Daar ben ik dan, mijn eerste echte verhaal in ons leven, moet wel zeggen dat het moeilijker is dan ik zelf had verwacht. Het komt wel binnen als je het zo op papier schrijft en uiteindelijk uitwerkt, dan is het moeilijk te bevatten wat er in de afgelopen 4 jaar eigenlijk is gebeurd en dat dit ons verhaal/beleving is.

Ik ga mij eerst eventjes voorstellen, ook niet echt een hele sterke kant van mij maar hier komt die dan. Ik ben Savannah 24 jaar oud, woon bijna 4 jaar samen met mijn partner Ricardo 28 jaar oud en daarbij al bijna 7 gelukkige jaren samen. En natuurlijk eventjes ook mijn hondenkind Binky voorstellen naast mijn partner is Binky ook een steun en toeverlaat en weet mij zeker goed aan te voelen als er wat loos is, maar ook als ik zeker een gekke melige bui heb dan doet hij gezellig springend mee. Binky is niet lang nadat ik samen ging wonen met Ricardo bij ons ingetrokken, bij mijn ouderlijke huis is het een gezellige dierenrijke omgeving. Zonder diertjes om mij heen, was het gewoon te stil. Ik heb wel hemel en aarde moeten bewegen (smeken, slijmen en mijn twinkel oogjes in moeten zetten) tot ik Binky in ontvangt mocht nemen.

Na moeilijke tienerjaren fleurde ik weer helemaal op en met een nieuw huisje kon ons wereld niet meer stuk. In mei 2013 was ik al gestopt met de prikpil omdat ik verschrikkelijke bijwerkingen had nog niet wetend wat er allemaal loos was, wat die bijwerking versterkte. In die tijd waren we nog niet echt bezig met het kinderwensverhaal, maar als het komt dan zou hij/zij welkom zijn want ik was niet voor niks gestopt met de pil. In 2012 al eens door de pil bij de gynaecoloog geweest en daar bleek alles goed te zijn met mijn baarmoeder & eileiders. Het advies was gewoon doorgaan want geen reden tot bezorgdheid. Dat zal je zo denken……

In 2014 was het jaar dat Ricardo een vast contract kon krijgen, begin van 2014 kwam de kinderwens toch wat vaker ter sprake hierdoor. Maar als Ricardo in oktober meer zekerheid had van zijn werk, gingen de vlaggen uit, laat die baby ooievaar dan maar komen. Oktober kregen we het goede nieuws baan in de pocket! Halverwege November kwam de kinderwens weer sterk naar boven, en spraken we af dat we vanaf deze maand gingen tellen want ik was inmiddels een jaar gestopt met de prikpil. Niet wetend dat het al vol raak was en dat er al iets moois in mijn buikje aan het groeien was.

De datum 19 December (NOD = niet ongesteldheids dag) verstreek, zelf dacht ik; “Nou ik voeg er nog een weekje bij want menstruatie is de laatste 3 maanden heel erg rommelig.” Dagen gingen voorbij maar geen menstruatie te bekennen, kerst brak aan en toen werd het ‘t gesprek van de dag. Uiteindelijk 27 december ben ik samen met Ricardo en Binky de test gaan halen bij de supermarkt. Weet het nog zo goed trillend stond ik bij de kassa en even later sta je in de keuken, een papiertje over de test gedaan en bij stiekem kijken was het al snel dat er 2 streepje naar voren kwam, ik heb denk ik 1 minuut 8 keer O MY GOD heb gezegd. Ik ben ZWANGER!!!

In die week afspraken geregeld en mocht ik 2 januari langs komen bij de verloskundige, toen was ik 6 weken zwanger. Ik schrok op een dag dat ik bloed verloor maar kon niet gelijk terecht, uiteindelijk echo gekregen, ze zagen wel iets maar niet goed, ze dachten aan een BBZ. Ik moest een week later terug komen, en ja hoor daar was dan een kloppend hartje, maar merkte al snel aan de echoscopiste dat er iets niet in orde was! Hij was er helder en duidelijk over en moest toch een inwendige echo maken. Ja maar alles is toch goed?????? Toen gaf hij een duidelijk antwoord; “Ja maar dan moet ik je doorsturen naar het ziekenhuis.” O oké daar gaan we dan, en hij was aan het zoeken, inzoomen en meten en weer kijken. Tot hij opperde; “Ik denk dat u twee baarmoeders heeft!

Liefs,
Savannah

Heb jij ook een aparte baarmoeder en wil je met lotgenoten praten? Meld je aan bij deze groep te vinden onder de naam “Bijzondere Vrouwen”. 

Sharing is caring!