Vorige maand heb ik alle moed bij elkaar genomen om naar het UZA te bellen voor een cryo poging ik mocht op dinsdag 1 maart om 11 uur gaan… Ik heb na mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap namelijk een lange doch regelmatige cyclus en had in december, januari en februari mijn maandstonden gehad wat dus goed was. We bespraken over stimulatie en dat we moesten wachten op mijn menstruatie… toen we wilden vertrekken en de klink in mijn hand had vroeg ik of we niet konden proberen in natuurlijke cyclus mits ik er nu blijkbaar wel een heb. Ze zei dat het goed was en deed de eerste echo op cyclus dag 10… Ik wist dat er niet veel te zien zou zijn want ze waren sinds gisteren nog maar gedaan.

De gynaecoloog zei dat ze er zelf eigenlijk niet aan had gedacht om het in eigen cyclus te proberen… Wat hebben we te verliezen? Er zijn geen hormonen mee gemoeid… Slechtse geval lukt het niet en wekken we de maandstonden zelf op om dan toch over te gaan om die stimulatie… Ik mocht 8 maart terug komen…

Zo gezegd… zo gedaan, vandaag dus terug bloed en echo… en wat blijkt ja hoor baarmoederslijmvvlies mooi aan het aangroeien en een mooi eitje links aan het groeien… Uiteraard nog niet groot genoeg maar dat had ik ook nog niet verwacht ik weet dat het ergens pas eind van de week tot eerder zelfs eind volgende week zou zijn… Ik heb toch een cyclus van 39-42 dagen. Dus nu zaterdag terugkomen om opnieuw te kijken. Ze gingen me enkel bellen als de hormonen niet goed stonden… Maar het is half zeven en ze werken nu niet meer dus dat is een goed teken.

Wat is het spannend… Met een nieuwe poging weet je ongeveer hoe, wat, waar en wanneer het kan gebeuren… Maar dit heb je geheel geen zicht op. Zal het volgende week plaatsvinden? Of pas binnen twee weken? Zal het wel lukken? Wat als de cryo’s het niet overleven? Hoe ga ik me dan voelen want deze nieuwe kans geeft me weer moed om verder te gaan, om door te gaan. Wat als…

Er gaan echt scenario’s door mijn hoofd van de beste zoals zwanger van een tweeling tot de slechtste helemaal geen terugplaatsing. Soms durf ik te dagdromen dat alles perfect lukt en dat ze er twee terugplaatsen en dat ik zwanger ben van een tweeling. Ja ik weet het gemakkelijk zal dat zeker niet zijn en ja er zijn zeker risico’s aan verbonden… Maar wat hoop ik zo hard op een tweeling! Waarom vraag je je misschien af? Wel… Ik zou heel graag twee kindjes hebben, maar ik weet niet of mijn partner er wel in meegaat, als eentje al zou lukken om dit alles nog eens te moeten doorstaan/ondergaan voor een tweede.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn droom werkelijkheid mag worden.

 

Geschreven door Evelien, 28, verloofd, kinderwens sinds febr. 2014, 1e icsi mei 2015, yoga , zelfstandige boekhouder. Lees hier meer.  

Sharing is caring!