Mijn vriend en ik hadden afgesproken dat dit de laatste IVF is die we doen. Dit keer was het gelukkig met een korte cyclus en hoefde ik “maar” 12 dagen te spuiten i.p.v. 30. Wat is het weer super spannend om de punctie te moeten doen. Toch keek ik er bijna naar uit, omdat je uiteindelijk zo klaar bent om elke avond 2x in je buik te moeten prikken. De hormonen gieren door je lijf en ik was steeds moe, misselijk en met momenten kon ik me heel down voelen alsof je echt depressief was. Je weet dat het door de hormonen komt en er even door heen moet, maar wat voelde het toch fijn toen ik mijn laatste hormoon had ingespoten. Ik heb toen toch wel even een vreugde dansje gedaan, wat voelde dat fijn. Ik hoefde nooit meer in mijn leven hormonen te spuiten en we waren weer een stapje verder. En nu was het zo ver en kreeg ik de punctie.

We besloten op tijd weg te rijden omdat je nooit precies weet wat je met een lange rit nog tegen kan komen op de weg. Ik voelde me vrij rustig. Zowel de avond er voor als op de ochtend zelf. Eenmaal aangekomen in Elsendorp zijn we er al voor dat de kliniek Nij Geertgen open is. We besloten niet te gaan wachten op de parkeerplaats en daarna in de wachtruimte, maar wat afleiding te gaan zoek en mijn vriend vond een Geocache in de buurt waar we naar toe zijn gereden. Voor de mensen die dit niet kennen dan krijg je via je telefoon coördinaten en dan ga je op zoek naar bijvoorbeeld een kokertje waar je dan je naam, datum en tijd in zet zodat mensen weten dat je bent geweest en de “schat” hebt gevonden. Deze liggen over de hele wereld overal verdeeld. We hebben er inmiddels bijna 100 gevonden. Zo ga je lekker wandelen maar met een doel. Soms krijg je aanwijzingen en soms niet, dus het blijft altijd een uitdaging ze te vinden, maar goed ik dwaal voor het verhaal wat af.

Ik moest een uur voor de punctie 2 paracetamol en 1 Diclofenac innemen, die ik netjes had meegekregen van het ziekenhuis. Doordat we lekker aan het wandelen waren en opzoek waren naar de “schat” had ik nog weinig last van de zenuwen. We zorgde dat we en kwartier voor we ons moeten melden in de wachtkamer zaten. En toen begon ik de spanning langzaam aan toch wel te voelen.

We werden geroepen en we volgen de balie medewerker door de gang tot we bij een deur aan kwamen waar een zuster ons stond op te wachten. Ze begroet ons vriendelijk en ze vroeg ons plaatst te nemen op het rode bankje. Ik moet mijn schoenen uit doen en we krijgen beide van die blauwe slofjes die we om onze voeten moeten doen. Aan de overkant van de gang doet ze een deur open van een klein hokje waar ze mij vraagt of ik mij van onder uit wil kleden en de deur achter me op slot wil doen. Ik voel dat de spanning bij mij steeds intenser wordt. We doen de andere deur open en daar staat de verpleegkundige die ons net had opgevangen en een vrouwelijke arts. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet veel om me heen heb gekeken naar de ruimte en wat er allemaal in stond dus dat is een beetje lastig voor mij om te omschrijven, wel zag ik natuurlijk de welbekende stoel met beugels.

Ik mocht plaatst nemen op de stoel en de arts loopt naar mij toe om zich voor te stellen. Vervolgens wil al routinematig mijn benen de lucht in gooien om ze in de beugels neer te leggen, wat hopelijk nu een stuk makkelijk gaat door al die fertiliteit yoga, maar ik mag nog even wachten. Ik krijg netjes een “papieren dekentje” op mijn schoot. Onder tussen denk ik alleen maar waar ben ik aan begonnen. De angst voor de punctie word steeds groter. Zeker omdat de laatste keer een hel was geweest. Als alles klaar staat word het infuus ingebracht. Daarna geeft de verpleegkundige aan dat ik met mijn benen in de beugels mag gaan liggen en mijn bekken zo veel mogelijk naar beneden mag doen zodat de arts er goed bij kan. En dan wordt ik overspoeld door paniek. Waar ben ik aan begonnen?? Ik wil dit niet! De vorige keer deed zo’n zeer!! De tranen beginnen over mijn wangen te rollen en ik laat ze maar even toe. Het is oké dat ik bang ben na een slechte ervaring en elke vrouw vind het spannend. Doordat je de emoties even toe laat komt er weer ruimte en kon ik mezelf weer herpakken. Hier hadden we maanden een pauze voor genomen en ons goed op voorbereid. Hier had ik al die hormonen voor in mijn lijf gespoten. Dit is het ergste en dan hebben we het weer gehad. Qua pijnstillers werken ze hier anders dan bij ons vorige ziekenhuis. Daar kreeg ik een uur van te voren een prik in mijn bil met morfine en hier krijg je een infuus. Dan spuiten Rapifen in. Dit is een morfine die snel werkt en snel is uitgewerkt. Ze begonnen de Rapifen in het infuus te spuiten en ze gaven aan dat je wat licht in je hoofd kon worden. Dit merkte ik gelijk en het maakt je ook iets rustiger. Toch blijf je nog heel alert omdat je weet dat wat je gaat doen toch pijn zal doen. Wat mij wel rust gaf is dat ze altijd tijdens de punctie bij kunnen spuiten als de pijn ondragelijk zou worden. Het lichte gevoel in mijn hoofd vond ik dan ook niet een vervelend gevoel. Ik vond het juist wel fijn, omdat ik dacht als ik het voel in me hoofd dan zal de morfine wel zijn werking gaan doen en daar ben je in een situatie als deze erg blij mee. Normaal gesproken zegt de arts dat je heel diep adem moet gaan halen en dan begint ze te prikken, maar ik had aangegeven liever te willen kletsen met mijn vriend omdat dit mij afleid van wat ze doet en ik niet te veel geconcentreerd wou zijn met wat ze allemaal aan het doen was met die lange grote naald daar beneden. Ik had die ochtend na gedacht waar we het over konden hebben, want het is lastig om dan op dat moment iets te gaan verzinnen. Ik dacht gelijk aan de voorbereidingen van onze bruiloft. We zijn inmiddels verloofd en dus al druk bezig geweest met de dagindeling en hoe we alles willen hebben. Een gesprek stof waar we genoeg over te vertellen hadden. Mijn vriend begon over het eerste moment dat we elkaar zouden zien als ik mijn jurk aan had en dit gesprek hielp mij om mijn gedachte hier op te zetten, wat een veel leuker onderwerp is dan wat tussen mijn benen plaats vond. Ze gaf aan dat ze aan de linkerkant zou beginnen, omdat ik daar de meeste follikels had zitten. Langzaam aan begon het wel steeds meer pijn te doen en ik vroeg of ze wat Rapifen bij kon bij spuiten. Ze moest er nog een paar wat voor mij weer even moeilijker was om weg te gaan van de pijn, omdat het steeds meer zeer deed en het dan lastiger word om je te ontspannen. Ik probeerde goed in en uit te ademen door de pijn. Gelukkig duurde het niet heel lang meer en kon ze daarna weer bij spuiten. Dit keer kreeg ik geen licht gevoel in mijn hoofd, maar ze gaf aan, dat het wel z’n werk bleef doen en ze begon de follikels aan de rechterkant door te prikken. Mijn vriend en ik gingen ondertussen door over de bruiloft en achter af gezien weet ik niet meer of we het nog over wat anders hebben gehad dan het eerste moment dat je elkaar ziet op je trouwdag. Alles gaat toch op dat moment een beetje langs je heen, ondanks dat je toch ook weer alert bent. En toen kwamen de verlossende woorden, ‘het is klaar’. Wat een opluchting, het is achter de rug. De 15 minuten zijn voorbij. Ik zei tegen mijn vriend dat ik dit echt nooit meer ging doen. Niet om de pijn, maar omdat het nu de 3de keer is en ik al zo veel hormonen heb moeten spuiten en ik mezelf dit niet meer aan wil doen. Ook als daardoor geen kindje op de wereld zou komen. Dit is bij mij de grens. Mijn vriend vertelde hoe trots hij op me was en dat was ik ook op mezelf. Ik had mijn angst weer overwonnen door een aantal toch weer confronterende EMDR sessies en ik het toch maar weer mooi gedaan. Wat moet je er toch veel voor over hebben om een baby in je buik te mogen voelen groeien, maar we hadden gezegd nog 1x en dat hadden we nu gehad. Het ergste was nu achter de rug. De verpleegkundige pakte mijn joggingbroek en slipje waar ik al een inlegkruisje in had gedaan, omdat je daarna wat bloedverlies kan krijgen. Ik had inderdaad wat bloedverlies. De arts had het nog met een gaasje aan de binnenkant schoongemaakt. Toen de zuster de broek over mijn benen heen schoof en onder mijn billen kwam er ook bloed op mijn joggingbroek. Mijn vriend zei dit zachtjes tegen mij en gaf aan dat ik straks mijn trui die ik mee had maar even om mijn middel moest doen, als we naar langs de wachtruimte moeten om naar buiten te gaan. De verpleegkundige gaf aan dat ik voorzichtig mocht gaan staan en ondersteunde mij terwijl wij naar de uitrust kamer liepen en vroeg mijn vriend mijn spullen uit het kamertje mee te nemen. Ik voelde de morfine nog wel wat in mijn lijf omdat ik heel kort nog wat licht was in mijn hoofd, dus die ondersteuning voelde op dat moment wel veilig en fijn. Toen we in de uitrust kamer waren stond er een zwarte stoel waarbij je lekker achter over kon liggen en je benen omhoog gingen. Verder stond er een ziekenhuisbed en was er een wastafel en een stoel. Mijn vriend nam plaats op de stoel bij mij en we kregen wat te drinken. Ik kreeg een ding op me vinger om mijn hartslag te meten en ze ging mijn bloeddruk ook gelijk opmeten. Als dit goed was en we hadden de uitslag van het lab, dan mochten we naar huis. Ze hadden op de echo 11 follikels gezien en ik hoopte stiekem dat ze er misschien 1 over het hoofd hadden gezien, want soms is het best lastig te zien op een echo. De vrouw van het lab komt binnen en gaf aan dat het 6 eitjes zijn. Zodra ze weg is komen de tranen weer. Ondanks dat je al zo veel weet over het traject hebben wij nooit geweten dat de follikels die ze zien op de echo, ook leeg kunnen zijn en er dus geen eitjes in kunnen zitten. Dus de teleurstelling op dat moment was groot. De eerste gedachte die ik had, is dat de helft meestal af valt en we weer zo weinig embryo’s over houden. Want je hebt dan 6 eitjes, maar ze hoeven niet alle 6 goed van kwaliteit te zijn, dus dan vallen er altijd een aantal af en dan is het volgende stadia dat ze moeten bevruchten en ook dit lukt niet altijd, dus vandaar dat ze vaak aangeven dat de helft nog afvalt. Het gevoel dat ik het weer allemaal voor niks heb gedaan overvalt me en ik voel me echt verdrietig. We hebben nu bij de eerste IVF 1 embryo gehad, bij de tweede IVF hadden we er 2, zouden we bij de derde IVF dan maar 3 embryo’s overhouden? Mijn vriend geeft aan nog steeds een goed gevoel er bij te hebben en dat deze keer zou gaan lukken. Ik merk dat ik weer iets meer ontspan en dat we het inderdaad gewoon moeten afwachten. Stap voor stap is iets wat heel belangrijk is in dit traject. Kleine stapjes en niet te veel vooruit kijken. Het is nu gewoon afwachten hoeveel eitjes er bevruchten en hoeveel er ook door delen tot een embryo van 5 dagen oud. De zuster kwam weer langs om mijn bloeddruk te meten en mijn hartslag te bekijken en het zag er netjes uit, dus we mochten naar huis. Mijn vriend mocht de auto halen en deze aan de achterkant van het gebouw neerzetten, zodat we via de achter ingang naar buiten konden. Dit vond ik wel heel netjes geregeld, omdat je zo dus niet langs alle mensen in de wachtruimte hoeft te lopen. De afstand naar de achterdeur was ook een stuk korter en je kon ook nog heel luxe gelijk in de auto stappen. Ondertussen dat mijn vriend de auto ging halen, trok ik mijn schoenen aan wat wel pijnlijk was ook al deed ik dit zittend vanuit mijn stoel. Toen ik mijn schoenen aan had liep ik samen met de verpleegkundige naar de uitgang. We hadden een kruik meegenomen, die de zuster voor ons met warm water had gevuld. Dit omdat we nog een rit naar huis moesten maken van bijna 2 uur. Wat was ik hier blij mee. Ik deed mijn stoel wat naar achteren omdat rechtop zitten zeer deed en de warme kruik op mijn buik, wat zeker helpt bij de pijn die je voelt na de punctie. Vooral omdat de Rapifen al snel is uitgewerkt.

Met een fijn en trots gevoel waren we onderweg naar huis. Zo blij dat dit nu eindelijk achter de rug was en ik kon niet wachten tot we thuis waren en we lekker tegen elkaar aan konden kruipen met een goeie film, een dekentje en een warme kruik. Oh en natuurlijk mijn kindersurprise eitjes die ik had gekregen van mijn vriend.
Inmiddels hebben we te horen gekregen dat alle 6 eitjes bevrucht waren en zijn de 2 best ontwikkelde (5 dagen oude) embryo’s terug geplaatst en zitten er 3 in de vriezer, (waarvan 1 embryo 1 dag oud is en 2 embryo’s 5 dagen oud zijn)  en zitten we in de wachtweken.

 

Liefs,
Mabel

Sharing is caring!