Al sinds mijn 26e droom ik van mijn eigen kindje, al 10 jaar draait mijn leven om zwanger raken. Met mijn ex heb ik een zwaar IVF traject doorlopen wat zonder resultaat bleef. Groot verdriet, onmacht en wanhoop, diepe rouw en bloedende wonden. Zo voelt ongewenste kinderloosheid, mijn huwelijk trok het niet en ik ging alleen verder.

Vrij snel kwam ik Michel tegen en al direct vertelde ik hem over mijn heftige kinderwens. Gelukkig stond hij nog wel open voor een kindje, dus konden we ons hals over kop in onze verliefdheid storten 😉 Een half jaar na onze eerste ontmoeting stopte ik met de pil en gingen we er voor.

Er gebeurde niets….

Na een jaartje oefenen begon er toch wel wat stress te komen en werd het verliefde vrijen, gepland vrijen en nog steeds gebeurde er niets….

Na anderhalf jaar oefenen vroeg ik een doorverwijzing naar de gyneacoloog in Harderwijk om toch eens wat dingen te laten onderzoeken. Deze meneer vond dat niet direct nodig omdat hij mij nog veel te jong vond (31 met een zwaar traject achter de rug). We konden dus weer naar huis. Dit gaf zoveel trauma dat ik er ook helemaal klaar mee was, ik begon er niet meer aan. Zwanger worden en een kindje krijgen zou mij dus niet overkomen. En zo gingen we er voor…een leven samen met de kinderen die ik cadeau kreeg bij ‘the Mr’.

En wat ben ik blij dat ik deze meiden heb mogen krijgen! Ik zie ze oprecht als een geschenk van God, ze zijn mij gegeven om onvoorwaardelijk te leren liefhebben. Ze schenken me vreugde en oprecht plezier, ook heb ik voor mezelf gezien dat ik een ontzettend goede moeder zou zijn, als het ons maar was gegund.

Toch gaat een kinderwens niet vanzelf weg, het deed zo zeer!

Na veel gesprekken met ‘the Mr’ hebben wij rond mijn 35e verjaardag besloten dat als we het dan moesten proberen, dat het nu moest. De tijd ging immers dringen! Gelukkig werd ik door mijn hele lieve huisarts heel serieus genomen, ze zag en erkende mijn verdriet en stuurde me zonder gezeur door naar de fertiliteits afdeling in Zwolle.

Ook daar werd ik vol begrip en warmte ontvangen. De nodige onderzoeken volgden, waaruit bleek dat er eigenlijk niets in de weg zat. We zouden gewoon zwanger zouden moeten kunnen worden. Omdat er in die dik 5 jaar niets was gebeurd, werd besloten dat wij een beetje hulp zouden krijgen met een IUI traject. Wat waren we opgelucht en blij toen we eindelijk konden beginnen, we hadden het gevoel dat er eindelijk iets zou gebeuren!

Maar weer gebeurde er niets…

Na de 2e heftige teleurstelling waren we er zo klaar mee! We konden niet meer…

We besloten een pauze te nemen en tijdens die pauze werd mijn twijfel over het verder gaan met behandelen steeds groter. Want wat nu als alle 6 behandelingen zonder resultaat zouden blijven? Het drukte zo zwaar op ons, fysiek maar ook psychisch zaten we er compleet doorheen. De pauze werd verleng, in januari zouden we wel weer eens kijken hoe we er dan tegenaan zouden kijken. Wij besloten samen weer te gaan genieten, gewoon onszelf te gaan zijn. Eigenlijk was ik bezig om afscheid te nemen van een droom…

En toen kwam mijn vriendin vragen of ik nou al eens ongesteld was…

We zouden samen een dagje sauna plannen en dan is een touwtje tussen je benen niet zo charmant 😉

Na nog een paar dagen begon ze me te stalken 😉 zij was het al geweest en ik was altijd ongesteld voor haar! Ik maakte me niet zo druk, ik dacht gewoon dat het nog wel zou komen. Het is me vaker gebeurd dat ik laat was of oversloeg.

Maar ik voelde me er toch niet lekker onder, ik was zo moe en zo koud.

Op maandagochtend vroeg Michel me of ik wou testen, ik weigerde…een negatieve test is veel erger als ongesteld worden. Als het resultaat negatief was zoals gedacht dan zou ik de hele dag alleen zijn en me rot voelen.

Halverwege de dag besloot ik toch de zekerheid te zoeken, ik heb gewacht tot mijn lief thuis was en heb een potje vol gepiest…. Ik ben weggelopen en ‘the Mr’ deed de test. Toch nieuwsgierig ben ik weer teruggelopen, juist op het moment dat er voor het eerst in 10 jaar, voor het eerst in heel mijn leven…”zwanger” op de test stond!

Tranen en ongeloof, groot geluk… we hebben nog diezelfde dag onze ouders het grote nieuws verteld! Vrienden en verdere familie volgden wat later in de week. Wat een bijzonder moment om op onze 4e trouwdag ineens zwanger te mogen zijn.

Maar wat zijn we ook bang! Dit leven is zo kostbaar en er zit bij ‘the Mr’ nog een hele berg onverwerkt verdriet van eerdere miskramen uit zijn vorige relatie. 6 Oktober krijgen we onze eerste echo en mogen we kijken of er een hartje klopt! Misschien ga ik dan ook geloven dat het echt is en dat ik niet al ruim 2 weken in een droom leef.

Gister maakten we onze zwangerschap ‘Facebookofficieel’, we konden niet langer wachten nadat mijn paps het grote nieuws stiekem verklapte in zijn ode aan onze jarige moeder 😉Eigenlijk hadden we nog wat langer willen wachten maar ik kreeg veel vragen…

Dus ja, het is echt! Wij deden een positieve test en mogen hopelijk volgend jaar mei een lief klein, nieuw Kraaijtje in onze armen sluiten 🙂 Dit kindje is zo ontzettend gewenst, dit grote wonder wat wij mogen ervaren is door God gegeven. God laat zien dat Hij de grootste is, dat niet dokters een kindje maken maar dat het van boven komt. Een spontane zwangerschap… hier durfden we zelfs niet meer van te dromen.

We hopen en bidden dat alles goed mag blijven gaan maar we zijn nog heel voorzichtig blij! Zwanger zijn is nog geen garantie dat er ook daadwerkelijk een gezond kindje geboren gaat worden.

Deze week gaan we verhuizen, ik heb er zin in! We hebben zo’n ontzettend leuk huisje gevonden, we zijn ontzettend dankbaar voor alle goede dingen die ons gebeuren. Ik ga trouwens niet sjouwen, daar hebben we gelukkig hulp bij 😉

Bonsje en ‘the Mr’

Deze blogger heeft ook een eigen site!

Sharing is caring!