veel tranen op de tafel, ze keek weer vol medelijden en zei niets. Wat haat ik dat. Ik ging me omkleden en toen ik omgekleed was, was de prof al weg. Vriendelijk.

We moesten nog bloed laten nemen, hup, in de gang van de zwangeren. Tactvol, zo kennen we Gasthuisberg. En dan naar huis. Ga maar wachten thuis. We moesten over een week terugkomen. Ik was boos op alles en iedereen, dit kon mij niet nog eens overkomen. Ik kwam de week door met huilen (al een stuk verwerking denk ik) en hoop… Ik heb door wanhoop naar Jette gemaild, naar de lieve consulent en die belde me de ochtend nadien. Of ik niet naar hun zou komen, want we zouden toch onze behandelingen daar verder zetten. Ik moest niet lang nadenken en annuleerde mijn afspraak in Leuven. Eén dag langer wachten en dan kon ik naar Jette.

11/8 afspraak in Jette. Wat waren we zenuwachtig, maar we wisten wel na een week het te laten bezinken dat het slecht ging zijn. We vonden snel onze weg en namen plaats in de wachtzaal. Niet in een kelder zoals in Leuven. We hadden daar gratis WIFI en waren heel snel aan de beurt. In Leuven zit je maar te wachten in de kelder, zonder bereik, zonder internet, niet meer van deze tijd… maar goed. Als het dat alleen maar was. Ja ik ben niet meer voor Leuven, maar dat ligt misschien niet persé aan hun, maar een nieuw centrum is een nieuwe start en nieuwe hoop. Nieuwe moed.

We kregen een ticketje en werden voor de echo geroepen volgens volgorde van aankomst denk ik. Doordat we zo vroeg waren, moesten we niet lang wachten. De echo werd door een dokter gedaan die Engels sprak, niet zo fijn voor mij. Hij had zich vergist en vroeg op welke dag van mijn cyclus ik was. Ik bekeek hem of ik het in Keulen hoorde donderen en hij keek ook zo naar mij. Ik zeg stilletjes: “Ik ben zwanger… Hij keek en ik zag dat het niet goed was. ‘Niet goed,’ zei hij. Drie of vier keer zei hij dat: ‘Niet goed, niet goed’. Weer rolden de tranen, maar ik wist het. Dit was gewoon een bevestiging. Hop weer naar de wachtzaal om naar de prof te gaan en intussen kon ik in contact blijven met enkele lotgenoten die me aanmoedigingen stuurde (lang leve WIFI). Zonder hen is het nog veel moeilijker, één tip, zoek altijd steun

Bij de prof waren mijn tranen al verbeten. De prof was zwanger maar heel lief. Ze gaf veel uitleg, dat we pech hadden waarschijnlijk. Dat er een fout zit in 70% van de embryo’s.. Als dat blijft doorgroeien in mijn buik, kan ik het later in de zwangerschap kwijtraken of kan je een gehandicapt kindje krijgen. Ja goed, dat het dan eerder fout gaat, maar het neemt het verdriet en de angst niet weg. Dat ik dit nu voor de tweede keer voorheb, is waarschijnlijk pech. Genetisch zijn wij al onderzocht en was alles normaal, dus we hebben geen verhoogd risico. Genetische screening van de embryo’s wordt pas na 3 miskramen gedaan, de bbz wordt hierbij niet meegerekend…. Wat een geruststelling na 3 miskramen krijgen we PGD (genetische screening)… nu is dat nog niet terugbetaald. Neen, dat is geen geruststelling want ik wil geen derde miskraam (in mijn hoofd vierde). Enfin, ik ben nog jong zei ze en het lukt elke keer, dus mijn kansen zijn hoog dat ik volgende keer goed zwanger ben. Ik heb cytotec meegekregen om een miskraam op te wekken en moet 16/8 terug op controle. Als er dan niets afgekomen is krijg ik misschien nog eens cytotec en anders een curettage, maar dat houdt risico’s in. (Syndroom van Asherman, dun baarmoederslijmvlies dat weer moet groeien,…) en dat syndroom van Asherman kan infertiliteit tot gevolg hebben.

Als alles uit mij is en ik krijg terug mijn regels, moet ik weer eens een hysteroscopie laten doen om zeker te zijn dat alles goed is vanbinnen en een uitgebreid bloedonderzoek om een eventuele oorzaak van de miskraam op te sporen, maar de kans dat daar iets uitkomt is zeer klein. Daarna kunnen we terug starten met een verse poging, weer hormonen dus. Ik weet niet wat de termijn zal zijn, maar dat zien we wel, we nemen het zoals het komt, we hebben tijd want zwanger raken doe ik wel. En vier miskramen op een jaar tijd zie ik toch niet zitten. Zaterdag heb ik de cytotec opgestoken en er gebeurde niets, ja mijn darmen beginnen ervan te werken. Niet leuk. Daarnaast ben ik nog misselijk, heb ik nog pijnlijke borsten en soms nog bandenpijn en het zuur…. Ik ben nog steeds zwanger..

Ik ben intussen zo blij met mijn lotgenootjes die me steunen… meer dan ooit apprecieer ik dat, omdat andere mensen die dat niet meemaken (gelukkig voor hen) het niet zo goed begrijpen of niet weten wat ze moeten zeggen of vragen… wat soms heel pijnlijk is. Dan krijg ik de vraag hoe ik het verder zie: doordoen! Laat dat duidelijk zijn, wij geven niet op! Ik zit nog maar aan poging twee binnenkort!!! Of ik moet gaan werken? Neen, ik ga niet met een miskraam op komst werken, mag het even ja, stel zo geen domme vragen meer aub. Het is echt verdrietig hoe weinig mensen erover durven praten, hoe Facebook vol staat van leuke momentopnames en niemand tijd maakt, op familie na en twee vriendinnen. Maar ja dat leer ik dan weer, dat je maar een paar echte vrienden hebt en maar een paar mensen nodig hebt… ik heb nu eenmaal graag gezelschap van mensen.

Wees gerust, tussen de moeilijke momenten heb ik ook betere momenten hoor, ik ga niet meer zitten kniezen in een hoekje, want we worden het eigenlijk wel gewoon… Ik ga voortdoen met mijn persoonlijke ontwikkeling, doen wat ik wil doen, meditatie, yoga, ‘puur koken’, binnenkort weer sporten als dit achter de rug is en mijn liefje krijgt me al een beetje mee naar buiten, da’s al iets. We komen er wel als deze miskraam achter de rug is en een plaatsje heeft gekregen. Never give up!

 

Geschreven door Kelsey, 29 jaar, 1 zoon, partner zonder kinderen, ivf, kinderwens sinds februari 2014, onverklaarbaar subfertiliteit.

Sharing is caring!