In juli namen we afscheid van onze trouwe vriend mevrouw ‘IUI’. Na 4 mislukte pogingen mochten we eindelijk overschakelen naar mevrouw ‘IVF/ICSI’. Zij zou onze trouwe vriendin worden. Eerst een goede vakantie om tot rust te komen en aftellen maar tot ons INTAKE gesprek, deze vond plaatst begin augustus. We kregen onze uitleg over ons traject en over de medicatie. Beide waren we bang voor wat komen zou, maar besloten er thuis zoals altijd over te praten, nu nog meer dan anders. We verdeelde ons medicatieschema zoals altijd. Ik om de 8u / 3x per dag Buserline en hij elke avond zoals gevraagd om 22u, de puregon600 150Eenheden.

We waren beide opgelucht dat de maandelijkse periode even op mijn deur kwam kloppen. De eerste 3 dagen mocht ik ‘snuiven’ , vanaf dag 3 kwamen de spuitjes erbij Puregon. Een maand later mocht ik gaan voor een bloedafname plots werd er ook een echo gedaan, de lieve verpleegster vond dat ik een beetje ‘verdikt’ was. Op de echo zagen de dokter en ik al 9 lieve potentiele kindjes klaar zitten van de benodigde grote zo trots als ik was belde ik direct naar manlief, die ook overgelukkig was, de medicatie deed zijn werk. Een week later opnieuw bloed en echo alles zag er beeldig uit. 16 rijpe eitjes hadden de bloedafname verteld dat woensdag de grote dag zou worden.

De woensdag erna hadden we beide bijna niet geslapen, manlief moest presteren in een hok (waar iedereen volgens hem aan zelfbediening deed). De stilte was nog nooit zo aanwezig geweest in de auto. Even weer aanmelden aan de balie en ongeduldig wachten tot manlief terug kwam uit zijn ‘hokje” en weer wachten.. Tot een bekend gezicht mijn naam riep, maakte ons hartje een kleine vreugde sprongetje. Eindelijk een stapje dichter maar toch waren we nog bang voor het onbekende. Beide een schortje aan, voetbeschermers en een haarnetje. Nog even een dikke knuffel en daar kwam onze favoriete verpleegster even het hooft binnensteken. Ze kwam ons even uitleggen wat er nu ging gebeuren. En stelde ons gerust. Alles was in goede handen. Het moment was aangebroken. Mijn bedje rolde naar de zaal waar een groot scherm hing. De anesthesiste vertelde ons wat ze deed, en intussen vertelde de Gynaecoloog wat ze deed, er waren dus 2 mensen samen tegen ons aan het praten. Ik moest iets zeggen als de verdoving begon te werken. Ik wou zo graag nog kijken hoe dit ging maar mijn lijf liet dit niet toe en weg was ik. ik werd wakker in het zaaltje waar ik eerder deze morgen zat. 16 Eitjes hadden een celletje, dit was een gerust stelling. Nu mocht ik beginnen met Utrogestan 200 en dit 2maal per dag.

Enkele dagen later zouden we horen hoeveel eitjes bevrucht zouden zijn. 8 via IVF, 8 via ICSI. Het verlossende telefoontje brak aan. 8 IVF bevrucht, 6 ICSI, er waren er 2 niet rijp genoeg. Een klein vreugde dansje was toch wel op zijn plaats. Lieve embryoloog bel jij ons morgen terug? Heel vriendelijk zei ze ja. Tot morgen dan maar lieve embryoloog!!
En toen terug de lieve dame aan de telefoon, 8 Eitjes hadden de rit van gisteren op vandaag overleefd. Heel waarschijnlijk zouden er zeker nog 4 het ‘lange’ weekend niet overleven. Maandag de terugplaatsing van een klein wondertje? Ik hoop het zo!!!

Eind september was een echte mokerslag 2 vechtertjes hebben de strijd overleeft er werd 1tje in zijn huisje geplaatst, mijn buik. De andere is een eskimootje geworden en verblijft bij andere vriendjes van andere wensouders in de Noordpool. En nu kan het wachten op het wachtbankje beginnen. Vroeger dan gepland werd omwille van medicatie zeiden wij op begin oktober “Hallo” aan een bloedafname. Om 15u mocht ik bellen voor de resultaten.
Lieve Huisarts mag ik blij zijn? We mochten eindelijk eens genieten van een klein straaltje goed nieuws, de test was positief, maar héél laag door het ‘te vroeg’ testen. Even manlief bellen om dit goede nieuws te vertellen.
Het nieuws werd bevestigd door de Gynaecoloog van LIFE. JA hoor kleine vreugde was terecht, nu aftellen naar vrijdag om te kijken of het hCG Stijgt,…

Gaat onze wens na zo een lange strijd vervuld worden? Mag dit prille geluk een goed einde krijgen?

Geschreven door Lie 
24 jaar & Sem (25 jaar), 3 jaar ongewenst kinderloos, onverklaarbaar subfertiliteit, IUI, IVF

.

Sharing is caring!