14 jaar geleden voor de eerste keer ongesteld. Best vroeg zou je denken. Mijn eerste vraag aan mijn moeder was wanneer ik voor de laatste keer ongesteld zou zijn. Mijn moeder reageerde lachend; ‘ tot je 50e zit je hier nog wel aan vast. Ik kon niet wachten tot het zo ver was.

Mijn menstruaties liepen vrij normaal tot mijn 13e. Vanaf dat moment werd ik heel onregelmatig ongesteld en soms ook maanden niet. Omdat ik geboren ben met een schildklierafwijking was het voor artsen 1+1. Tijdens een echo in het Radboud zag de gynaecoloog heel duidelijk het beeld van PCOS. Mijn wereld stortte in want ik wilde al mijn hele leven kinderen maar dat was nu nog maar de vraag of dat überhaupt zou gaan lukken. Maar ik was 13 dus nog niet heel serieus mee bezig.

Jaren verstreken en bijna 6 jaar geleden ontmoette ik mijn huidige vriend. Onze relatie werd in de eerste 3 maanden redelijk op de proef gesteld. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis met een cyste bij een van mijn eierstokken. Het was al de 2e keer terwijl er de eerste keer werd gezegd dat de kans heel klein zou zijn dat het een 2e keer zou gebeuren. Helaas kwam die 2e keer. Maar hier sloegen we ons super goed doorheen en onze relatie werd alleen maar sterker. Onze relatie kende helaas ook minder goede tijden.

Ik werd ziek, heel erg ziek. Mijn waarden van de schildklier waren zodanig laag dat als het niet zou verbeteren ik in een rolstoel terecht zou komen. Vele ziekenhuis bezoekjes volgde tot frustratie van mij en van mijn partner. Ik voelde me niet begrepen door mijn vriend terwijl ik hem het hardste nodig had. Nadat ik hem een keer had meegenomen voor controle in het ziekenhuis en de arts uit had laten leggen hoe groot de impact was kwam het keerpunt. Hij was er voor me en had begrip als ik een keer geen zin had om iets te doen. Ondertussen ben ik aardig ingesteld.

De kinderwens werd als maar groter want ik wist dat we er allebei klaar voor waren en ik wist zeker dat ik dit met hem wilde doen. In mijn achterhoofd had ik me er al op voorbereid dat het wel eens langer kon gaan duren dan ik hoopte. Ik was er zo mee bezig en kon aan niks anders meer denken. Dus ik besloot met een psycholoog te gaan praten. Dit hielp en ik kon weer verder en genieten van alles wat er om mij heen gebeurde.

Nu zijn we zo ver dat ik medicatie krijg om de menstruatie en eisprong op te wekken. De eerste 2 keren is het opwekken van de eisprong niet gelukt. Een grote tegenslag maar we bleven positief al vond ik dat in nog wel heel erg lastig. Morgen krijg ik te horen of de 3e poging tot het opwekken van de eisprong wel is gelukt en of we mogen gaan proberen om zwanger te worden. Mijn vriend is voor de zekerheid getest en daaruit kwam dat hij traag zaad had. Dit kon de situatie nog meer bemoeilijken. Hij wordt opnieuw getest als blijkt dat het nu niet lukt is om zwanger te worden.

Wordt vervolg…….

Liefs,

Deborah

Sharing is caring!