Wie had ooit gedacht dat een kinderwens zo zwaar, pijnlijk en veel verdriet met zich kon meebrengen?

Gezien mijn achtergrond wist ik dat zwanger worden voor mij waarschijnlijk niet zo eenvoudig zou zijn. Jarenlang heb ik mijn menstruaties niet gehad door ‘pilgebruik’. Het zat in de familie dat zwanger worden niet vanzelf ging lukken. Maanden na het stoppen met de pil kreeg ik nog steeds geen maandelijkse periodes. Dus gingen we langs de gynaecoloog. Hij besloot met Duphaston te beginnen enzo kwam alles geleidelijk aan weer op gang.

En toen een hele hoop onderzoeken waaruit geen resultaten kwam. Dan probeerden we het volgens het gewone klusjes manier (lees vrijen op commando), toen met medicatie, na een bloedafname + echo, telefonisch overleg met de gynaecoloog wanneer we mochten klussen. En iedere keer was het alles laten vallen en klussen wanneer het moest zin of geen zin. De dokter besliste plots heel ons leven.

Intussen worden andere rondom ons zwanger en blijf je de hoop verzamelen ‘weldra is het aan ons’. Maar niets was minder waar, elke maand naar het ziekenhuis, je onbegrepen voelen, met zwangeren in de wachtzaal zitten. We hadden het gevoel dat we geen greintje begrip kregen het ziekenhuis en voelden we ons als een nummer in een fabriek. De babyfabriek! Aan de lopende band zagen we iedereen naar binnen en naar buiten gaan. Elke maand opnieuw een grote teleurstelling. Waarom wil mijn lichaam toch niet meewerken? Daar kwamen dan de testen weer aan MAAR ze vonden geen enkele oorzaak!! Eveneens bij mijn man was er niets te zien. Buiten “verminderde zwemmertjes” was er geen reden om ons zorgen te maken, zeiden de artsen, we waren beiden kerngezond. Maar waarom willen mijn eitjes dan gewoon de zwemmertjes niet accepteren? Waarom nestelt het zich niet in? Hier kregen we geen antwoord op.

Daar lig je dan met je benen open op een zoveelste afspraak voor bloed en echo, de dokter bekijkt je en is plots weg, zonder de echostok te verwijderen….. Zonder enige verklaring staan er vervolgens 2 artsen te kijken naar jouw intieme delen en aanschouwen de inwendige echo, waarna onze gynaecoloog tot onze grote verbazing ons verzocht ons aan te kleden en naar huis te gaan en te wachten op een mailtje met uitleg.. Regelmatig hebben we gebeld en gemaild om antwoord te krijgen maar tevergeefs. 2 maanden later was ons geduld op. Dit was voor ons echt een hele slechte ervaring met de dokter en zijn assistenten.

Tot ik mijn verhaal deed bij een vriendin, die ons een ander ziekenhuis aanbevolen had, zijn we overgestapt van ziekenhuis. Door haar waren we terecht gekomen in een heel lief open en huiselijke sfeer. Je werd ontvangen met een lach, je voelde je niet raar bekeken, je kwam ook geen zwangere vrouwen tegen. En plots hoor je je naam in de miniatuur living, want zo zag het er wel uit de wachtzaal. Een mooi soort geel met allemaal foto’s van bloemen en bijtjes, zetels die echt goed zaten en langs weder kanten vond je interessante boekjes voor ieder wat wils, zowel voor mannen en vrouwen. Een lieve “wonderdokter” (want zo noemde we hem) die je met een vriendelijke stem welkom heet. Luistert naar je verhaal en je oprecht moed en raad gaf.

Eindelijk iemand die begrip toonde en ook echt luisterde, op iedere vraag die je stelde kreeg je een duidelijk antwoord. Eveneens voelde mijn partner zich van harte welkom, er werd gevraagd naar zijn gevoelens, zijn gedachten of bedenkingen. Zelfs tijdens een onderzoek vroeg hij of hij mee wou komen kijken en legde hij uit wat hij deed en wat hij juist waar zag zowel inwendig als op de echo. Mijn man kent mij dus van binnen en buiten ;-). Daar wordt tot op de dag van vandaag nog om gelachen. Plots vonden we het minder erg. Begrijp mij niet verkeerd, het is nog altijd erg om ongewenst niet zwanger te worden, maar het verzacht de pijn als er tijd wordt gemaakt voor een nog te creëren wonder, ons wondertje.

Opnieuw ondergingen we allerlei testen en kwam de dokter erachter dat ik verkeerde medicatie toegediend heb gekregen bij de vorige dokter in het ander ziekenhuis en het zaad van mijn man was dus ook fout beoordeeld. Hij noemde het zelf Olympisch zaad, heel goede bewegelijkheid, een goed aantal,.. de kwaliteit was enorm goed! Dus kreeg ik opnieuw medicatie en werd het weer klussen op commando. Chromosomen onderzoek gedaan, waar niets uitkwam. Maanden lang sponsorde we nu al de fabriek van de zwangerschaptesten en de ovulatietesten. De kosten begonnen nu wel op te lopen, maar alles voor ons kleine wonder dachten we. Na lang aanslepen kregen we te horen welke behandeling het beste bij ons paste en mochten we een tijdje later starten. Het werd ‘IUI’ en we besloten dan ook zelf even een pauze in te lassen, omdat alles zo begon te wegen op onze relatie.

Intussen werd echt iedereen rondom ons zwanger, vaak gewenst, maar even goed ongewenst en dit zorgde vaak voor huilbuien. Waarom een ander en wij niet? We waren toch al zolang aan het proberen? Soms ook woedeaanvallen, als iemand je kwam zeggen dat ze ongewenst zwanger werden en dachten aan abortus. Je ouders proberen je gelukkig gerust te stellen want eveneens van dichtbij maakte we van alles mee. Een zus hebben die niet bekwaam is om voor haar kinderen te zorgen…. Ze liet ze plaatsen in pleeggezinnen, ze wist niet eens precies wie de vader van haar 4 kinderen waren en daarom 2 afgestaan ter adoptie.

Ik mocht het me allemaal niet aantrekken want ik zou wel een goede mama zijn vol goede moed besloten we april 2014 toch te beginnen. Daar kwamen de menstruaties en voor de eerste maal vond ik het niet zo erg dat ze door kwamen. Ik kreeg mijn medicatie terugbetaald van de mutualiteit en mocht mijn medicatie gaan ophalen. Weer kreeg ik een goede uitleg en een antwoord op al mijn vragen. Daar begonnen we dan aan het “Menopurtraject”. Nog nooit was ik zo ziek en aangeslagen van de hormonen. Alle mogelijke bijwerkingen die niemand wenst te hebben kwamen bij mij op bezoek 10 dagen na de eerste dag bloed en echo en alles zag er prachtig uit. Dag 11 mochten we Pregnyl spuiten en dag 13 mochten mijn man en ik gaan voor onze vertrouwde olympische vriendjes (zo noemde de dokter het altijd als hij erover sprak) voor de eerste IUI (april 2016). Enkele uren later lig je daar dan op de o zo vertrouwde tafel. Een lieve dokter die je geruststelt en je stap voor stap uitlegt wat ze (andere arts, een vrouw ditmaal) gaat doen.

5 dagen na de inseminatie merkte ik dat mijn lichaam begon te veranderen maar geen idee wat het allemaal betekent want je kan het allemaal niet thuis brengen. Omdat ik de medische malle molen zwaar vind, ben ik nog altijd thuis. Ik “stalk” nu wel mijn arts met mails en telefoontjes, maar zo ziet hij het gelukkig niet. Hij probeert me keer op keer gerust te stellen als ik weer eens in paniek ben en een symptoom ontdek die ik nog niet heb gehad. Hij stelde me gerust deze symptomen er goed uit zagen, dit was een teken dat mijn lichaam toch reageerde. We zijn IUI 4 voorbij en ik zie nog steeds een lege kinderkamer.

Dag IUI!
Hallo IVF, wil jij onze wens wel vervullen?

 

Geschreven door Lie (24 jaar) & Sem (25 jaar), 3 jaar ongewenst kinderloos, onverklaarbaar subfertiliteit, IUI, IVF

Sharing is caring!