In mijn vorige blog nam ik een aanloop naar onze IVF. De eerste, en een heftige helaas. Ja dat was het wel. En hoewel ik er totaal niet op uit ben om mensen schrik aan te jagen, met name door het gebrek aan kennis en begeleiding van het ziekenhuis doe ik het toch. Mijn situatie is misschien wel redelijk uniek, laat ik dat wel melden. Achteraf gezien had ik na IUI-3 al klachten. Ik heb een blog gelezen van iemand die op het mooie Bali een paniekaanval kreeg. Sorry weet de naam even niet meer. Het was bij mij geen boot maar op Schiphol en Bali zelf, trappen en roltrappen. Wat een stress om die trappen op te gaan, omhoog! Dat lukt tot op de dag van vandaag nog steeds niet zonder hulp van manlief of oxazepam. Toen had ik het niet door en nu leef ik er iedere dag mee.

We gingen naar IUI-4 en daarna direct door naar IVF. Ik ging eigenlijk een onbewuste grens over. Intake, groentela vol en gaan. Kort schema met Cetrotide en Gonal-F. Eerste echo op 9 dagen, 11 eitjes wauw wat was ik trots! 2 dagen later wat stagnatie en 9 over. Minder maar nog steeds hoopvol. De temperatuur steeg na ruim boven de 30 graden, ik organiseerde een belangrijk internationaal congress en ging naar de start van de tour de france. Wat een rollercoaster! Voelde me goed al wist ik niet meer hoe ik koffie moest zetten en een bewegend bureau op het werk liet me mijn balans verliezen (achteraf de trigger!) Omdat de eitjes achterbleven opgehoogd naar 225 Gonal-F. Ze moesten groeien! Op vrijdag een echo en weinig groei. Ik moest me klaarmaken voor een mislukte poging. Denk niet dat ik dat besefte en besloot door te spuiten. 4 eitjes was ook mooi toch! Op zondag voelde ik van alles in mijn eierstokken. Er gebeurt wat!!! Ja dat bleek mijn eisprong. Ineens was alles voorbij… Game over. Alle eitjes weg!! Of ik seks had gehad want anders de morning after pil! Wist niet eens hoe ik koffie moest zetten dus sex nee.. Gelukkig!

Wachten op menstruatie en door met een lang schema. Ok goed, ik zat in de flow dus maar door. Maar mijn lijf en hoofd besliste anders … Heel anders. Het begon een week na de eisprong. Totaal onverwacht. De zaterdag nog alle lol gehad op een festival. Zondagochtend zat ik alleen beneden. Voelde me redelijk ok. Totdat mijn man naar beneden kwam. Ik heb een stress stoornis en heb daar medicatie voor. Dat gaat al 10 jaar prima. Maar die ochtend ging het helemaal mis. Mijn man heeft nog net niet 112 gebeld dankzij de Oxazepam die ik in huis had. Ik herleef het nog regelmatig… Ik ging volledig onderuit, en onderuit en onderuit. Daar begon een zware periode. Ziekenhuis gooide het op PMS. De hormonen konden dit niet doen immers. Mijn huisarts dacht er anders over en schreef extra oxazepam voor, een psycholoog en haptotherapeut. Dat was hulp die nodig was. Die ik omarmt heb en die me echt geholpen hebben. Ik heb een jaar gestreden, stil gestaan en gedacht. Mijn angsten die ik nu wil en ga overwinnen!! Als ik het durf! Een soort van alles of niets want niets bleek echt geen optie heb ik gemerkt.

Liefs,
Ursula

(39) getrouwd met Martin (41), kinderwens sinds 2013, iui, ivf onbegrepen verminderd vruchtbaar, hondje, yoga, administratief medewerker.

Sharing is caring!