Eind september schreef ik voor het eerst een blog over mijn miskraam. Eind juli eindigde mijn zwangerschap in een miskraam. Mijn droom, waarmee ik al drie jaar in een medisch traject loop, vervloog. Een stil verdriet sloop mijn leven binnen. In mijn slaapkamerraam zit een knuffeltje, een blauw schaapje. Dit schaapje kocht ik toen ik een positieve test had. Deze neem ik soms gewoon bij me. Zo voel ik me iets minder alleen. En alleen voel ik me. Ik heb soms geen idee wat ik met mijn verdriet aan moet. Het ene moment voel ik me goed, en kan ik het leven aan. Het andere moment word ik verscheurd door rauw verdriet. Lamgeslagen en woedend op de hele wereld. En vooral boos op mijn lijf. Hoe kan ik je ooit nog vertrouwen? Het vertrouwen in mijn lijf en vrouwelijkheid daalde tot het dieptepunt. Wat voor vrouw ben ik… ik kan niet normaal zwanger worden of deze voldragen. En zo heb ik een lange lijst met verwijten.

Al vrij snel kwam ik tot de conclusie dat ik dit niet alleen kan. Ik loop vast in mijn verdriet en het geknakte vertrouwen in mijn lijf. Soms doe ik aan meditatie. Tijdens één van deze sessies stuurde ik liefde naar mijn buik, de plek van mijn gemis. Wat heb ik gehuild, hartverscheurend uit het diepst van mijn hart. Dit was het breekpunt. Door de Week van Verbinding was ik in aanraking gekomen met Irene van Praktijk Janna. Dit was zo positief. Hierdoor besloot ik door te gaan en kreeg ik via Kinderwensbloggers de kans mee te doen aan het programma Omgaan met je Miskraam.

Omgaan met je Miskraam is een online programma waarin ik allerlei tools krijg om te leren omgaan met mijn miskraam. Dit programma bestaat uit drie blokken waarin verschillende thema’s behandeld worden. Je begint met een videotraining. Daarnaast heb je een weekopdracht waarmee je aan de slag gaat. Ik vond het in het begin wel heel spannend. Ik was zo nieuwsgierig hoe het eruit zou gaan zien, en hoe het in zijn werk zou gaan.

Inmiddels heb ik er de eerste drie weken over omgaan met je emoties op zitten. En ik moet zeggen dat het langzaamaan iets beter gaat. Ik heb verschillende tools gekregen om mijn verdriet en verlies te ervaren. Door uitleg over hoe bepaalde gevoelens en processen gaan, merk ik dat het eigenlijk heel normaal is wat ik ervaar. Ik ben er bovendien niet alleen in. En wat ik voel is goed en mag er zijn. Wel vond ik de eerste twee weken best zwaar. Er is veel verdriet uitgekomen. Dat maakt erg moe en daar heb ik erg last van in mijn dagelijkse leven. Met de oefeningen ben ik elke dag bezig. Ik maak er ’s ochtends echt even tijd voor. Ook doe ik de ontspanningsoefeningen. Die vind ik heerlijk om te doen. Al heb ik het einde tot nu toe nog niet gehaald. Ik val steeds in slaap. Maar overdag gaat het qua energie langzaam beter. En natuurlijk is het verdriet er nog wel, maar ik kan er beter mee omgaan. Er komt rust, rust in mijn hoofd en rust in mijn lijf. Heel langzaam kom ik er wel. Ik kijk al uit naar het tweede blok, dat begint binnenkort. Ook voel ik me minder alleen, mijn blauwe schaapje zit steeds vaker in het raamkozijn. Zo waakt hij over mij.

Op naar het volgende blok…

 

Veel liefs,
Niek

Sharing is caring!