Ik ben bijna een week bewust zwanger en voel me dolgelukkig. Ik heb geen last van lichamelijke klachten op wat buikpijn na. Donderdag sta ik op en zie dat ik helderrood bloedverlies heb. Ik maak me niet veel zorgen. Een vriendin heeft de hele zwangerschap bloedverlies gehad en het kindje is gezond. Daarnaast heb ik geen kramp en verlies ik geen stolsels. Natuurlijk kijk ik wel even op internet en daar lees ik dat bloedverlies vaak voorkomt tussen week 4 en 6. Ik zit op 4.6 dus val daar precies tussen.

’S Middags ga ik een met een vriendin wandelen op de Veluwe. Het is een intensieve wandeling en ik krijg krampen in mijn buik. Ik besluit wel door te wandelen. Als ik mijn frups ga verliezen dan gebeurt dat ook wel als ik op de bank zit. Wel pak ik elke kans voor een wc bezoek en ik zie dat ik bruine troep verlies. Ik maak me met het uur meer zorgen. Het bloedverlies houdt aan, de krampen blijven aanwezig. Niet heel extreem maar ook niet heel weinig. Toch kan ik genieten van de middag tussen de zorgen door. Ik kan er nu toch niks aan doen. Als het misgaat gaat het mis.

’S Avonds ben ik wel even verdrietig en ik kan de tranen niet tegenhouden. Maar ik heb weinig tijd en moet snel eten en naar het werk voor een bijeenkomst. Ik had me voorgenomen om al mijn collega’s te vertellen dat ik zwanger was maar met dat bloedverlies twijfel ik. Een aantal collega’s zagen aan me dat er iets is en die heb ik het verteld maar ik heb het kort gehouden want het is een bijeenkomst met familie van de cliënten waar ik voor zorg. Hen gaat dit niet allemaal wat aan natuurlijk.

Vrijdag heb ik een vroeg dienst dus de wekker gaat vroeg. Ik zie dat ik nog steeds bloed verlies. Ik ga gewoon aan het werk en om 8 uur bel ik de kliniek voor advies. De verpleegkundige heeft weinig hoop voor me. Ze vindt het klinken als een miskraam. Ze overlegt met een arts en ik mag direct komen. Om 10.30 uur heb ik een gesprek met familie van een cliënt. Dit is te belangrijk om af te zeggen dus ik kies ervoor om ’s middags pas naar de arts te gaan. Die paar uur maakt geen verschil meer. Ik weet genoeg… Ik hang op en bel mijn moeder. Ik wil graag dat ze mee gaat naar de kliniek en begin direct te huilen als ik haar stem hoor. Ze gaat met me mee. Mijn collega heeft wat opgevangen en ik leg het haar uit. Daarna komt er een andere collega en een uur later nog 2. Ze zijn erg lief en begripvol. Ik kan niet meer stoppen met huilen. Mijn collega’s nemen mijn werk over en ik stort me op de was en andere simpele taken. Ik mag wel naar huis maar ik wil dat gesprek met familie graag zelf voeren. Ik fris me om 10.15 uur op, raap mezelf bij elkaar en stop eindelijk met huilen. Na het gesprek ga ik naar mijn moeder en na een broodje stappen we in de auto.

Ik ben iets te vroeg bij de kliniek maar ben al na 2 minuten aan de beurt. De arts maakt gelijk de echo en ons vermoeden wordt bevestigd: Er zit geen vruchtzakje in mijn buik. De miskraam is definitief… De arts en later de verpleegkundige, zijn erg lief voor me. Al mijn vragen worden beantwoord en ze nemen alle tijd. Ik wil graag weten hoe verder, ik wil weten waar ik aan toe ben. Mijn baarmoeder ziet er al erg schoon uit en ik mag over 2 weken een nieuwe terugplaatsing als ik wil. Natuurlijk wil ik dat! Ik heb al eens gehoord dat je snel weer zwanger raakt na een miskraam dus die grijp ik natuurlijk. Daarnaast wil ik een kindje en die komt er niet van niks doen. Toch voelt het ook wel fout. Dit kindje is niet te vervangen. Dit was het kindje dat ik wilde!

De mensen die van het bloedverlies weten stel ik op de hoogte met een berichtje. Een vriendin belt moeders voor moeders af, daar zou ik die middag een gesprek mee hebben namelijk.. En ik doe de hele dag niks anders dan huilen. 2 vriendinnen komen in de avond langs en laten mij m’n verhaal doen en ze laten me weer een beetje lachen.
Ik slaap die nacht als een blok en de volgende dag ga ik gewoon werken. ‘S avonds licht ik de laatste mensen in via een berichtje en ik krijg lieve reacties. Al die lieve berichtjes en kaartjes die ik krijg voelen zo goed en de tranen blijven rollen het weekend.

De dagen erna zijn raar. Ik ben geen moment bang geweest dat het mis zou gaan en toch gaat het dag met 5.1 weken. Gelukkig neem ik mezelf niks kwalijk. Ws mankeerde er iets aan de kleine frups en is het daarom mis gegaan. Maar kut is het wel. Ik wil zo graag dat kleintje in mij voelen en ervoor zorgen.
En nu begint alles weer opnieuw…

 

Geschreven door Nora, alleenstaand, 28 jaar, eicellen gedoneerd, gebruik makend van een donor, 8x IUI, 3x ICSI, 1 vroege miskraam, nu onderzoeken in Duitsland voor ik start met ICSI4, lange en onregelmatige cyclus, geen verklaring voor de onvervulde kinderwens tot nu toe. Werkzaam in de gehandicaptenzorg en volop aan het genieten van alle kleintjes om me heen.

Sharing is caring!