Niet veel mensen weten het, maar toen ik 16 was ben ik 8 weken overtijd geweest. Wat was ik opgelucht toen mijn lichaam het zelf oploste. Ik was bang voor de reactie van mijn ouders, want ik was nog maar een kind. Een eigenwijze puber die dacht dat ze al heel volwassen was, zoals eigenlijk alle pubers denken. Achteraf was ik veel te jong om al seksueel actief te zijn, ik kon de risico‚Äôs nog niet voldoende inschatten. Achteraf besef je altijd pas dat je ouders zo gek niet waren, dat zij ook jong zijn geweest ūüėČ

Al die jaren blijf ik terug denken aan deze miskraam, het kindje wat niet mocht zijn. Ik voel dat dit mijn dochter is. Dat gevoel is heel sterk en niet te onderdrukken. Ook vraag ik me af waarom mijn lichaam het me toen wel flikte om zwanger te raken, en nu een zwangerschap zo ontzettend gewenst is gebeurd er niks.

Soms denk ik dan aan hoe mijn meisje er uit zou zien, ik denk dat ze blonde krullen zou hebben en bruine ogen. Ik zou haar Lilian noemen, Lilian mijn dochter… Als ze was geboren zou ze nu al 18 zijn en waarschijnlijk net zo eigenwijs als ik toen was. Wat kan ik haar missen, het kind dat niet geboren mocht worden!

Jaren later toen ik na mijn derde ifv-icsi behandeling ook de laatste hoop zag vervliegen in een vroege miskraam dacht ik nog steeds aan haar. Mijn hele ivf traject heb ik geloofd dat ik een zoon zou krijgen. Een jongen met rood haar en bruine ogen, ik zag hem voor me. Het mocht niet zo zijn, ook dit kindje mocht niet komen.
Ik zou hem Boaz noemen, mijn zoon. Boaz, want in hem is kracht… Boaz kwam niet, Boaz zit alleen in mijn hart.
Misschien is het raar dat ik dit zo voel, en misschien vinden jullie het onzin maar ik voel me moeder van 2 kinderen die er niet mochten zijn. Ik mis ze als ik aan ze denk, ik zie ze zo voor me…
Mijn zoon zou nu bijna 7 zijn, een stoere jongen met rode krullen. Soms zie ik een jongetje lopen en dan schrik ik… Hij lijkt dan zo op het kind wat ik voor me zag, het kind dat ik zag toen ik nog hoop had…

Lilian en Boaz mijn vlindertjes, want een kind dat geen naam krijgt heeft zeker niet bestaan! Toen ik een cursus deed bij een wijze vrouw, gaf zij mij dit mee. Ik besefte dat ik nooit afscheid had genomen van deze vlindertjes. In een privé-moment heb ik ze laten gaan, ik heb ze hun naam gegeven en laten weten dat ik hun moeder ben. Dan ben ik maar raar!

Liefs,
Bonsje

Sharing is caring!