Het is inmiddels al meer dan 10 jaar geleden dat mijn lief en ik graag een tweede kindje wilden. Onze zoon was inmiddels bijna 8 en er was plaats in ons hart voor nog een kindje. Helaas is dat niet gelukt, ik kreeg in korte tijd twee keer een miskraam. Dat hakte er bij ons allebei behoorlijk in en het viel niet mee om daar samen een weg in te vinden. Uit de onderzoeken die gedaan zijn werd geen verklaring voor mijn miskramen gevonden en we besloten zelf om niet door te gaan. We wilden niet ons leven in het teken zetten van wat er niet is, maar blij kunnen zijn met wat er wel is. We waren ten slotte al jaren een fijn gezinnetje met zijn drieën en dat nog verder onder druk zetten voelde voor mij niet goed.

Dat betekent dat onze wens voor een tweede onvervuld is gebleven en ondanks dat we daar zelf voor gekozen hebben, heb ik daar lang verdriet om gehad. Het gemis blijft. Wat mij het meest heeft geraakt is de eenzaamheid van mijn verdriet. Er was niemand die het ook zo voelde als ik, niemand die het écht begreep.
Natuurlijk waren er mensen bij wie ik uit mocht huilen of bij wie ik kon praten. Alleen moest ik dat zelf aangeven, en dat was lastig voor me.

De dingen die ik tegenkwam voor lotgenoten spraken mij niet aan. Stichting Lieve Engeltjes is voor ouders die een kind verloren. Zo zie ik mezelf niet, ik heb geen kind verloren, ik mis het kind dat ik nooit heb leren kennen. Freya is de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen en ongewenste kinderloosheid. Maar zwanger word ik wel, daar zit het probleem niet. Ik ben ook niet ongewenst kinderloos, want ik héb al een kind. Allemaal verenigingen waar ik voor mijn gevoel niet thuishoorde…

In de jaren daarna ging ik op zoek naar een nieuwe uitdaging, ik wilde meer met mensen werken, iets voor een ander kunnen betekenen (ik werkte op dat moment op de boekhouding bij een zorginstelling). Ik begon aan de studie voor Psychosociaal Therapeut met het idee iets te gaan doen met wat werk met mensen doet. Loopbaanbegeleiding, maar dan anders. Maar met miskramen ging dat niets te maken hebben, want dat kwam veel te dichtbij…

Maar… gaandeweg de studie kon ik mijn verdriet en gemis steeds meer afpellen en mijn eigen ervaring meer en meer integreren. Tot daar het inzicht was dat ik JUIST voor deze groep mensen veel kan betekenen en het verschil kan maken. Wat ik zelf gemist heb ben ik gaan vormgeven en nu help ik vrouwen die een miskraam hebben gehad of die hebben moeten kiezen om een gewenste zwangerschap af te breken bij het verwerken daarvan.

Je kunt nu bij mij terecht voor persoonlijke begeleiding, op mijn praktijkadres of via Skype én twee keer per jaar kun je meedoen aan mijn online programma ‘Omgaan met je miskraam.’ Ik merk dat de combinatie van mijn persoonlijke ervaring met professionele inzichten door mijn cliënten wordt gewaardeerd. Daar zijn vrouwen bij die het recent is overkomen, maar ook bij wie het al langer geleden is, vrouwen die nog geen kind hebben om voor te zorgen en ook vrouwen die graag nog een kind willen.

Omdat ik graag mijn inzichten doorgeef en ik het belangrijk vind dat iedere vrouw die dit heeft meegemaakt ervaart dat ze het niet alleen hoeft te doen heb ik een mini-videotraining gemaakt die je gratis kunt aanvragen via de website. Daarnaast kun je ook het e-boek ‘Een miskraam. En nu? 7 inzichten die je verder helpen’ aanvragen.

 

Geschreven door Irene Otto

editorial

Sharing is caring!