Heel veel geslapen hebben we niet……
We hebben veel liggen praten over de dag van morgen en wat zenuwen hielden ons wakker.
“Morgen wordt hoogstwaarschijnlijk de kleine Puk geboren”
Gedachten die constant door je hoofd gaan…die je zenuwachtig maken, die je bezig houden en waar je uiteindelijk toch moe van wordt en in slaap valt…….
Half zes in de ochtend ging de wekker en ‘baf’…..daar waren de zenuwen weer gelijk!
Annie zou om 06:15 uur het Alrijne ziekenhuis in Leiderdorp bellen en vragen of we ons inderdaad nog steeds om 07:00 uur konden melden voor het inleiden van de bevalling.
Ze belde ons om 06:20 uur: “Goeiemooorgen……”, begon ze vrolijk en lachend.
“We kunnen om 07:00 uur ons melden hoor. Wij rijden hier zo weg, m’n moeder is er al.”
“Helemaal goed meis…..”, antwoordde ik, “ook wij gaan direct weg. Dan zien we elkaar daar. Ben je zenuwachtig?”, vroeg ik.
“Mwah……gaat nog wel.”, zei ze nuchter als altijd.
“We zien elkaar daar om zeven uur……”

Al weken…..werkelijk al weken hebben we twee vluchttassen klaar staan.
Eén voor als we hals over kop zouden moeten bevallen bij Annie thuis en eentje voor in het ziekenhuis.
In die voor de thuisbevalling zaten bijvoorbeeld twee kruiken en in die andere niet.
En er stond een tas klaar met crackers, pakjes drinken, flesjes water, snoep en koek.
En toch: “Hebben we nu alles? Hebben we onze papieren allemaal? Zit alles in de tassen?”
“Oh….de bloemen uit de vaas halen en een zakje om de stelen.”, zei Mies.
Bepakt liepen we het tuinpad af, sloten de poort achter ons af en liepen het pad af richting de auto.
Vreemde gedachte: Als we hier weer lopen, hebben we een kindje bij ons!
Een dochter!

 

Lees hier verder!

Sharing is caring!