Stil kijk ik er naar. Ik kan eigenlijk niet eens meer huilen. Onze grote kans.

De eerste ICSI, met een dag 5 blasto.. Dit had hem moeten worden. Maar dat is het niet. Ik bedenk me, lichtelijk verward, het is nog vroeg. Ik zit 14 dagen na de punctie, en mocht pas 19 dagen na de punctie testen (geen idee waarom, meestal is het een dag of 16 na de punctie). Ik hoop dat de buikkrampen gisteren van de utro, of een verlate innesteling waren. Ook al geloof ik niet dat je deze echt kan voelen en ik weet dat het niet zo is. Er is werkelijk geen schaduwstreepje te vinden op de test.

Vanmiddag heb ik het toch even zwaar. De tranen rollen over mijn gezicht. Het waren een heftige 2 weken, door voornamelijk andere omstandigheden, maar de hoop hield me op de been. “We hebben een dag 5 blasto binnen, dit gaat hem worden” deze gedachte gaf me kracht en moed. En nu.. Voel ik me even leeg.
Ik prijs me gelukkig met wat ik wel heb, dat ben ik ook. Maar voel me vandaag toch een klein beetje leeg. Met ergens nog een sprankje hoop. Wie weet.. Ben ik die ene uitzondering.. Anderzijds, zie ik zelfs de voordelen om deze maand niet zwanger te zijn. Er zijn een aantal privé omstandigheden die ik liever eerst uit de weg heb geruimd, alvorens ik zwanger ben. Maar pauze gaat me nu nog te ver.. We willen in ieder geval nu nog 1 cryo proberen.. En dan gaan we op vakantie.. Hebben we pauze. En wie weet, als de omstandigheden het toelaten, nemen we een langere break. En wie weet.. Ga ik toch gewoon zwanger op vakantie.

Mensen vragen me regelmatig, of het went, de teleurstelling, en dat doet het. De enorme dips van maanden/jaren geleden heb ik niet meer. Soms huil ik niet eens en soms even. Mensen reageren dan met, ik vind je stoer, of wat ben je hard en met dingen als sterkte met de verwerking van dit verdriet. Ik vind het heel lief, maar een knuffel is eigenlijk genoeg. Liefst heb ik dat ze zeggen “Dikke knuffel meis, we gaan weer hard hopen en duimen voor de volgende kans”.

Vanavond gaan we ons verdriet vieren. Zoals we al een tijdje doen. Elke maand kopen we een extra lekkere fles bubbels. Die is om de telleurstelling te vieren, of om na de bevalling mee te proosten. De slijterij.. Is vast erg blij met ons.

Kijk vooruit. Naar de kansen die komen. Blijf niet hangen in de kansen die zijn geweest. Op het einde komt het goed. Linksom of rechtsom, en als het nog niet goed is.. Is het nog niet het einde!

Proost!

https://pandavliegen.wordpress.com/

Sharing is caring!