Ik ben een flapuit en vind het moeilijk om mijn verhaal te doen. Of in ieder geval het te beschrijven. Ik heb mijn vriendin leren kennen toen zij in een time-out zat met haar ex (toen nog vriend). Het was een rollercoaster van emoties want we waren verliefd op elkaar maar wilde haar vriend niet opgeven.

Toch was ik er al van overtuigd dat zij mijn ware was. Ik schetste vaak in mijn hoofd de toekomst. Hoe het eruit zag samen met mijn vriendin en een gezinnetje. Mijn vriendin was al een behoorlijke tijd bezig met haar kinderwens. Samen hebben wij 2 jaar zelf geprobeerd om kinderen te krijgen, zonder resultaat.

We waren bij de gynaecoloog voor iets wat niets met kinderen te maken had. Ik kon het niet laten om aan te geven dat de huisarts ons niet wilde doorsturen naar een deskundige met onze kinderwens. Zij wilde dat we het nog langer gingen proberen.

De gynaecoloog heeft een afspraak gemaakt. En kwamen we in aanmerking voor IUI. Het eerste gevoel dat wij mochten starten was ”yes…..we gaan zwanger worden” maar nu bijna na 1,5 jaar is dit dus thuis komen van een koude kermis.

Ik spoot altijd de Puregon (hormonen) bij mijn vriendin omdat ze het zelf eng vond. Op een bepaald punt heb ik en zij zichzelf zover gekregen dat ze dat zelf kon doen.

Maar het vreet energie dat elke keer naar het ziekenhuis gaan. Elke keer naar de apotheek. Elke keer teleurstelling als het niet gelukt is.

Wat doet het met je als man? Mannen zijn over het algemeen vrij nuchter. Ikzelf heb last van HSP (Hoog Sensitief Persoon) tja kan er niets aan doen. Verhalen en opmerkingen komen bij mij dubbel zo hard binnen en ik heb het idee dat ik hetzelfde beleef als mijn vriendin. Het gezicht van mijn vriendin na een mislukte poging is niet te beschrijven en doet je hart verscheuren. En dat anderhalf jaar lang! 

Vorig jaar juli was het zover. Yes we zijn zwanger. Op het zelfde moment als mijn jongste zus. Alleen ging mijn jongste zus verder met haar zwangerschap en hebben wij naar 5 weken afscheid moeten nemen van onze spruit. Ik was er kapot van en heb mijn gevoel zo goed als verbannen. Mijn vriendin was kapot en gebroken en dat deed mij ook ontzettend veel pijn.

Wij mannen relativeren dingen makkelijk. Zijn nonchalant en stoer! Hahaha dat dacht ik ja. Maar op het moment dat mijn vriendin op mijn werk kwam en ik wist hoe laat het was, brak ik en kwam het er gewoon uit. Ik stop wel vaker wat gevoelens weg en probeer meer rekening te houden met de emoties van mijn vriendin. Zij ondergaat de meeste onderzoeken en gaat door de malle molen. Ik mag er bij zitten en proberen er voor mijn vriendin te zijn. Meer kan ik niet doen en daar baal ik van.

De pijn die een man met zich meedraagt. Wat het met een man doet als hij zijn partner kapot ziet gaan van teleurstelling. De angst die een man meedraagt tijdens het hele traject. De onzekerheid van een man tijdens het traject. We zijn net vrouwen. Alleen vrouwen zijn sterker. Zij zijn diegene die ook de malle molen door moeten. Ik laat niet heel duidelijk mijn emotie zien aan mijn vriendin maar ik druk dit uit in woorden.

Ik, als man voel net zoveel als mijn vrouw. Alleen ik, als man kan het beter onderdrukken want ermee omgaan kan je het niet noemen.

 

Geschreven door Stefan (31), samenwonend met Aleida (27), standaardsperma-onderzoek en Aleida een HCG, 10 x IUI, Aleida werkt in de horeca en Stefan is deskundig asbestverwijderaar.

 

Sharing is caring!