Na onze lange weg vol hindernissen weet ik hoe moeilijk dit telkens kan zijn. De foto’s van echo’s van hen die wel het geluk hebben gevonden. Maar ik doe het toch, ik deel met jullie mijn verhaal en mijn echo. Om lotgenoten een hart onder de riem te steken.

Ik mag echt van geluk spreken. En besef dat maar al te goed en ik wil iedereen bedanken die me, toen ik het slecht nieuws kreeg ‘dat het niet meer zinvol was om nog verder te werken met eigen eicellen’ gesteund heeft en me de raad gaven om naar UZ-Brussel te gaan. Dat was de beste beslissing die we gemaakt hebben. Het liep ook niet van een leien dakje daar, maar we hebben het toch maar gehaald. Met vallen en opstaan. Ondertussen 8 weekjes en 3 dagen zwanger. Ik probeer te genieten van mijn zwangerschap maar de schrik blijft er goed in.

Aan iedere lotgenoot zou ik willen zeggen; “Geef nooit op! Hoe moeilijk ook. Neem af en toe een break als het even te veel wordt. Dat hebben wij vaker gedaan. Luister vooral naar jezelf. Ik wens iedereen hier een wondertje toe.🍀
Lees mijn uitgebreide verslag over onze weg.


Veel liefs😘 Veerle, 35, getrouwd, 9 weken zwanger van ICSI-MNC poging 2

2014

Op 23 juli 2014 zijn m’n man en ik na 2 jaar vruchteloos proberen eindelijk maar eens naar een gynaecoloog / fertiliteitsarts gestapt in ons plaatselijk ziekenhuis. Er werd meteen gestart met een aantal onderzoeken, zowel bij mij als bij m’n man. Maar alles zag er goed uit dus stelde de arts voor om te starten met inseminaties. Augustus 2014 kreeg ik m’n eerste iui. Na 3 mislukte iui’s kreeg ik een hysterosalpinografie (eileider-onderzoek) verre van aangenaam maar alles ok. Eileiders goed doorgankelijk. We konden verder met de volgende 3 iui’s. Na de 5 de mislukte iui ben ik langs geweest bij m’n gyn ivm buikpijn tijdens de regels. Ik had daar al een tijdlang last van. Hij nam een echo en deed een inwendige echo. Vermoedelijk endometriose. Eind 2014 kreeg ik mijn 6e en laatste iui. Januari 2015 kreeg ik m’n maandstonden dus iui nr 6 ook mislukt. Hoofdstuk iui afgesloten. Hoopvol over op ivf/icsi.

 

2015

Eind januari 2015 start ivf/icsi. 225 IU menopur + decapeptyl. Enorm veel hoofdpijn door de onderdrukker en zeer moe. Bij de eerste echo 4 follikels, tweede echo was er al één follikel weg. Ik heb toen samen met de arts besloten om deze poging te annuleren en de volgende poging de zwaarste dosis menopur te spuiten. Ik kreeg geen escape iui wegens kans op drieling maar mocht wel m’n pregnyl-spuitje zetten. En dan maar zelf klussen. Eind februari 2015 krijg ik m’n regels en start terug met de pil. Voor 14 dagen. Amper kunnen bekomen van de vorige poging starten we half maart alweer opnieuw. Met 300IU menopur + decapeptyl. Terug zeer veel last van hoofdpijn.

Bij de eerste follikelmeting zie ik al direct aan m’n gyn z’n gezicht dat er iets mis is. Amper 1 follikel. Drie dagen later nieuwe echo. 1 follikel bijgekomen. M’n gyn stuurt me naar UZ-Gent om hen te laten beslissen of er al dan niet een eicel-punctie zou plaatsvinden. Op 3 april ’15 krijg ik daar follikelmeting, één follikel, de tweede is niet meer gegroeid. Ivf/icsi wederom afgelast. 2 dagen later krijg ik een escape iui in UZ-Gent. Die avond stort ik in. Het is me allemaal een beetje te veel aan het worden. M’n huisarts zet me twee weken thuis om wat te bekomen.

Op 20 april krijg ik m’n maandstonden, escape iui (7) mislukt. Ik laat dit weten aan m’n gyn en hij stelt voor dat ik maar eens een afspraak moet maken bij een arts in UZ-Gent. Een goeie week later kan ik daar al terecht. Weer een reeks bloedonderzoeken waaronder  AMH (eicelreserve) en bepaling FSH op cyclusdag 3. Dan maar liefst 3 maand wachten op de resultaten want vroeger kan ik geen afspraak krijgen.

Half juli kreeg ik in UZ-Gent het volgende te horen; Op 4-4-’15 werd een ivf-icsi poging ondanks maximale stimulatie onderbroken wegens onvoldoende ovariele respons. Het AMH bedroeg 0,34 (lage waarde) daarenboven bedroeg jouw fsh (follikel stimulerend hormoon) op cyclusdag 3 (17-05-’15) 31,2 U/L (hoge waarde). Hieruit besluiten we wel degelijk dat het niet meer zinvol is verder ivf-icsi met eigen eicellen toe te passen. Met andere woorden ik was vervroegd in m’n overgang gekomen. Verder werd opnieuw bloed afgenomen voor de genetische testen.

Na dit nieuws is m’n wereld ingestort. Ik kan moeilijk aanvaarden dat ik op 35 jarige leeftijd al in de overgang zit. Het voelt alsof m’n lichaam me in de steek laat. Ik beland weer in een dip. Opnieuw 14 dagen thuis om alles eens op een rijtje te zetten. We beslissen dan samen met m’n gyn om eens voor een second opinie naar UZ-Brussel te gaan. Dat geeft me weer een beetje moed.

Op 1 september ’15 kan ik op gesprek bij de prof. M’n lage Amh-waarde vindt hij nog niet zo erg. Het gaat hem meer over de FSH. Die waarde schommelt voortdurend. Het is gewoon een kwestie van op het juiste moment te stimuleren. Ik zou maandelijks bloed moeten laten nemen op de tweede dag van mn cyclus om m’n fsh te laten bepalen. Staat die boven de 20 dan moeten we een maand overslaan, staat hij onder de 20 dan mogen we proberen met ‘Elonva’ spuit voor low responders. + menopur 300IU. En als onderdrukker Cetrotide. Maar hij wou eerst dat er eens een kijkoperatie zou gebeuren voordat we van start gingen met ICSI. Omdat ik altijd zoveel last heb van m’n regels. Dat mocht gebeuren door m’n eigen gyn in plaatselijk ziekenhuis.

Eind september werd de laparoscopie/ hysteroscopie uitgevoerd. Daar werd nu ook nog eens endometriose vast gesteld. Met verkleving vooral tussen blaas en baarmoeder maar ook elders in de buik. 14 dagen herstel. Daarna helaas nog steeds last. 2 oktober kreeg ik nieuws uit UZ-Gent dat de genetische tests goed waren. Weer een opluchting.

Eind oktober vervolggesprek UZ-Brussel. We mogen starten bij de eerstvolgende maandstonden. Helaas staat m’n FSH op cyclusdag 2 opnieuw te hoog (32) ICSI gaat wederom niet door. Teleurgesteld regel ik dan een escape iui bij m’n gyn. Op cyclusdag 8 krijg ik nog eens een bloedafname voor m’n fsh en die is spectaculair gezakt naar 16. Op cyclusdag 10 zijn er maar liefst 3 mooie follikels te zien. En dat zonder stimulatie. Op 26 nov ’15 krijg ik een escape iui. Maar die is helaas ook mislukt.

Op cyclusdag 2 opnieuw bloedafname om m’n fsh te laten bepalen. Wonder boven wonder staat die op 18! We mogen elonva proberen. Net zoals bij de voorgaande pogingen zet ik voor m’n gemak al m’n spuitjes zelf. Als onderdrukker cetrotide en zoals te verwachten weer hevige hoofdpijn. 17 dec ’15 eerste echo 2 follikels links, rechts niks te zien. 18 december pregnylspuitje en op 20 dec ’15 eindelijk m’n eerste eicel pick-up. Helaas hebben ze in de twee follikels maar één eicel gevonden. Op 23 dec. Kreeg ik slecht nieuws. Er was bevruchting geweest maar het embryo was niet goed genoeg dus geen terugplaatsing. Daarna ben ik helemaal ontspoord. Zo’n slecht nieuws net voor de feestdagen. We besluiten twee maand pauze te nemen en dat deed ons goed.

 

2016

Op 2 maart krijg ik m’n maandstonden en waren we terug klaar om te starten met icsi-mnc. ( icsi in natuurlijke cyclus) 4 maart startecho en bloedafname, maar nu had ik een cyste van 34 mm op m’n linker-eierstok en werd een maand aan de pil gezet om de cyste te doen krimpen. Ik baalde enorm. Maar toch proberen te genieten van de extra rustmaand. Op 24 maart neem ik mn laatste pil, vier dagen later volgen de maandstonden.

Op 29 maart, cyclusdag 2 krijg ik een controle echo bij een vervang gyn om te zien of de cyste weg is. Conclusie: geen cyste meer, wel een follikel van 8 mm. Raar van vorm. 4 dagen later nieuwe echo, niks meer te zien.

2 dagen later is m’n gyn uit verlof en ik bel hem op met het nieuws. Ik mag langsgaan. Hij neemt een nieuwe echo en inderdaad, geen follikelgroei. De follikel van de vorige keer zal nog de cyste geweest zijn. M’n gyn vreest dat de menopauze z’n intrede doet. M’n FSH staat enorm hoog. Boven de 60. Dat is echt niet goed. Ik ben zo bang dat het over and out is hier.

Op 7 april ’16 wordt opnieuw bloed afgenomen. Die namiddag krijg ik telefoon uit UZ-Brussel dat mn fsh waarde stilaan aan het zakken is en dat ze een nieuwe echo willen. Op 8 april nieuwe echo en er is inderdaad terug iets te zien in de eierstokken maar m’n gyn is niet zeker of dat het follikels zijn. Drie dagen later krijg ik opnieuw een echo en dan is het duidelijk. Er is terug reactie. Links, 3 follikels. Die namiddag krijg ik telefoon uit UZ Brussel dat ik mag starten met de spuitjes. Menopur 75IU ‘s avonds en smorgens cetrotide. 13 april, echo links 1 follikel van 16mm, 1 van 12mm, de derde is te klein en doet niet mee. In de namiddag krijg ik telefoon van UZ-Brussel dat ik m’n pregnyl mag zetten.

Vrijdag 15 april word ik om 7u30 verwacht in UZ-Brussel. Om 9u30 wordt de pick-up uitgevoerd. Veel pijnlijker dan de eerste keer. Ik had gehoopt op twee eicellen, helaas hebben ze maar eentje kunnen vinden. De volgende 3 dagen zijn terug enorm stresserend. Zo bang dat ik hetzelfde te horen zal krijgen als in december.

Op maandag 18 april krijg ik om 11u eindelijk het verlossende telefoontje. Mevrouw, we hebben goed nieuws voor u. Huilend van geluk in de auto gestapt en richting Brussel. Om 15 u kreeg ik eindelijk m’n eerste terugplaatsing. Een 10-cellig embryo. Topkwaliteit!

Op 30/4 bloedtest.

Op 29/4 kon ik het niet meer houden van de spanning en deed een urinetestje. De moed zakte in m’n schoenen want de eerste twee minuten bleef het spierwit. Op het moment dat ik het in de vuilnisbak wil gooien zie ik heel licht een tweede streepje verschijnen.. Ongeloof… Ik roep m’n man dat hij moet komen kijken. We beseffen het gewoon niet.

Op 30/4 ga ik voor bloedafname en twee uur later belt mijn gyn mij op. Hij zegt dat ik moet gaan zitten. En zegt dan proficiat, gij zijt zwanger! Hcg 238 progesteron 39. In de namiddag krijg ik een tweede bevestiging uit UZ-Brussel. Twee dagen later nieuwe bloedafname om te kijken of het mooi verdubbeld. Hcg 718! We zijn vertrokken..

Op 20 mei krijg ik m’n eerste echo (7 weken) en een kloppend hartje te zien. Zo blij! Magisch moment. De woorden van m’n gyn die zelf heel erg blij is, hij volgt ons ook al zo lang op. ‘De aanhouder wint!’ Op 31/5 worden we in UZ-Brussel verwacht bij de prof om mn dossier af te sluiten.

Eigenlijk hebben we volgens hem echt veel geluk gehad. Met zo een hoge FSH waarde, zo dicht bij de menopauze, daar komen zelden goeie eicellen / embryo’s van. En nu komt ook het besef. De prof stelt voor om nog een echo te maken wat ik niet had verwacht. Alles ziet er goed uit, mooi op schema. 8 weken en 4 dagen.. Het eerste waar ik naar zocht was het flikkeringsje, kloppend hartje. Als ik dat zag was ik opgelucht. Ik bedank de dokter van harte omdat hij het een kans heeft willen geven. En ons heeft willen helpen. Emotioneel stappen we het ziekenhuis buiten. Zo gelukkig. Zo dankbaar. Er groeit echt een wondertje in m’n buik. Uitgerekend 6/1/2017. (4 dagen voor m’n 36e verjaardag, als dat geen mooi cadeau is!)