Enige tijd geleden won ik via Kinderwensbloggers een boek. Dat boek, “Een baby in mijn hoofd”, heb ik vandaag in 1 adem uitgelezen…en het heeft me behoorlijk van slag gemaakt.

Ik herken veel, heel veel van het karakter van de schrijfster. Ik herken de strubbelingen, de innerlijke strijd, de pijn, het verdriet, de onrust, de zoektocht, de boosheid en ga zo maar door.
De transformatie die de schrijfster maakt is fantastisch mooi. Waarom ben ik dan zo van slag? Heel simpel: het is me in één klap duidelijk waarom ik me de laatste tijd voel, zoals ik me voel: ik doe veel te veel dingen die niet (meer) bij mij passen! Ik ben mezelf kwijt geraakt…en ik ben bang dat ik de transformatie niet kan maken.
Stiekem wist ik dit al. Ik heb niet voor niets een paar jaar geleden een burn-out gekregen, niet voor niets een loopbaancoachingstraject doorlopen, niet voor niets een opleiding gedaan om ander werk te gaan doen. In die tijd ben ik ook een dag minder gaan werken om iets anders ernaast te doen. Iets wat toen een perfecte match was met mij, maar dat nu door omstandigheden (tijdelijk) niet is.
Die opleiding heb ik afgerond, alleen lukt het me nog niet om daar iets mee te doen. Als coach weet ik voor anderen heel goed de vragen te stellen, de handreiking te geven om mensen vooruit te laten komen, om ze weer in hun kracht te zetten. Waarom lukt dat me bij mezelf dan niet? Mijn eerste gedachte is omdat ik denk dat ik het alleen moet doen. Hulp vragen is niet mijn sterkste kant…

De schrijfster heeft uiteindelijk de kracht en de moed om echt naar haar intuïtie te luisteren en te stoppen met het traject. Wat een bewondering heb ik daarvoor! Mensen zeggen vaak dat je moedig bent als je doorzet en volhoudt. Persoonlijk vind ik het van moed en kracht getuigen als je durft te stoppen. Doorgaan is ‘makkelijk’, vasthouden is ‘makkelijk’. Stoppen betekent loslaten, verlies van fictieve controle. En tja, dat vind ik nog niet zo eenvoudig. Ik wil stiekem van binnen, denk ik, stoppen met de terugplaatsingen, maar ik durf niet. Wat nou als…. Als ik besluit te stoppen, is het mijn schuld dat onze dochter geen broertje of zusje krijgt, mijn schuld dat mijn man geen tweede kindje krijgt, mijn schuld dat onze dochter er alleen voor staat als wij ziek worden of wegvallen.

Ja, mijn besluit, want mijn man zegt ‘het is jouw lijf, jij beslist. En wat je ook beslist, ik sta achter je.’ En dat maakt het nou zo verd….. moeilijk! Het is een last en verantwoordelijkheid die ik heel erg zwaar vind.
Dus kies ik maar niet, ik blijf in de rijdende sneltrein zitten, struisvogel spelen, me doodleuk beseffend wat ik aan het doen ben, doodleuk wetend dat het nergens op slaat en toch doe ik het.

Het boek heeft mijn ogen wel geopend. Ik voel dat ik er echt door van slag ben, de tranen zitten me momenteel hoog, heel erg hoog. Want ik weet dat langer zo doorgaan niet goed is voor mij en dat vind ik heel erg eng.
Afgelopen zomer heb ik een retreat mogen volgen. Het was voor het eerst dat ik zoiets deed. Het heeft me niet gebracht wat ik hoopte en wat ik verwachtte. Toch ben ik blij dat ik gegaan ben, want ik heb er heel fijne mensen leren kennen. Mensen waar ik veel van kan leren, door alleen al te kijken naar hoe zij in het leven staan. Mensen die wél met hun gevoel in contact staan, naar hun intuïtie durven luisteren.
Maar ja, nu is het de bedoeling dat ik in beweging ga komen. Ik denk dat ik contact opneem met de praktijkondersteuners van mijn huisartsen. Dit zijn twee psychologen voor laagdrempelige psychische zorg. Daarnaast wil ik gaan vragen wat er mogelijk is op mijn werk. Ik weet dat daar een coach-pool is. Wellicht kan ik daar terecht.
Want één ding is me wel duidelijk: ik kan, wil en hoef dit niet alleen te doen…

Liefs,
Inge
34 jaar, getrouwd, 1 dochter uit spontane zwangerschap, IVF/3 miskramen/onverklaarbaar, secundair subfertiel

Sharing is caring!