Mijn ouders hebben 29 jaar geleden een groots wonder gekregen. Groots al heb ik nog niet de leeftijd van 160 bereikt. Mijn moeder kon geen kinderen krijgen vertelde haar arts. Ze had het er jammer gevonden, ze had een kinderwens. Helaas werd hij niet vervuld, zo leek het. Maar goed ik ben nogal een koppig persoon en ben toch gekomen. Mijn moeder kwam er pas achter toen ze al op de helft was. Mijn ouders waren enorm blij metmijn komst. Mijn ouders waren gelukkig en genoten dubbel en dwars van het ouderschap. Alles heel bewust.

Graag hadden ze nog een tweede kindje gewild maar helaas. Mijn ouders hebben gekeken voor adoptie maar mijn vader bleek te oud. Belachelijk want mijn vader was de beste vader. Dus ik bleef enig kind. En elk jaar kreeg ik niet het gewenste cadeautje van Sinterklaas. Ik heb vaak gevraagd om een zusje of een broertje.

Nu zit ik zelf jaren in de medische molen. Jaren daaraan voorafgaand de pijn ervaren omdat we niet verder konden gaan met onze kinderwens. Te veel aan ons hoofd, de tijd was niet rijp. Tijdens mijn derde ICSI poging ervaarde ik weer heel intens het grote gemis van een broertje of zusje. Misschien zou ik al wel tante geweest zijn.
Heerlijk meemoederen maar dan lekker niet pedagogisch verantwoordelijk hoeven zijn. Zo een neefje of nichtje heerlijk verwennen, een lang weekend lekker zonder regeltjes. Ik zou zo een gekke tante zijn die mee belletje gaat lellen, samen zou genieten van Bassie en Adriaan en veel te dure cadeautjes zou kopen. Zo maar een dagje Efteling gaan doen of naar een prachtige dierentuin gaan. En met het rijden er naar toe al voor een hoop lol zorgen. 3x de rotonde over en toeteren en zwaaien naar onbekende mensen.

Mijn geliefde heeft wel het geluk gehad om een broertje en zusje te kunnen krijgen.
Geluk gehad want dat geluk ervaart hij nu niet meer. Negen jaar geen contact meer met zijn broertje en zijn zusje is het niet waard om contact mee op te nemen.  De reden dat het geen contact meer is met zijn broertje ligt hoofdzakelijk bij zijn broertje en hem. Al voel ik mij soms er wel rot onder misschien had ik dingen in het verleden anders moeten hebben aangepakt dan hadden we misschien wel contact gehad. Ik mocht zijn vrouw wel. Ze wist dat kinderen krijgen bij ons niet van zelfsprekend was althans dat weet ze van mij want wij hebben zo af en toe wel contact gehad jaren terug. Ze heeft een totaal ander leven ze was een snotneus toen ze haar eerste kindje kreeg. Zo onbegrijpelijk dat ze daar geen contact meer mee heeft. Of het haar eigen keuze is weet ik niet maar dat moet toch pijn doen lijkt mij. De overeenkomst tussen ons is “we missen allebei een kind”.

Ik denk wel eens aan haar hoe zou zo’n situatie zijn? Ik zou al blij zijn als ik een foto kan maken met mijn kleine en mijn moeder. Na jaren weer 3 generaties die op de aardbol in leven zijn. Zij kan 5 generaties vast laten leggen. Ze heeft een kleinzoon en ze is nog geen 40!! Zij en dan haar moeder en haar oma met zn alle op 1 foto!!
Misschien had 1 kutbol (Utrogestan, de hele MMM;-) het verschil gemaakt bij ons??

Zo ziet het er dus uit voor ons; geen aanwezige schoonzusje, schoonbroertje, zusje of broertje.. Gelukkig krijgen wij wel veel steun uit onze grote vriendenkring. Zij geven ons wel het gevoel dat we niet alleen zijn!

 

Geschreven door Sylvia, 29, samenwonend, 3 x tese-icsi, k.i.d. (ivm spierziekte), 1 x zwanger geweest, medewerker gedetineerde zorg, hou van lezen, hondjes, kat, de zon, shoppen en mijn vriendinnen.

Sharing is caring!