Ooit had ik een grote wens, een gezin met kleine spelende lieve kinderen om mee heen. Waar je hart bij stil staat uit liefde voor dat kleine wezentje dat ontstaan is uit liefde. Mama papa horen is iets om dankbaar in ontvangst te nemen. Maar toen ik als kind slagen kreeg en mentaal werd mishandeld werd ik heel bang. Ik ga dit ook doen met mijn kinderen. Ik kan gewoon geen goede moeder zijn. Ik wil dit niet. Dus ik vluchte weg en borg deze wens weg uit diepe angst. Angst om mijn kinderen ook te zien lijden omdat ik hen slecht behandel.
Jij wou al enkele jaren kinderen je zag het ook zo voor jou die grote wens. Ik weet nog dat je zei als jij geen kinderen wilt, dan zouden we beter uit elkaar gaan. Dit deed mij even schrikken en beseffen dat jij eigenlijk de beste papa zou kunnen zijn die ik mijn kinderen wil geven. Zacht, zorgzaam lief welbegrijpend. Toen besefte ik ook dat ik nog niet zo een slechte mama zou zijn en ik het alleen maar beter zou doen en mijn kinderen het beste zal geven wat in mijn mogelijkheden zou liggen.

Die dag stopte ik met de pil. En daar begint alles een weg van pijn verdriet hoop en heel veel tranen. Nooit hadden wij gedacht dat dit zo moeilijk ging worden. Niemand in de familie heeft ooit fertiliteitproblemen gehad. Ik had snel het gevoel er klopt hier iets niet. Maar we hebben doorgezet ovulatie testen toonden altijd een positief resultaat zonder enige resultaat hier van te zien. Na 17 maand hebben we dan maar naar de gynaecoloog gegaan.
“Dokter we proberen al lang zwanger te worden maar het lukt ons niet.” Dit is zo moeilijk zo pijnlijk. Snel wezen de onderzoeken uit dat er vruchtbaarheidproblemen waren. We konden geholpen worden het ging ons lukken.

De volgende cyclus een inseminatie. Wat mij zo gelukkig maakte geen ivf ik was hier zo bang voor. De dag van de inseminatie vergeet ik nooit, ik ga binnen bij de dokter en kruis de fertiliteitstarts niets aan de hand dacht ik hij heeft samen de resultaten bekeken. En die waren niet goed heel slecht zelf het ging niet lukken op deze manier. Hebben ze mij dan maar nutteloos geïnsemineerd omdat ik toch al mijn hormonen had genomen. Ik weet niet hoe ik thuis ben geraakt maar ik was gebroken. Die namiddag lag ik in de zetel met helse pijnen en ik wist dit is voor niets.

Na een gesprek met de fertiliteitstarts werd het duidelijk er is maar 1 mogelijkheid ICSI. Maanden moeten wachten op bloedonderzoeken. Ik weet dat voeding veel kan betekenen voor gezondheid. Dus we gingen aan de slag vitamines nam je. We gingen samen naar de shiatsu dit werkt het maakt je gezondheid alleen maar beter.
Onze ICSI kwam er aan, ziek werd ik van al die hormonen. Ik kon niet meer wandelen, bukken werd misselijk. Maar alles voor ons kleine wondertje. Ons klein mensje. We hadden zo een mooi resultaat we waren zo gelukkig. De dag van de terugplaatsing belde het ziekenhuis. Mevrouw, we hebben geen goed nieuws voor U; alle embryo’s zijn van slechte kwaliteit geen enkele heeft het gehaald. Mijn wereld stortte in.

Toen ik hoorde dat er problemen zijn opgedoken die niemand verwacht had kunnen hebben, werd dit gewoon nog veel moeilijker. Ik heb gefaald als vrouw. Dit is zo moeilijk een poging voor niets ondergaan. Terug maanden stil liggen voor bloedonderzoeken en testen. Ik weet niet als ik nog maar eens die tijd kan overbruggen. Die eerste wachttijd was al zo lastig. Nu wordt ons geduld maar nog eens op de proef gesteld.

Soms denk ik we mogen geen kinderen krijgen ons is dit geluk niet gegund. Waarom moet alles in dit traject verkeerd lopen. Altijd maar behandelingen die op niets uitdraaien. Mijn gedachten staan niet meer stil, alles blijft maar malen, tranen willen niet stoppen, gedachten kunnen niet gedoofd worden. Momenteel leef ik in een zwarte tunnel waar ik geen uitgang in terug vind.

We zullen het nu nog eens proberen samen door ook onze voeding aan te passen en samen naar een holistische manier zoeken om ons toch op nog een bepaalde manier te kunnen helpen. Misschien helpt het deze keer wel misschien ook gewoon niet.
Een wensmoeder met een gebroken hart,

Stella

Sharing is caring!