Na bijna een jaar in de MMM te zijn is het eindelijk zo ver, onze eerste wachtweken. De eerste resultaten waren terug zo mooi. Maar ik was heel realistisch en besefte dat de kans bestond terug geen terugplaatsing te hebben. De dagen na de punctie en de dag van de terugplaatsing werden een hel. De eerste dag vroeg ik mij al af hoeveel hebben we er nog zullen we er nog hebben. Dag 2 werd die angst nog erger want de vorige keer was het toen al volledig gedaan.

Iedereen zegt je mag er niet mee bezig zijn. Leg mij dat maar eens uit na zo een vorig resultaat. Het werden lange dagen. De dag van de terugplaatsing was ik al heel vroeg wakker ik kon amper nog slapen. Met de telefoon dicht bij gewoon in de veronderstelling dat het labo ging bellen. Maar er belde niemand.

Met volle moed vertrokken we hebben een terugplaatsing we waren heel opgelucht. Maar het resultaat was terug niet voor op te boffen we hadden die ene embryo en het is geen topkwaliteit al de rest heeft het terug niet gehaald. Maar we hebben er 1.  Nu zullen we er echt alles aan doen in de hoop dat dit eskimootje 9 maanden veilig blijft zitten. We hebben naast de behandeling en medicatie allebei allerlei maatregelen getroffen op het gebied van gezondheid om die vruchtbaarheid en innesteling te bevorderen.

We hadden eerder toch gehoopt op een beter resultaat maar blijven realistisch.
Op naar nu spannende tijden…

Zal het geluk na bijna 2 jaar en een half aan onze kant komen staan of zullen we moeten blijven vechten?
Wachten, hopen en alles doen wat we zelf in de hand hebben dat proberen we!

Liefs,
Stella

Sharing is caring!