Op het moment dat ik stopte met de pil voelde dit dubbel. Aan de ene kant dacht ik snel zwanger te zijn, maar ook had ik het gevoel dat het nog wel eens lastig kon worden. In het verleden had ik erg last gehad van mijn menstruatie maar dit werd nooit serieus genomen.

Na een half jaar werd ik onrustig en na driekwart jaar ben ik naar de huisarts gegaan. Het protocol zegt dat je eerst een jaar zelf moet proberen voordat er onderzoek gedaan word. Dus na een jaar zat ik er weer, dit maal samen met mijn vriend. Bij mij werd bloed afgenomen om te testen op chlamydia, wat schaamde ik me, alsof ik met iedereen het bed in duik. Zoals verwacht was er niets aan de hand.

Mijn vriend moest sperma inleveren om te onderzoeken of hier genoeg activiteit in zat. Deze uitslag was niet zo goed. Volgens de huisarts leefde er maar 10%. Hier had ik nooit op gerekend. Ik wist van verslagenheid geen woord uit te brengen. We zijn doorverwezen naar een gynaecoloog in het ziekenhuis voor verder onderzoek. Hier bleek dat er 10 miljoen levende zaadjes waren ipv 10%. Dit is op de rand van IUI, maar over drie maanden moest er weer getest worden, misschien hadden we dan beter resultaat. Ondertussen was ik me aan het voorbereiden op het spuiten van hormonen.

Drie maanden later was de uitslag goed. We moesten nog maar een half jaar zelf proberen. Natuurlijk was ik blij dat alles nu goed was, maar weer een half jaar in onzekerheid dat vond ik echt niet tof. Maar we probeerde positief te blijven. Na drie maanden had ik het niet meer en ben ik hulp gaan zoeken. Bij de huisarts werd ik doorgestuurd naar de praktijkondersteuner. Dit was een drama, alles waar ik tegenop zag werd door haar ontkracht. De maatschappelijk werker in het ziekenhuis heb ik 1 keer gesproken. Hier werd ik naar huis gestuurd omdat we nog geen 2 jaar bezig waren. Door lichamelijke klachten kwam ik bij de fysio terecht die gespecialiseerd was in psychosociale problemen. Hier leerde ik naar mijn gevoel te luisteren en dit te uiten.

In het half jaar heb ik een miskraam gehad, dat was erg pijnlijk. Ik merk dat hier ook een taboe op rust en dat hier weinig over gesproken wordt. In het ziekenhuis is de miskraam niet genoteerd, omdat ik anders weer een jaar moest wachten voordat we verder konden met onderzoeken (als je zelf zwanger kunt raken moet je wachten). Er werd een fertiloscopy/HSG gepland om verklevingen uit te sluiten. Tijdens dit onderzoek werd er endometriose geconstateerd. Ik zag mijn kinderwens helemaal aan me voorbij gaan. Toen ik bijgekomen was gaf de gynaecoloog aan dat de plekjes makkelijk weg te halen waren en dat de zwangerschapskansen dan vergroot werden. Toen ik een week voor de operatie gebeld werd om voorbereidende afspraken te maken, was mijn menstruatie nog niet begonnen. Als de menstruatie niet doorbrak moest ik een zwangerschapstest doen om zeker te weten dat ik niet zwanger was en vrijdagochtend terug bellen. Donderdagavond ging ik met lood in mijn schoenen naar de wc, bang voor weer een negatieve test. Maar dit keer hadden we 2 streepjes. Wat een tranen van geluk. Ik kon het ziekenhuis bellen met het goede nieuws. Er werd een echo gepland voor 7 weken. Direct dezelfde ochtend heb ik Moeders voor Moeders gebeld. Ik wilde zo snel mogelijk beginnen met urine opvangen zodat ik zo veel mogelijk stellen kon helpen.

Doordat ik het moeilijk vond om goede hulp te vinden heb ik besloten dat ik mijn werk wilde maken van het begeleiden van mensen met een (nog) onvervulde kinderwens op psychosociaal en emotioneel gebied. De opleiding tot maatschappelijk werkster had ik al afgerond en daarna heb ik een 2 daagse cursus gedaan voor rouw en verlies begeleiding bij een onvervulde kinderwens. Momenteel volg ik de opleiding tot kinderwenscoach. Verder zet ik mij in als vrijwilliger bij Dag van de Kinderwens en Freya omdat ik lotgenoten graag de hulp bied die ikzelf gemist heb.

In mijn omgeving merkte ik dat mensen het moeilijk vonden om met onze kinderwens om te gaan. Mijn schoonzusje werd snel zwanger en haar dochter en ons sterrenkindje schelen ongeveer 6 weken. Dit maakte alles erg lastig voor iedereen. Het verdriet van ons en het geluk van mijn schoonzusje zo dicht bij elkaar. Het zou goed zijn om meer aandacht te besteden aan een (nog) onvervulde kinderwens zodat de omgeving beter weet hoe ze hier mee om kunnen gaan. Daarom vind ik het belangrijk dat er een Dag van de Kinderwens komt op 17 Mei. Er kan dan nog meer informatie gegeven worden en mensen kunnen laten weten dat ze aan hun dierbare met een kinderwens denken. Dit kan met een klein gebaar, gewoon een kaartje of een sms dat je aan ze denkt. Een luisterend oor zonder oplossingen aan te dragen is ook erg prettig. Willen jullie mij en mijn lotgenoten helpen om deze dag onder de aandacht te brengen en zelf de petitie te tekenen zodat we deze bijzondere dag kunnen realiseren? Like ook de facebookpagina!

Zwanger worden is niet vanzelfsprekend!

Brenda ten Have - Straatman

Brenda ten Have – Straatman

Kinderwenscoach (i.o.) bij Kinderwensbegeleiding

Sharing is caring!