Eindelijk dan toch die afspraak met de gynaecoloog.
“Yes eindelijk!” Dacht ik vanochtend toen ik uit bed stapte. Ik mocht dan eindelijk toch op gesprek komen bij de gynaecoloog, we zouden samen bespreken of een andere behandeling misschien beter was. 

Eenmaal aangekomen
Jeetje wat ging die tijd langzaam, gelukkig werd het uiteindelijk toch 14:10. (je weet het natuurlijk nooit hé 😉  ) Ik zag mijn gynaecoloog weer, jeetje wat was dat toch een leuke vrouw! Ik vind het heel belangrijk dat ik naast een kundige ook een empatische en vriendelijke arts heb. En dat is ze zeker. 
Ze stelde me meteen gerust, dat ik nu 7 á 8 keurige cyclussen heb gehad en dat we ons pas zorgen hoeven te maken als het na de 12 cyclussen nog steeds niet gelukt was. Oke pff dat was al een enorme geruststelling. 

We hebben een andere behandeling besproken, maar de kans om zwanger te worden wordt daar niet groter van. Ze zei dat ze er niet gek van zou opkijken als we deze of volgende maand toch ineens zwanger zijn! Pfff zeg, wat een opluchting. Wat we nog wel kunnen doen is een röntgen foto van de baarmoeder en eierstokken maken. Oké dacht ik nou dat valt wel mee, laten we dat maar eens even doen dan! Totdat ze vertelde dat er toch best wat bij kwam kijken. 

Röntgen foto?
De bedoeling is dus, dat ze een katheter in de baarmoeder aanbrengen, dat gaat vaginaal. Vervolgens spuiten ze het contrast in, en maken ze een simpele röntgen foto. Nou ja oke doe dan maar, ik wil toch wel weten of ik een verstopping heb ik mijn eileiders. Even bloedprikken, en weer door naar huis. Ik heb een mooi foldertje mee gekregen waarin het onderzoek word uitgelegd. Nou eenmaal thuis toch maar even gekeken in de folder, het eerste wat ik zie: “Het plaatsen van de katheter en het inspuiten van het contrast kan als pijnlijk worden ervaren.” 
Fuck, dat was niet de bedoeling! Ik heb zo’n hekel aan pijn! Ja wie houd daar nou van, niemand natuurlijk. 
Ja en nu dan? Ik wacht nu eerst de bloeduitslagen af, misschien is dit onderzoek wel niet nodig. Want als ik ooit gonorroe heb gehad, heb ik meteen een operatie nodig. Nou ga ik er vanuit dat ik dit nooit heb gehad. Heb met 2 jongens gevreeën, waarvan alleen met mijn huidige vriend zonder bescherming. Maar gelukkig is de arts zorgvuldig, en zegt ze better safe then sorry.

Op donderdag 13 April heb ik een bel afspraak met de arts assistent. En dan krijg ik te horen wie wat waar en wanneer het onderzoek plaats vind. Ik vind het echt super spannend, en zie er zelfs een beetje tegen op. Mijn moeder mag mee naar binnen, (ja ik ben een enorm mama’s kindje) hopelijk zal dat wat schelen. 

Pff wat toch een gedoe allemaal!
Wat is dit toch een rot gevoel! Ook al ga ik erg positief bij de gynaecoloog weg, wat is het een rot gevoel wanneer je als vrouw niet zwanger (kan) word(en). Positief zijn is erg moeilijk! Zeker na alle teleurstellingen en wanneer iedereen om je heen zwanger word of net bevallen is. 
Je kan je kont niet keren op social media of je ziet wel zo’n schattige baby foto of echo. Potverdorie, ik wil nou ook wel eens een positieve zwangerschapstest zien. Het is zo moeilijk, en dat realiseer je je pas wanneer het je zelf overkomt.

En dan nog iets, werkelijk in bijna elke reclame op tv zit wel een baby. Zo frustrerend. En dan heb je ook nog die stomme reclame van Durex. “terug trekken is geen optie” ugh. Er zijn zoveel vrouwen die een abortus ondergaan. Zo jammer eigenlijk, die vrouwen kunnen andere stellen heel erg gelukkig maken. Natuurlijk is het ieders goed recht om daar zelf een beslissing in te maken. En maak ik helemaal geen verwijten. Het is gewoon een naar idee, dat vrouwen ongewenst zwanger kunnen worden, en andere vrouwen dan weer niet gewenst zwanger kunnen worden. Maar voel je absoluut niet bezwaard om toch voor abortus te kiezen. 

Ik zal jullie weer snel updaten! 

Liefs, Kim!

Sharing is caring!