Bijna een jaar geleden, 4 augustus 2016, dat was mijn laatste bericht. We hadden een terugplaatsing gehad en mijn duimen draaide overuren en met succes. Een dag later testte ik namelijk positief. Aan de vroege kant, maar hé, 2 strepen! Ik was gematigd blij. Mijn eerste reactie was, stap 1 hebben we weer, nu afwachten of de mini blijft plakken. Ik durf het niet te bloggen, want wat als ik dit nu jinx. Deze gedachten speelt helaas een hoofdrol in de tijd die volgt.

Ik heb meteen de studie gebeld en ik loot positief! Ik mocht de bloedverdunners proberen. Blijer had je me niet kunnen maken. Na een week had ik de spuiten in huis. Hier gaan we dan! Ik voel me schuldig over mijn blijdschap en vertrouwen, want wat als ik het hiermee nu jinx?! Ik wissel tussen blij en angst.

Wat waren de volgende weken stressvol. Weer tussen hoop en vrees. Met 6 weken had ik s ochtends een beetje roze verlies. Ik wist het zeker, dit was weer mislukt. In stilte reed ik terug naar huis. Thuis kwamen de tranen. Alweer mislukt. De dag erna belde ik het ziekenhuis voor een echo, ik kon gelukkig meteen de volgende ochtend terecht. Wat er toen gebeurde, was onbeschrijfelijk. “Alles is helemaal goed mevrouw en meneer, kijk hier, een kloppend hartje”. Met open mond staarde we naar het scherm. Na 3 x vragen om bevestiging, zei de arts, “Kom volgende week maar terug, we gaan je nu niet teveel laten stressen.” Terwijl ik het goede nieuws deel, voel ik me schuldig.. Wat als ik het hiermee nu jinx?!

En zo gebeurde het, we kregen een echo met 7 weken en met 8 weken. Alles was perfect in orde en we mochten naar de verloskundige. Hier kregen we met 8 weken en 3 dagen een extra echo, en we waren bijna over het termijn heen van de missed abortion. Ook de verloskundige stelde voor om de eerste weken zo ontspannen mogelijk te laten verlopen door wekelijks echo’s. En de echo’s waren prachtig. Met 9, 10 en 11 weken. Bij elke goede echo, voelde ik me schuldig. Ik wilde het niet jinxen, ik wil niet blij zijn met een dooie mus.

Met 12 weken hadden we een intake in het ziekenhuis i.v.m. de bloedverdunners. Ook deze echo was mooi. Alles was zo perfect in orde, dat we bij de verloskundige mochten blijven. Het vertrouwde groeide langzaam.

Ondertussen hadden we de NIPT laten doen, en deze uitslag liet op zich wachten. Gemiddeld duurde het 10-14 dagen en we waren de 16 dagen al voorbij. Mijn zorgen werden groter en groter. Na 3 weken heb ik zelf gebeld, ze ging het uitzoeken en zou binnen een half uur wat laten weten. Gespannen zaten we op de bank. Met zweethanden. Stil voor ons uit te staren.. alles was zo goed gegaan de afgelopen weken.. zou dit nog.. had ik het dan toch gejinxed met mijn enthousiasme na de 12 weken echo..

PLING Het verlossende antwoord.. ik durfde het bijna niet te lezen. Mijn ogen razen over de tekst. alles is goed! En we krijgen een jongen! Tranen van geluk. Een zoon. Ik ben 13 weken zwanger, van een zoon! Ik post het die avond met twijfel op Facebook. De wereld mag het nu weten.. die nacht slaap ik niet. Ik heb er spijt van, want wat als het nu nog mis gaat. Ik durf niet te praten over mijn gevoel, bang dat ik het jinx, als ik uitspreek dat het nog mis kan gaan. De afspraken bij de verloskundige gaan naar 2 wekelijks. Zonder echo, maar met hartje luisteren. Ik probeer het vertrouwen te houden. Dat gaat, met ups en downs.

Met 18 weken hebben we vakantie, we gaan onze eerste grote aankoop doen. Een kinderwagen. Ik check in de winkel of ik deze terug kan brengen, als het toch nog mis blijkt te gaan. We hebben de 20 weken keuring nog niet gehad en je hoort zoveel verhalen. Het is de eerste keer dat ik het uitspreek en ik blijk niet de enige met die angst want s avonds hoor ik namelijk mijn man aan de telefoon vertellen; “Als het allemaal goed mag blijven gaan, verwachten we in April een kindje”. Die zin zullen we nog heel vaak uitspreken.

Ook de 20 weken echo is goed. Het was zo mooi om te zien. Ik twijfel of ik al zal bloggen, maar ik wil de zwangerschap niet jinxen. Het vertrouwen groeit en groeit en ik sta er ontspannen in. Nooit zeggen we; “We verwachten een zoon.”  Het gaat altijd; “Als het goed mag blijven gaan dan.. ” De onzekerheid staat bij ons beide, maar we genieten ondertussen ook. Volop. Van de trapjes, de bewegende buik, de dikke buik, het is werkelijk echt heel erg leuk.

Tot de 30 weken.. ik ben zo gefocust op het wel of niet genoeg voelen, dat ik steeds meer vergeet te genieten. Ik maak me zoveel zorgen.. Wat als het fout gaat? Hoe moet ik dat handelen? Hoe meer voorbereidingen we treffen voor de baby, hoe onzekerder ik word. Ik werk me ondertussen een slag in de rondte voor afleiding.

Met 33 weken beland ik in het ziekenhuis, ik voel minder leven en heb veel harde buiken. Even lijkt de bevalling zijn te begonnen maar met de nodige rust is dit gelukkig niet het geval. Conclusie, ik moet rustiger aan doen. Per direct ga ik naar halve dagen en probeer af en toe rustig aan te liggen en bewust onze kleine jongen te voelen. Ik ben in mijn hoofd ondertussen zo gestrest, ik lees en hoor alleen nog maar foutscenario’s. Tijd voor hulp. Want hoewel ik geniet van mijn buik en de schopjes, lig ik letterlijk hele nachten wakker, en als ik slaap heb ik vreselijke nachtmerries. Via de verloskundige kom ik bij een voetreflextherapeut terecht voor de nachtmerries. Ik praat, terwijl zij op mijn voeten drukt. Het heeft direct effect. Ik ontspan. Elke week ga ik langs, het praten en masseren geeft me rust en houvast.

Met 36 weken heb ik verlof en kruip ik in een bubbel. Dat moet.. anders ontspan ik niet. Langzaam kom ik tot rust en groeit mijn vertrouwen. Bewust sluit ik me af van de buitenwereld, geen zp meer, geen forums meer, geen Google en geen nieuws. Hoewel, en ik begrijp daadwerkelijk niet waarom, mensen/kennissen de neiging hebben allerlei foutscenario’s te delen (ja, bij die en die ging het mis met 38 weken, en Heb je dat gelezen? die waren bijna 40 weken en het ging nog mis), lukte het me om af te sluiten. Deze weken zijn heerlijk. Ik leef in mijn eigen baby bubbel. Alles draait nog om mijn baby en de komst van onze baby.

Net voor de 40 weken gaat het toch weer mis in mijn hoofd. Ik krijg dagelijks CTG om gerustgesteld te worden. Dat helpt. Op precies 40 weken zien we op de CTG de hartslag van onze jongen zakken bij de harde buiken. Ik wordt getoucheerd en nog 3 keer aan de CTG gelegd. Als het morgen nog zo is, gaan ze inleiden, maar ik hoefde me geen zorgen te maken.

De morgen komt niet meer. S nachts begint de bevalling en na ruim 20 uur, wordt onze zoon geboren. Ik mag hem zelf aanpakken als hij geboren wordt. Dit moment is zonder twijfel, het mooiste moment van mijn leven. Tranen van geluk. En nu nog steeds, ik kan niet stoppen met kijken naar onze vent. Wat ben ik trots. Na een jaar in de vriezer, ligt hij nu naast me in bed, zich uit te rekken. Hij is al een hele vent, ruim 12 weken al. Hij kijkt me aan en lacht. En ik, ik smelt.

Wat ben ik trots, op onze jongen, op mezelf en op mijn man. Dit hebben wij geflikt. We zijn diep gegaan, maar sterker dan ooit. In november 2012 begonnen wij onze wens, en nu, na 4,5 jaar, kan ik het nu van de daken schreeuwen: “IK BEN MAMA, (van het allerleukste kind ter wereld ;))”.

Liefs,

Nanda

 

Andere blogs van Nanda

 

  1. Aannemer in de zorg
  2. We vinden nooit iets
  3. Wil je het wel echt?
  4. Gelukkig is het bijna morgen.
  5. Zoute druppels van de zee.
  6. Anti alles mafia
  7. Beste dokter

 

Sharing is caring!