In september schreef ik voor het eerst een blog over mijn miskraam. Eind juli eindigde mijn zwangerschap in een miskraam. Er brak een emotioneel zware tijd aan. In september begon ik met het programma Omgaan met je Miskraam. Hier ben ik nu ruim 9 weken mee bezig.

Hoe het met me gaat? Dat is een goede vraag. Op het ene moment gaat het goed, en op het andere moment niet zo. Het verdriet rond het verlies en de miskraam vindt zijn plekje. Trouw brandt er een kaarsje voor mijn oh zo gewenste kindje. Vandaag realiseerde ik me dat ik 6 maanden zwanger zou zijn. En dan slaat het verdriet weer toe. Want het had allemaal zo anders kunnen zijn? Ik hoef me niet voor te bereiden op de komst van een kindje. En het kamertje wat ik wilde opknappen, tja dat staat eenzaam te wachten. Maar deze gevoelens mogen er zijn. Het hoort erbij. Door de meditatie en ontspanningsoefeningen die bij het programma horen vind ik er me rust in. En verscheurt het verdriet me niet.

De laatste weken zijn we vooral bezig geweest met de omgeving. Sommige mensen kunnen zo tactloos reageren. Dat doet zeer. Opmerkingen als het kindje was vast niet gezond, en je kan gelukkig zwanger worden, kreeg ik regelmatig te horen. Hoe goed bedoeld ook, je hebt het wel over mijn kind. De pijnlijkste opmerking vond ik wel: ‘Hoe denk je dit nou weer te gaan verwerken?` Op dat moment had ik geen idee. Nog soms niet. Er gebeurt zoveel met me. Dat soort opmerkingen wil ik niet, ik kan er niets mee. En van een goede vriendin verwacht je zulke tactloze woorden niet. Net of mijn verdriet er niet mag zijn. Ik wilde het liefst onder een dekentje in een hoekje wegkruipen. Gelukkig kan ik dit soort opmerkingen steeds beter naast me neerleggen. In het programma is het uitgebreid aan bod gekomen. En leerde ik ze beter nuanceren. e-boek-irene

In deze weken leerde ik steeds beter te communiceren met mijn omgeving. Kraamvisite vind ik nog steeds erg moeilijk. Vrienden van mij hebben in september een baby’tje gekregen. Ik ben nog steeds niet langs geweest. Ik kan het niet. Dat komt nog wel. Inmiddels heb ik het lef gehad dit aan te geven. Een grens stellen, dit gaat nog niet. En wanneer wel, ik weet het nog niet. Ik ga voorlopig nog niet op kraamvisite. Het dagelijks leven is soms al genoeg.

En zeker op de mindere dagen probeer ik het aan mijn omgeving te laten weten. Een hele lieve vriendin kan ik soms dagelijks hierover bellen. Ze heeft hetzelfde meegemaakt. En ze snapt me. Aan een half woord heeft ze genoeg. Een knuffel en een stevige wandeling zijn dan zo fijn. Als Bewust Alleenstaande Moeder sta ik in dit verdriet er ook alleen voor. Zo voelt het. Er is immers geen partner waarmee ik het kan delen. En dan moet ik ook aan mijn omgeving laten weten dat ik hulp nodig heb. En dat vind ik moeilijk. Ik ben niet iemand die snel hulp vraagt. Dat heb ik in dit proces echt moeten leren. En nog vind ik het best lastig.
Dus ja hoe het me gaat, met vallen en opstaan langzaam beter.

Liefs,
Anniek

 afbeelding “Astranat”

editorial

Sharing is caring!