Vandaag moest ik op controle in Jette, weer niet tussen de zwangere vrouwen! Het verdriet is daar minder intens dan dat je in een wachtzaal vol zwangeren zit.

We waren eigenlijk ietsje te laat en de wachtzaal zat vol maar we hebben niet lang moeten wachten. Ik begon al wat bloed te verliezen maar natuurlijk was er nog wel een vruchtzakje aanwezig. Weer vier tabletten cytotec meegekregen. Intussen had ik al krampen.

Nadat ik ook deze tabletten had opgestoken, begon de pijn. Lichte weeën maar toch irritant pijnlijk. En ook het bloeden is begonnen. Ik voel me opgelucht omdat nu alles misschien toch nog weg zal gaan en dan moet ik geen curettage krijgen.

In mijn menstruatiekalender duid ik vandaag aan als nieuwe cyclus, benieuwd hoe lang het gaat duren eer ik terug mijn regels krijg. Ergens maakt dit me ook weer bang, want dat betekent binnenkort weer hormonen en ik heb daar lichamelijk en mentaal toch wat last van. Sneller huilen enzo😉. En dan die pickup waar ik ziek van werd… Hopelijk valt dat allemaal wel mee, maar nu ben ik daar nog niet klaar voor.

Ik dacht ook maandag weer te gaan werken maar wat als ik dan nog steeds zo bloed en pijn heb?… Dan lukt dat niet. Mijn leven lijkt nog steeds stil te staan en de wereld draait door…

Mensen genieten van de zomer en ik weet niet meer wat ik wil, behalve dat ik een kind wil. Hoe ik die ‘rustmaanden’ moet doorkomen, het werken, ik weet het even niet meer.

Gelukkig kreeg ik net vandaag een mooi gebaar, een kaartje omdat twee lieve mensen wilden tonen dat ze aan ons denken. Dat voelt goed, want mensen lijken te vergeten.

Intussen heb ik mijn boek ‘inNESTeling’ weer boven gehaald en ga ik er meer van proberen toepassen. Vanavond had mijn lieve schat een heel lekker en gezond gerecht gekookt voor mij omdat ik niet kon van de pijn. Bedankt liefje. Het was om je vingers of beter bord😉 bij af te likken.

Liefs,
Kelsey

Sharing is caring!