Hier ben ik weer… Het was niet gepland om vandaag een blog te schrijven, maar ik wil toch even van me af krabbelen. Ik had gister een afspraak staan bij het UMC voor een uitgangsecho (AFC-echo). Deze moet tijdens de menstruatie. Hierbij kijken ze naar je natuurlijke follikel- en eicelgroei. De grootte, de aantallen etc.. Ik zou 1 mei al ongesteld wotden, dus de echo op 4 mei kon prima. Helaas heb ik gister elk half uur zowat gekeken, maar geen menstruatie. Normaal gesproken zit ik er totaal niet op te wachten natuurlijk om ongesteld te worden. Maar nu juist wel! Als die echo geweest is kunnen we verder. Op 15 mei staat de afspraak waarbij we het hormoonplan en de verdere stappen bespreken. Maar voor die tijd moet wel de echo zijn geweest. Ik ben gister naar de balie gelopen van de gyn-poli. En heb de afspraak maar verzet naar maandag 7 mei. Dan moet ik echt allang ongesteld zijn.

Omdat je, als je al 3 jaar lang zo graag een kindje wil, ga je toch soms hoop hebben op momenten dat het eigenlijk niet kan. Ik ben vaker wat later ongesteld, maar elke keer denk ik.. zou het dan toch? Ook al is bij ons de kans om de loterij te winnen groter dan op de natuurlijke manier zwanger te worden. Ik ben vandaag toch naar de winkel gereden en heb een test gekocht. Toen ik in de tij stond bij de kassa stond er een mevouw achter me met 3 kleine kinderen. De oudste 2 waren ruzie aan het maken en de jongste zat krijsend in de buggy.Toen ik de test af ging rekenen zei ze ineens tegen me: Nou, hij kan maar beter negatief zijn hoor. Die van mij kan ik momenteel wel achter het behang plakken. Ik zei: bij u is het zo te zien allemaal vrij makkelijk en snel gegaan. U moet er blij mee zijn dat u ze heeft. Bij mij gaat het helaas een stuk minder makkelijk. Toen was ze stil en zei ze niets meer. Helaas ook geen sorry. Ze kon het niet weten, maar zeg dan gewoon niets. Ik had jaar het liefst door die winkel heen getrokken en met haat hoofd door het schap met pampers heen getrokken, maar laten we maar gewoon netjes en aardig blijven hè.

Thuis aangekomen ging ik op de wc zitten en deed mijn ding. Het roze controlelijntje sprong er net een uit. Het andere vakje bleef wit. Nog witter dan mijn benen. Helaas. Had ik stiekem al verwacht, maar toch jammer. Je blijft hoop houden. Na een paar minuten nog een keer kijken natuurlijk, want wie weet is jij toch positief. Helaas, niets… Ik zie een heel licht grijs lijntje, maar dit is een indrooglijntje helaas. Test kan de prullenbak in.

We gaan maar gewoon hopen dat ik vandaag of morgen ongesteld zal worden en de echo komende maandag door kan gaan.

Gek eigenlijk hè. Wat zo’n traject met iemand kan doen. Voor een buitenstaander klinkt het gek. Die denken dan, waarom ga je testen al je weet dat je toch niet zwanger kan zijn? Maar mensen die zoals ik in een traject zitten en zo graag een kindje willen, denken heel anders. Ook al weet je dat het niet kan, toch blijf je hoop houden.

Tot snel weer. Ik hou jullie op de hoogte. Delen van mijn blog en reacties plaatsen is fijn voor mij.

Liefs Nienke.

Sharing is caring!