Vorige keer eindigde de blog af dat onze kleine man Daan ontslagen was uit het ziekenhuis. Heerlijk weer als gezinnetje thuis. Helaas zat ik met een hernia, waar ik al die tijd al last van had toen Daan in het ziekenhuis lag. Dus nu ruilde ik thuis in voor mijn eigen opname. Ik werd geopereerd, maar gelukkig was het voor korte duur in het ziekenhuis. De dag na de operatie stond ik al weer thuis. Wel met een hoop pijn, maar thuis. Op het moment dat ik in het ziekenhuis verbleef zorgde zijn papa voor Daan. Dit was de eerste keer zonder zijn mama. En hij was onrustig, wat hij nooit was. Hij huilde steeds en zijn papa kon hem niet stil krijgen. Ik zei nog “hij mist vast zijn mama, omdat hij dit niet gewend was” Maar toen ik zelf weer thuis was, kreeg ook ik hem niet stil. Gelukkig stond er een afspraak gepland met de kinderarts, waar ik zeker bij wilde zijn. Ik kon eigenlijk amper lopen van de pijn, maar ik moest en zou mee naar de kinderarts. Daan werd volledig onderzocht, er werd niks geks gevonden. Alleen werd er verteld dat hij spruw had. Dat verklaarde een hoop. Nog nooit had hij ons wakker gehouden in de nacht, maar hierdoor dus wel. Ik was gebroken door de pijn en de weinige rust die we kregen. Het zou een paar dagen duren voordat het over zou zijn met de medicatie die hij kreeg ervoor.

Nachtmerrie
De avond nadat we bij de kinderarts waren, was ik zo uitgeput van de hele dag die kleine bij me te hebben. Hij bleef maar ontroostbaar. Ik ben op bed gaan liggen met Daan in mijn armen. De telefoon ging, dat was mijn vriendin. Ik werd rustig door haar, en Daan bleek daar ook op te reageren. Ik dacht dat hij in slaap viel. Het telefoongesprek heeft nog geen tien minuten geduurd. Toen ik ophing voelde ik mijn zoon niet meer. Ik twijfel even, voel je slapende kindjes. Ja natuurlijk… Mijn man staat in de deuropening omdat hij net thuiskwam. In paniek roep ik dat ik hem niet meer voel, ook hij voelt niks. Hij neemt hem van mijn over en zegt me 112 te bellen. Op dat moment leef ik in een roes, maar sta degene aan de lijn rustig te woord. We worden begeleid om te reanimeren, wat mijn man dan ook doet. Geen reactie, helemaal niks. Voor we het weten staat het huis vol met politie en ambulance broeders. Ze proberen hem nog te redden, maar helaas hij was al in mijn armen overleden.

Afscheid
Zijn afscheid was verdrietig, maar zo mooi. We hebben hem nog een week in huis mogen hebben, om goed afscheid te nemen van hem. De fotoshoot die we nog wilde is geweest, al was het nu van een kleine jongen die niet meer leefde. Maar zo waardevol voor ons. Een week van een hoop geregel voor een afscheid die voor Daan en ons als ouders perfect was. De dag van de crematie was een prachtige dag, helderblauwe hemel en een heerlijk zonnetje. Het was voorbestemd deze mooie dag. Met een lach en een traan namen we voorgoed afscheid van dit prachtige mannetje. Er gingen de meest mooie gekleurde ballonnen de lucht in, en ik zou nooit vergeten dat ik als een klein meisje rond aan het draaien was en naar alles en iedereen aan het kijken was.

Zwanger worden na babysterfte
Hoe doe je zoiets, verder gaan terwijl het ergste je is overkomen. Na de zwangerschap van Daan had ik eigenlijk gezegd nooit meer zwanger te willen zijn. Dit wilde ik nog altijd niet, ook omdat er zoveel angst bij zou komen. Maar dit is de enige mogelijkheid voor ons toch nog een kindje te krijgen. Dat moment kwam er dat ik zo graag weer wilde beginnen aan een nieuw IUI-traject. Of ik er goed aan deed weet ik niet. Op dat moment voelde het juiste om te doen. We waren inmiddels vijf maanden verder, en ik voelde me er (zover het kan) goed onder. Daarom gingen we weer naar het ziekenhuis en gingen de medische molen weer in. Ik weet nog goed dat ik daar steeds met buikpijn en tranen in mijn ogen zat. Ik hoorde hier niet. Ik had toch al een zoon, waar ik lekker thuis mee moest knuffelen. Niet in deze vreselijke wachtruimte zitten. En toch zat ik daar keer op keer weer. Toch duurde het dit keer minder lang dan het eerste traject en ja hoor na drie maanden had ik een positieve zwangerschap test in handen. Nu was het wel een heel dubbel gevoel. Heel blij, maar toch ook verdriet want Daan was er niet meer.

 

Geschreven door Debbie

Sharing is caring!