Over een paar dagen ben ik jarig dan word ik 46 jaar. Dan is het echt voorbij. Finito de la musica. Over en uit. Nou wil ik eigenlijk ook geen menstruaties meer. Dat gesodemieter. Nou ja eigenlijk moet ik niet zeuren want ik heb prima menstruaties. Maar ik bedoel als ik mijn vruchtbaarheid nu definitief niet meer kan benutten dan wil ik ook geen bloedingen meer. Ja ja ik weet het, het hoort bij je hormoonhuishouding.

Normaal sta ik niet zo stil bij mijn verjaardag want ik ben opgevoed zonder feestdagen. Ik ben volgens de overtuigingen van de Jehova’s Getuigen opgevoed. Zwarte Pietendiscussies zijn niet besteed aan ons. Wij vinden het allemaal onzin. Zodra er een mens op een voetstuk wordt gezet zeggen JG’s; “Da kan niet, alle mensen zijn gelijk. We gaan niemand zijn ring kussen of heilig verklaren. Iedereen is even lief of stout. We gaan ons ook niet te pletter zuipen en roken en we gaan ook niet met een maskertje oplopen, we laten gewoon onze ware aard zien. Jarig zijn, alles mogen bepalen en iedereen moet leuk zijn tegen jou en je de hemel inprijzen, doen we NIET. Je bent net zo vervelend als gisteren en morgen.” Althans, zo heb ik het opgevat. Mijn vader was er goed in uit te leggen waar het nou eigenlijk om ging. En ik kon me er in vinden, had er geen moeite mee dat wij nergens aan meededen of dat ik niet uitdeelde of mee at. Waar ik wel moeite mee had was dat ik de meeste mensen die ik kende en die geen JG’s waren allemaal liever vond dan de JG’s die ik kende, toch zou die eerste groep in de hel belanden en de rest zou verkassen naar het Paradijs. Ik geloof dat dit het moment was dat ik afhaakte. Maar goed terug naar mijn menstruaties en het feit dat ik dus 46 jaar word.

Ik ben blij! Ik ben blij dat ik niet meer op de klok hoef te kijken. Ik overweeg zelfs weer plastic opvangzakjes aan te schaffen zodat ik mij vrij kan bewegen na het bedrijven van de liefde. Bedrijven van de liefde jaaaaaaaa daar ben ik ook blij mee. We hoeven geen productie meer te draaien. We zijn vrij.

Het schema van ons leven kan worden aangepast, er mag iets af. Baby(2) maken komt niet meer terug op het things-2do-lijstje. Makkelijker gezegd dan gedaan want het is als poepen geworden. Iedere ochtend om 11:00 uur. Het moet. Tjonge, ik moet afleren dat ik een baby wil maken.

En dan loopt mijn allermooiste wens Melle langs, ik geniet en krijg onmiddelijk het gevoel dat ik hem alles alles alles alles wil geven en slik ik. Voel me schuldig want ik kan hoef hem niet alles te geven, maar dat wat belangrijk is kan ik hem helemaal niet geven. Er komt echt geen 2e.
Ik voel me ineens niet zo vrij meer, maar beroofd van een iets wat voor anderen een keuze is.

Melany

Sharing is caring!