De dag begon als ieder ander, een normale planning in het vooruitzicht, en tussendoor stond er nog een afspraak bij de huisarts om de uitslag te gaan ophalen en bespreken. Niets aan de hand dus. Samen zitten we in de wachtkamer. Na een tijdje komt de huisarts ons halen. Een niet verklaarbaar gevoel besluipt me als ik de huisarts een hand geef. Er klopt iets niet in de manier waarop ze kijkt.

In de wachtkamer duurt het niet lang voordat dit gevoel bevestigd wordt: “Het ziet er niet goed uit.”BAM! De rest van het gesprek krijg ik wel mee maar wordt slechts in gedeelten opgeslagen: “Hier geen verder onderzoek… Directe doorverwijzing… Uitslag reden tot zorg… Reële kans om wens niet op de natuurlijke manier tot stand te laten komen.” Waar is het misgegaan?

Voor het antwoord op die vraag moet ik een sprong terug in de tijd maken. Ik was elf jaar, en kwam onder de douche vandaan toen mijn moeder de badkamer opkwam. Plotseling vroeg ze me mij om te draaien en bekeek ze mijn geslachtsapparaat. “Is het daar altijd al leeg?” vroeg ze. “Ja mam, ik ken het niet anders.” Een bezoek aan de huisarts levert een directe doorverwijzing op voor de uroloog. Beide teelballen waren niet ingedaald, de linker zat wel nog redelijk in de buurt, de rechter voelde hij in de buikholte zitten. Kort voor mijn twaalf jaar werd een operatie ingepland, die later nog van grote toepassing zou zijn in het realiseren van onze grootste droom.
Ik herinner me niet alles van dit traject, maar sommige dingen zijn me wel degelijk bijgebleven. Zo wist ik al die tijd zeker dat de arts vertelde dat door de late diagnose er een kans aanwezig was dat dit een nadelig effect op mijn vruchtbaarheid in de toekomst zou hebben. Dat zinnetje is in de jaren daarna nog vaker ter sprake gekomen, maar zeker weten deed ik het niet.

Een sprong terug naar vorig jaar. Uiteraard was mijn partner op de hoogte van mijn voorgeschiedenis, maar met goede moed besloten we een poging te doen onze kinderwens in vervulling te laten gaan. En met resultaat, na twee maanden bleef een menstruatie uit en kregen we een positieve test. Blijdschap! Nog niet lang bezig en het is nu al raak! De zorgen om een eventueel verleden verdwenen naar de achtergrond. Maar een week na de test voelde het al niet goed. Een controle bij de verloskundige bevestigde ons vermoeden, de ontwikkeling lag niet op schema. Nog een afspraak later kregen we een definitieve bevestiging, de zwangerschap was vroegtijdig afgebroken. Net als bij ieder koppel was dit pijnlijk te verwerken nieuws. Maar goed, we zijn nog jong, we hebben alle tijd, we waren zo snel zwanger, dat gaat vast opnieuw gebeuren!

En ondertussen zijn we een jaar verder. Een jaar van hoop, teleurstelling, afwachten, testen, en steeds meer gesprekken over de mogelijkheden waarom het niet lukt. En opnieuw komt mijn verleden steeds vaker op visite. Wat het hart je verteld, wil je verstand niet aannemen. Hoe kan het tenslotte toch zo zijn dat het misschien niet zo makkelijk is, als het vorig jaar toch echt raak is geweest?
Uiteindelijk besluiten we toch maar de stap te zetten om verder onderzoek te laten doen. Onder het mom van “we willen dingen afstrepen en uitsluiten” vertellen we ons verhaal bij de huisarts waarna deze instemt om allereerst mijn zaad te laten onderzoeken en uiteindelijk ook mijn partner voor een uitstrijkje te laten terugkomen.

En dan is daar de uitslag. Ik kijk meer naar het scherm voor me dan naar het gezicht van de huisarts. Van alle waardes die gemeten zijn lijkt de uitslag nog het meest op een saaie zondagmiddag in de Eredivisie. 0-0. 0-0. 0-0. 0-0 Het is een momentopname, dat klopt. Maar in hoeverre ik ook rekening hield met een slechte uitslag, ik verwachtte een afwijkende uitslag, geen dramatische. Het is een momentopname, maar waarom is er nu geen enkele activiteit waargenomen? Het is een momentopname, maar wat verteld deze uitslag over mijn gemiddelde kwaliteit?

Wat brengt de toekomst? Komen er veel onderzoeken? Bestaan er met alle mogelijke middelen al oplossingen om mijn kwaliteit te verbeteren? De logische kant in me verteld me dat het niet mogelijk is om uit niets toch iets te maken, 100 x 0 blijft 0. Mogen wij nog hopen op een wonder? Heb ik 1x in de zoveel tijd wel iets van activiteit? Mogen we ooit wel nog zo gelukkig zijn als afgelopen jaar? Onzekerheid is een gevaarlijk gegeven. Hoe meer vragen er rijzen, hoe meer antwoorden je zelf gaat zoeken of zelfs al invullen. Voor mij geldt; ik wil mijn kansen kunnen bepalen, ik wil weten waar ik aan toe ben en wat ik mogelijk in de toekomst kan verwachten.

Ondanks alle twijfel, vragen en onzekerheid zal ik alle pijn verdragen, alle verdriet verwerken en naar de toekomst blijven kijken. Want hoe je het ook wendt of keert, ik werk toe naar mijn uiteindelijke doel:
Ik word Papa!

 

Geschreven door Richard, 29 jaar, verloofd, niet ingedaalde testis.
Richard beheert een facebookgroep voor mannen met een kinderwens.

Sharing is caring!